พันธสัญญาอสูรเงา

โลหิตหยดแรกที่ร่วงเผาผลาญพื้นศิลาอาคมจนเกิดเสียงซู่ใหญ่ ควันสีดำทะมัยพวยพุ่งขึ้นราวกับอสรพิษที่ถูกปลุกให้ตื่นจากนิทราอันยาวนาน เยี่ยเฉินมิได้ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว นัยน์ตาคมกราบดั่งกระบี่โบราณทอดมองเงาร่างในความมืดที่กำลังก้าวเข้ามาทีละน้อย แรงกดดันระดับมหาเทพผู้ร่วงหล่นแผ่ซ่านออกโดยสัญชาตญาณ กดทับบรรยากาศรอบตัวจนแม้แต่สายลมยังต้องหยุดพัด "เจ้าช้าไป... หวู่ซวง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อย ทว่าแฝงรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้ผู้ฟังต้องขนลุกชัน เงาลึกลับหยุดฝีเท้าลง กระบี่ในมือยังคงสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด แสงสีโลหิตอาบไล้ใบครึ่งซีกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท "ผู้ใดจะคาดคิดว่าอดีตมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ จะหลงเหลือเพียงร่างเนื้อที่ใกล้แตกดับในดินแดนรกร้างแห่งนี้... ศิษย์พี่ หรือข้าควรเรียกว่า 'ท่านอาจารย์' ดีเล่า?" ในห้วงเวลาเดียวกัน ห่างออกไปหลายลี้ภายในเขตหวงห้ามชั้นใน เซียนจื่อเวยกำลังเผชิญหน้ากับความกดดันอีกรูปแบบหนึ่ง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่ปั่นป่วน เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าอันงดงามราวภาพวาด ทว่าแววตากลับเด็ดเดี่ยวไร้ความหวาดกลัว เบื้องหน้าของนางคือค่ายกลโบราณที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และใจกลางค่ายกลนั้น... มีสิ่งหนึ่งกำลังฟักตัว 'ปัง! ปัง! ปัง!' เสียงคล้ายหัวใจดวงมหึมาเต้นระรัวสะเทือนถึงโสตประสาท มันไม่ใช่หัวใจของมนุษย์ ทว่ามันคือพลังปราณดิบเถื่อนจากยุคบรรพกาลที่ถูกผนึกไว้ด้วยชีวิต เซียนจื่อเวยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอาการบาดเจ็บภายใน นางพลาดท่าถูกพิษจากสัตว์อสูรเฝ้าเขตแดนเมื่อยามวิกาล ทว่าความรับผิดชอบต่อสำนักค้ำคอให้นางต้องก้าวต่อ กลางหลุมลึกที่ถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีชาด ไข่อสูรขนาดมหึมาเท่าร่างคนปรากฏแก่สายตา มันปกคลุมด้วยลวดลายอักขระโบราณสีทองที่ค่อยๆ เลือนราง ลวดลายเหล่านั้นกำลังกรีดร้อง สะท้อนความกระหายที่จะดื่มกินเลือดเนื้อของผู้แข็งแกร่ง "เจ้าอยากได้ข้า... หรือไม่?" เซียนจื่อเวยพึมพำกับตัวเองริมฝีปากซีดเผือด รอยเลือดแต้มมุมปากขับเน้นความงามอันน่าเวทนาแต่น่าเกรงขามในคราเดียวกัน นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้ไข่อสูรโบราณนี้ฟักตัวโดยไร้ผู้ควบคุม มันจะกลายเป็นหายนะกวาดล้างทั้งยุทธภพ แต่หากนางใช้เลือดเนื้อและจิตวิญญาณของตนเองทำ 'พันธสัญญาเลือด' เพื่อกดขี่มัน... ความเสี่ยงที่จะถูกพลังย้อนกลับจนชีพวายมีสูงถึงเก้าส่วนสิบ ทว่า... เพื่อปกป้องสำนัก และเพื่อยื้อเวลาให้เยี่ยเฉินปลอดภัย นางไม่มีทางเลือกอื่น เซียนจื่อเวยยกปลายนิ้วเรียวยาวขึ้นจรดที่กลางหน้าผาก รวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่จนเกิดประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า นางกรีดปลายนิ้วเฉือนลงบนฝ่ามืออย่างไม่ลังเล โลหิตสีแดงสดไหลรินหยดลงสู่พื้นศิลาทีละหยด กลายสภาพเป็นอักขระโลหิตพุ่งตรงเข้าหาไข่อสูรเบื้องหน้าทันที! *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามกึกก้องที่ไร้ต้นตอสะท้อนก้องในห้วงจิตสำนึก คลื่นกระแทกมหาศาลซัดร่างของเซียนจื่อเวยกระเด็นชนเข้ากับผนังถ้ำหินผา กระอักโลหิตคำโตออกมาทันที ร่างกายของนางชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำ ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินจิตวิญญาณแผ่ซ่านไปทั่วทุกเส้นประสาท ทว่านางยังคงฝืนกัดฟันยันกายลุกขึ้น ประสานอินทร์ด้วยมือทั้งสองข้างที่สั่นเทา บังคับหยดเลือดของตนให้ซึมลึกเข้าสู่แก่นกลางของไข่อสูร "หากเจ้าคิดจะกลืนกินข้า... เจ้าต้องยอมสยบแทบเท้าข้าเสียก่อน!" น้ำเสียงเยือกเย็นของเซียนจื่อเวยก้องกังวาน ท่ามกลางประกายแสงสีทองและโลหิตที่สาดกระเซ็นระคนกันอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในวินาทีที่พันธสัญญาใกล้สมบูรณ์แบบ อักขระสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงจากพื้นดินเบื้องล่าง เข้าขัดขวางวงเวียนอักขระของนางอย่างรุนแรง! แรงสะท้อนย้อนกลับทำให้เซียนจื่อเวยเบิกตากว้าง ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ลมปราณในร่างตีรวนจนควบคุมไม่ได้ และในเงาดำมืดที่ทอดยาวลงมาจากปากถ้ำ... รองเท้าบูทปักลายเมฆาอันคุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบระคนกังวล "เจ้าช่าง... ใจกล้าเกินไปแล้ว จื่อเวย" เยี่ยเฉินยืนอยู่เบื้องหน้านางแล้ว บาดแผลบนตัวเขาเพิ่มขึ้นจากเดิม ทว่าแววตากลับคมกริบยิ่งกว่ากระบี่ในมือ เขายื่นมือออกหมายจะประคองร่างนางขึ้น ทว่าพลันนั้นเอง ไข่อสูรที่ควรจะสงบลงกลับระเบิดแสงสีเลือดสว่างวาบทั่วทั้งคูหา พร้อมกับปรากฏร่างของเงาสัตว์อสูรขนาดยักษ์ที่มีดวงตาสีแดงฉานแปดคู่ พุ่งตรงเข้าหากลุ่มก้อนพลังของทั้งคู่ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งเซียนและรักอันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะพาทุกท่านไปพบกับจุดพลิกผันที่เข้มข้นยิ่งกว่าในตอนต่อไปค่ะ!