เส้นด้ายแห่งโชคชะตา

กรงเล็บอสูรโลหิตมิได้เพียงแค่ตรึงร่าง แต่แผดเผาจิตวิญญาณให้แหลกสลายเป็นจุล ทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้าเบื้องบนคำรามก้อง เมฆาอัสนีสีดำสนิทหมุนวนเป็นมหาพายุหมุน ดึงเอาความมืดมิดในห้วงภวังค์ของสรรพสิ่งให้ดิ่งลงสู่จุดศูนย์กลาง เยี่ยเฉินกระอักโลหิตคำโตออกมา ละอองสีแดงเข้มสาดกระเซ็นลงบนพื้นหินอัคคีจนเกิดเสียงเดือดพล่าน ร่างกายของอดีตมหาเทพสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันระดับทำลายล้าง โซ่ตรวนแห่งกฎสวรรค์นับพันเส้นกำลังฝังลึกเข้าสู่กระดูกและไขสันหลัง หมายบดขยี้ดวงจิตของเขาให้ดับดิ้นไม่ให้ผุดไม่ให้เกิด "เฉิน... เจ้าประมาทเกินไปแล้ว" เสียงหวานเยือกเย็นดั่งธารน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ดังขึ้นเหนือศีรษะ เซียนจื่อเวยในยามนี้มิได้มีท่าทีสง่างามดั่งเช่นวันวาน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดโลหิต ทว่าดวงตาคู่นามีประกายเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ นางก้าวข้ามผ่านเขตอาคมแห่งความตายเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ปลายกระบี่เหมันต์ในมือสั่นระริกสะท้อนแสงสีเงินยวงตัดกับท้องนภาอันมืดมิด "ท่านอาจารย์..." เยี่ยเฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกราบกรานมองสตรีผู้ยืนหยัดเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยาย "ที่นี่คือเขตทัณฑ์อสนีบาตไร้ลักษณ์... ท่านเข้ามา... เท่ากับเอาชีวิตมาทิ้งด้วยเหตุใดกัน!" "ศิษย์โง่เขลา..." เซียนจื่อเวยแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามที่สุดและเศร้าสร้อยที่สุดในรอบพันปี "เจ้าคิดว่าตัวคนเดียวจะทานทนอัสนีเก้าสวรรค์ได้หรือ? ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า... หากศิษย์ต้องดับสูญภายใต้เงื้อมมือฟ้าดิน เหตุใดผู้เป็นอาจารย์จึงต้องมีชีวิตอยู่เพื่อมองดูความว่างเปล่า?" สิ้นคำกล่าว ร่างเพรียวบางก็สะบัดมือวาดคัมภีร์ลับแห่งสำนักกระบี่เมฆาขึ้นสู่ห้วงนภา อักขระโบราณนับหมื่นตัวเปล่งแสงเจิดจ้าสว่างวาบท่ามกลางความมืดมิด มันเข้าปกป้องร่างของเยี่ยเฉินทันทีราวกับเกราะแก้วคุ้มภัย ทว่าการฝืนต่อต้านกฎแห่งสวรรค์ย่อมต้องจ่ายด้วยราคาที่มหาศาล อัสนีสายแรกสีทองคำบริสุทธิ์ผ่าลงมาจากใจกลางเมฆหมอก ดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งสามภพ เปรี้ยง! แรงกระแทกมหาศาลซัดสาดจนพื้นศิลาแหลกละเอียดเป็นผุยผง เซียนจื่อเวยกระอักโลหิตคำโตออกมา ร่างกายเซถอยหลังไปหลายก้าว ทว่านางยังคงยืนหยัดขวางกั้นเยี่ยเฉินไว้ด้วยชีวิต กระบี่ในมือแผ่ไอเย็นจัดจนหยาดน้ำค้างรอบบริเวณกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนในพริบตา "อย่า... อย่าทำเช่นนี้!" เยี่ยเฉินคำรามด้วยความเจ็บปวดล้ำลึก พลังปราณที่เคยสูญเสียไปถูกบีบคั้นให้ออกมาด้วยจิตวิญญาณแห่งการปกป้อง เส้นเลือดปูดโปนตามลำคอและขมับ ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต ความแค้นต่อสวรรค์ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ และความห่วง หาที่เอ่อล้นทะลักออกมาผสมผสานกันจนกลายเป็นเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง "เส้นด้ายแห่งโชคชะตา... บัดนี้ได้ถักทอเข้าด้วยกันแล้ว เฉินเอ๋อร์ เจ้ากับข้า... มิอาจแยกจากกันได้อีกต่อไป" เซียนจื่อเวยกล่าวเสียงแผ่วเบา นางรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายถ่ายทอดเข้าสู่ร่างของเยี่ยเฉิน เพื่อช่วยปลดปล่อยเขาจากกรงเล็บอสูรโลหิตที่ตรึงไว้ ทว่า ทัณฑ์สวรรค์หาได้ปรานีผู้ใด อัสนีสายที่สองและสามพรั่งพรูลงมาพร้อมกันดั่งห่าฝนเพลิง เซียนจื่อเวยใช้ร่างของนางเองรับแรงกระแทกทั้งหมดแทนเยี่ยเฉิน อาภรณ์สีขาวขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยแผลไหม้เกรียมจากสายฟ้าที่แผดเผาเนื้อหนังจนส่งกลิ่นไหม้ นางทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น โลหิตสีแดงสดไหลรินหยดลงบนผืนแผ่นดินทีละหยด... ทีละหยด... ราวกับกลีบดอกเหมันต์ที่ร่วงโรย "อาจารย์! จื่อเวย!" เยี่ยเฉินแผดเสียงร้องเรียกชื่อนางด้วยความรู้สึกที่หัวใจแทบสลาย พลังลึกลับบางอย่างภายในร่างของเขาตื่น ขึ้นอย่างฉับพลัน อักษรโบราณสีทองสลักลึกอยู่บนหน้าผาก พลังแห่งมหาเทพในอดีตชาติที่เคยถูกผนึกไว้พังสลายลงในชั่วพริบตา บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันชั่วขณะ ท้องฟ้าหยุดเคลื่อนไหว เมฆาอัสนีสีดำถูกกดทับด้วยรัศมีสีทองอร่ามที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเยี่ยเฉิน เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบโลหิต แต่แววตากลับคมกริบดุจกระบี่วิเศษที่เพิ่งลับจนคมกริบ พร้อมที่จะฟาดฟันแม้กระทั่งเงาของสวรรค์เบื้องบน เซียนจื่อเวยเงยหน้าขึ้นมองศิษย์รักด้วยแววตาพร่ามัว นางเอื้อมมืออันสั่นเทาออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้าของเขา แต่มือข้างนั้นกลับร่วงหล่นลงสู่พื้นดินก่อนจะสัมผัสโดน... ลมหายใจของนางแผ่วเบาราวกับจะขาดหายไปทุกขณะ เยี่ยเฉินพุ่งเข้ามาประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของนางไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอมที่สุด หยาดน้ำตาของอดีตมหาเทพผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้แก่ผู้ใด บัดนี้กลับร่วงหล่นลงกระทบแก้มเนียนนุ่มของนาง "ข้าจะไม่ยอมให้ท่านตาย... แม้กระทั่งเงื้อมมือของสวรรค์ ก็ไม่มีสิทธิ์พรากท่านไปจากข้า!" เยี่ยเฉินเงמוขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนด้วยจิตสังหารที่รุนแรงถึงขีดสุด เขาเตรียมเงื้อมมือคว้ากระบี่วิเศษที่ปักอยู่ข้างกายเพื่อท้าทายอาณัติสวรรค์ ทว่าในวินาทีที่กระบี่ถูกชักออกจากฝักจนเกิดเสียงเสียดสีดังกังวานก้อง พื้นดินเบื้องล่างกลับแยกตัวออกอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างของบุคคลลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกแห่งมิติ พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่เอ่ยคำพูดทำลายความหวังทั้งหมดลงในประโยคเดียว... "เจ้าคิดว่าจะปกป้องนางได้จริงหรือ... เยี่ยเฉิน? ในเมื่อดวงวิญญาณครึ่งหนึ่งของนาง อยู่ในกำมือของข้ามาตลอดสหัสวรรษ!" *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคและเส้นด้ายแห่งโชคชะตาไปกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — หลิวเยี่ยนซี