โอสถทิพย์คืนวิญญาณ

โลหิตสีดำสนิทหยดลงกระทบพื้นศิลาหยกขาวจนเกิดเสียงดังฉ่า ควันพิษพวยพุ่งส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพพันปีที่เพิ่งถูกขุดคุ้ย เยี่ยเฉินก้มมองบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ซ้าย เนื้อหนังแถบนั้นถูกไอทมิฬกัดกร่อนจนเห็นกระดูกสีขาวโพลน ทว่าแววตาของอดีตมหาเทพหาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดุดันดุจพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตน รอบกายของเขาคือหุบเหวไร้ลักษณ์ที่บัดนี้แปรสภาพเป็นสนามรบแห่งอเวจี หลังจากการพังทลายของค่ายกลผนึกมารพันปี หมอกปีศาจหนาแน่นก็ทะลักล้นออกมากลืนกินทุกสรรพสิ่ง ทว่าสิ่งเดียวที่สลักแน่นอยู่ในห้วงคำนึงของเขามิใช่ความตายเบื้องหน้า หากแต่เป็นภาพใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสาของเซียนจื่อเวย อาจารย์ผู้เย็นชาที่กำลังแบกรับอาคมสะท้อนย้อนกลับจากการคุ้มกันสำนัก *“อาจารย์... ข้าบอกท่านแล้วว่าหนนี้ ข้าจะเป็นเกราะกำบังให้ท่านเอง”* เยี่ยเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ มือขวาตวัดกระบี่วิญญาณในมือจนเกิดเสียงหวีดหิวเสียดแท็กแก้วหู ปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้าถูกรีดเค้นออกมาจากจุดตันtianจนเส้นโลหิตปูดโปนทั่วท่อนแขน เบื้องหน้าเขาคือ “บุปผาโลหิตเพลิงมังกร” สมุนไพรล้ำค่าระดับบรรพกาลที่เติบโตอยู่บนหน้าผาสูงชันซึ่งมีอัสนีทมิฬฟาดผ่าลงมาไม่ขาดสาย มันคือความหวังเดียวที่จะหลอมเป็น “โอสถทิพย์คืนวิญญาณ” เพื่อสกัดกั้นพิษมารที่กำลังกัดกินชีพจรหัวใจของจื่อเวย “เด็กน้อย... เจ้าคิดจะแย่งชิงของล้ำค่าจากแดนสนธยาโดยลำพังรึ? ช่างอาจหาญและไร้เดียงสายิ่งนัก” เสียงแหบพร่าดั่งมาจากขุมนรกดังสะท้อนก้องทั่วหุบเหว เงาร่างมหึมาของราชันย์อสูรเพลิงทมิฬปรากฏขึ้นจากความมืดมิด ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเยี่ยเฉินด้วยความเหยียดหยาม มันคืออสุรกายเฝ้าหุบเหวที่หลับใหลมานานนับหมื่นปี พลังกดดันระดับขอบเขตราชันย์เทพแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นรอยร้าว เยี่ยเฉินไม่แม้แต่จะชายตามองความน่ากลัวนั้น เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายที่โชกเลือดกลับแผ่รังสีอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าออกมา “ข้าไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับเดรัจฉานเช่นเจ้า” เยี่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี “คนสำคัญของข้ากำลังรออยู่ หากเจ้าขวางทาง... ข้าจะผ่าร่างเดรัจฉานอย่างเจ้าออกเป็นพันๆ ชิ้น!” สิ้นคำพูด ร่างของเยี่ยเฉินก็หายวับไปจากจุดเดิม เหลือไว้เพียงรอยแตกรานของพื้นศิลา *เปรี้ยง! ตูม!* การปะทะกันระหว่างปราณเทพโบราณและไอปีศาจทมิฬระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงจนภูเขาสั่นสะเทือน ไอหมอกสีดำและแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานเสียดฟ้า ท่ามกลางห้วงเวลาอันเป็นตาย เยี่ยเฉินไม่สนว่าร่างกายจะแหลกสลายเป็นจุล เขายอมแลกกระดูกทุกชิ้นเพื่อพุ่งทะยานขึ้นสู่หน้าผาสูงชัน ปลายมือของเขาคว้าเข้าที่ก้านของ “บุปผาโลหิตเพลิงมังกร” ได้อย่างเฉียดฉิว ขณะเดียวกันกรงเล็บมหึมาของราชันย์อสูรก็ตะปบเข้าที่แผ่นหลังของเขาอย่างจัง *อั๊ก!* โลหิตสีแดงฉานพ่นทะลักออกจากปากของเยี่ยเฉิน ย้อมกลีบดอกไม้สีเพลิงให้กลายเป็นสีชาดล้ำลึก เขารวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายใช้วิชาก้าวพริบตาถอยร่อนลงมาสู่พื้นเบื้องล่าง ร่างกายทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ทว่ามือขวากลับกำสมุนไพรล้ำค่าไว้แน่นราวกับชีวิตของตนเอง ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักเมฆา เซียนจื่อเวยนั่งหลับตาอยู่บนแท่นศิลาหยกเย็น ใบหน้าที่เคยงดงามไร้ที่ติบัดนี้กลับมีไอสีดำแผ่ซ่านบริเวณหน้าผาก ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกขณะ นางรับรู้ได้ถึงสายAuraอันคุ้นเคยที่กำลังมุ่งตรงมา ทว่าในวินาทีที่ประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลม เยี่ยเฉินในสภาพที่อาบไปด้วยโลหิตก็ก้าวเข้ามาทรุดลงแทบเท้าของนาง “อาจารย์... ข้า... ข้าหามาให้ท่านแล้ว...” เสียงของเขาสั่นพร่า มือที่ยื่นสมุนไพรออกไปสั่นเทาเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ จื่อเวยลืมตาขึ้น หยาดน้ำตาที่นางไม่เคยหลั่งมานับร้อยปีร่วงหล่นลงกระทบหลังมือของเขา นางรีบรับสมุนไพรนั้นไว้ ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยวาจาใด ท้องฟ้าเหนือตำหนักเมฆาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆทัณฑ์สวรรค์หนาทึบก่อตัวขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งยุทธภพ ไม่เพียงแต่ค่ายกลผนึกมารที่พังทลาย... แต่เงาร่างสีดำสนิทนับพันกำลังเคลื่อนตัวออกจากรอยแยกมิติเหนือสำนัก และหนึ่งในนั้น... คือเงาร่างของประมุขมารผู้เคยถูกผนึกไว้ด้วยชีวิตของอดีตปรมาจารย์เมื่อพันปีก่อน ซึ่งกำลังพุ่งตรงมายังตำหนักเมฆาแห่งนี้ด้วยจิตสังหารอันไร้ขอบเขต! -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคเคียงข้างศิษย์อาจารย์คู่นี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ หลิวเยี่ยนซี