พันธนาการที่เริ่มหลวม

“ถ้าคิดจะทรยศด้วยการเอาตัวไปให้ไอ้ภาคินเชยชม ก็บอกกันตรงๆ จะได้จัดให้สมใจ...ก่อนที่ผมจะเด็ดปีกคุณทิ้ง” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรินดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นซิการ์ราคาแพงและกลิ่นกายดุดันของเจ้าของห้อง ร่างสูงใหญ่ต้อนรินรดาจนมุมเข้ากับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา ฝ่ามือแกร่งกดลงบนขอบโต๊ะ กักขังหญิงสาวไว้ภายใต้กรงแขนที่แข็งแกร่งราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่วาวโรจน์ไปด้วยความหึงหวง ดวงตาของเขาไม่ได้ล้อเล่น ความโกรธขึ้งในบทก่อนหน้ายังไม่จางหายไปไหน แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว “ฉันไม่ได้เป็นของเล่นของคุณนะคิน...แล้วฉันก็ไม่ใช่เครื่องมือที่จะเอาไปแลกเปลี่ยนกับใครทั้งนั้น” เธอกลั้นใจตอบโต้ แม้หัวใจจะเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก ความใกล้ชิดที่ไร้ระยะห่างนี้ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเลือน คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นประสาทพอๆ กับสัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธอ ก่อนจะเชยคางมนขึ้นให้รับสัมผัสจากสายตาที่ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง “งั้นพิสูจน์สิ...พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าร่างกายที่คุณหวงแหนนักหนา มันยังเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ความดิบเถื่อนที่เคยได้รับกลับกลายเป็นความลึกซึ้งที่สั่นคลอนหัวใจ รินรดาเผลอหลุดเสียงครางแผ่วเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มจุดอ่อนไหว มือของเธอที่ตั้งใจจะผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นเกาะกุมบ่ากว้างของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจของหญิงสาวเริ่มสั่นคลอน พันธนาการที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังเธอมันเริ่มหลวมลง...ไม่ใช่เพราะเขาปล่อยวาง แต่เพราะเธอต่างหากที่กำลังยินยอมให้เขาครอบครองลึกลงไปทุกที คีรินช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวก่อนจะก้าวเดินไปที่โซฟาหนังตัวยาวในมุมห้อง เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่เคยลดละ แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความออดอ้อนอย่างที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น “คุณมันบ้า...คิน” เธอพึมพำเมื่อถูกวางลงบนโซฟา ความอ่อนนุ่มของเบาะรองรับสรีระ แต่ความหนักอึ้งจากร่างของเขากลับทำให้เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน “ยอมรับมาเถอะริน ว่าคุณก็ต้องการผมเหมือนที่ผมแทบคลั่งเพราะคุณ” เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างเพียงลมหายใจกั้น “อย่าให้ผมต้องใช้ความรุนแรงเพื่อพิสูจน์ความจริงใจของคุณเลย...เพราะถ้าผมเริ่มแล้ว ผมไม่มีวันหยุดจนกว่าจะพอใจ” ริมฝีปากหนาประกบจูบอย่างเร่าร้อน รินรดาต้านทานไม่ได้อีกต่อไป เธอตอบรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจที่ก่อตัวขึ้นจากไฟพิศวาส เสื้อผ้าที่ขวางกั้นถูกปลดเปลื้องออกอย่างรีบร้อนตามแรงอารมณ์ ผิวพรรณเนียนละเอียดของเธอเมื่อปะทะกับไออุ่นจากกายหนา ทำให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นอีกเท่าตัว คีรินปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและดิบเถื่อนในคราวเดียว เขาจดจ้องใบหน้าของเธอขณะที่ทุกอย่างหลอมละลายรวมเป็นหนึ่ง สติของรินรดาพร่าเลือนไปกับความสุขสมที่เขาหยิบยื่นให้ หญิงสาวโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น ราวกับว่านี่คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ในห้วงเวลาที่ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ความแค้น ความระแวง และศักดิ์ศรีถูกโยนทิ้งไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่โหยหากันและกัน...พันธนาการที่เคยตึงเครียดบัดนี้กลับอ่อนโยนลงในความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำนิยาม ทว่า...ในจังหวะที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังไต่ระดับสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ จากภายนอกห้องก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นจากทางปีกขวาของคฤหาสน์ คีรินผละออกจากร่างบางทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นมาเฟียเลือดเย็นในชั่วพริบตา เขารีบดึงเสื้อคลุมมาห่มให้รินรดาแล้วคว้าปืนพกข้างโต๊ะมาไว้ในมือ “ภาคินมันมาถึงที่นี่แล้ว” เขาคำรามเบาๆ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน “อยู่ในห้องนี้ อย่าออกมาเด็ดขาดจนกว่าผมจะกลับมา...ถ้าผมเป็นอะไรไป กุญแจรถในลิ้นชักจะพาคุณหนีไปได้” เขาสับไกปืนพร้อมออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู ทิ้งให้รินรดานั่งตัวสั่นอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงานที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นของเขา ทันใดนั้น หน้าต่างกระจกด้านหลังห้องก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ชายฉกรรจ์สองคนในชุดดำก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ไม่ใช่ภาคิน...แต่เป็นคนของฝ่ายตรงข้ามที่ซุ่มรอจังหวะนี้มานาน รินรดาถอยหลังจนมุมเข้ากับผนัง ลมหายใจสะดุดเมื่อหนึ่งในนั้นกดโทรศัพท์มือถือแล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ หน้าจอโชว์ภาพถ่ายของ 'คีริน' ที่กำลังถูกปืนจ่อที่ขมับจากคนของภาคินที่ซุ่มรออยู่อีกด้าน “เลือกเอานะคนสวย...จะไปกับเราดีๆ หรือจะให้เราลากศพคนที่คุณเพิ่งกอดไปวางตรงหน้าคุณ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายและบีบคั้นหัวใจนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดยคิราห์ลวงรักครับ