มาตรวัดความกลัว

“คุณกำลังใช้ตรรกะของฆาตกรตัดสินความตายของคนบริสุทธิ์ ศรุต” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มของรถโฟร์วีลขับเคลื่อนสี่ล้อ ซึ่งกำลังตะกุยฝ่าทางโคลนเลนขึ้นสู่เขาสูงชันในหุบเขาอาถรรพ์ สายฝนที่โปรยปรายลงมาเป็นสายราวกับม่านน้ำตกบดบังทัศนวิสัยข้างหน้าจนมืดมิด ศรุตไม่ได้หันมามอง เขาจับพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน ดวงตาคมกริบดุจใบมีดผ่าตัดจ้องเขม็งไปที่ความมืดเบื้องหน้า “ในฐานะนิติเวช ผมมองเห็นแค่หลักฐาน รินรดา ความเชื่อของคุณ—พิธีกรรมเหล่านั้น—มันก็แค่เครื่องมือที่คนโฉดเขลาใช้กลบเกลื่อนรอยนิ้วมือของตัวเองเท่านั้น” “ถ้ามันคือแค่เครื่องมือ แล้วทำไมรอยกรีดบนศพรายที่สามถึงได้เรียงตัวเป็นดาราจักรที่สูญหายไปเมื่อสองพันปีก่อน?” หญิงสาวถามเสียงเรียบ แม้แววตาจะสั่นไหวแต่เธอก็ไม่ยอมหลบสายตา “คุณเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยกล้องจุลทรรศน์ แต่ปฏิเสธที่จะมองเห็นรูปแบบของความบ้าคลั่งที่สืบทอดกันมาผ่านเลือด” ศรุตเหยียบเบรกจนรถกระตุกหยุดกะทันหัน แรงเหวี่ยงทำให้รินรดาเซไปด้านหน้าก่อนจะตั้งหลักได้ทัน เขาหันมาหาเธอ ใบหน้าของเขาในแสงไฟสลัวจากหน้าปัดรถดูเย็นชาและดุดันราวกับรูปปั้นหิน “เลือดไม่ได้มีความจำ และผีสางก็ไม่ได้ฆ่าคน ความกลัวต่างหากที่ฆ่าคน... ความกลัวที่คนอย่างคุณพยายามจะทำให้น่าหลงใหล” บรรยากาศในรถบีบคั้นจนแทบจะหยุดหายใจ กลิ่นอายของฝนและความอับชื้นจากป่ารกชัฏด้านนอกแทรกซึมเข้ามาผ่านรอยต่อของกระจก ศรุตโน้มตัวเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ที่ติดตัวเขามาตลอด มือหนาเอื้อมมาจับคางของเธอ บีบเบาๆ แต่หนักแน่นด้วยอำนาจ “อย่าเอาชีวิตคุณมาวางเดิมพันกับเรื่องงมงาย ในขณะที่ผมกำลังพยายามรักษาชีวิตคุณไว้จากความจริงที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุด” รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอส่งยิ้มบางที่แฝงไปด้วยความสมเพชและหยั่งเชิง “นั่นคือมาตรวัดความกลัวของคุณหรือคะศรุต? การดึงรั้งทุกอย่างไว้ในกรอบของเหตุผล ทั้งที่มือของคุณ... กำลังสั่น” ศรุตชะงัก สายตาเขาก้มลงมองที่มือตัวเองโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะรีบผละออกและสตาร์ทรถต่อด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านกว่าเดิม เขาไม่ยอมรับ... เขาไม่มีวันยอมรับว่าความสั่นไหวนั้นเกิดจากความกลัวที่ว่าเขากำลังจะสูญเสียเธอไปจริงๆ รถเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่หวงห้ามใจกลางหุบเขา ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีแสงไฟ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ฟังดูคล้ายเสียงครวญครางของคนใกล้ตาย ศรุตจอดรถลงหน้าซากโบสถ์เก่าที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นเค้าโครงเดิม ทั้งคู่ก้าวลงจากรถพร้อมไฟฉายในมือ “ตรงนี้แหละ” รินรดาพึมพำ เธอเดินไปหยุดตรงแผ่นหินที่แตกร้าว พื้นดินตรงนั้นยุบตัวลงเผยให้เห็นร่องรอยของการขุดคุ้ยที่ยังสดใหม่ ศรุตเดินตามมาพร้อมถุงมือยางที่สวมไว้อย่างรวดเร็ว เขาก้มลงสำรวจด้วยสัญชาตญาณของนักล่าเบาะแส “รอยขุดนี้... ไม่ใช่ฝีมือสัตว์” ศรุตเปรยขึ้นก่อนจะหยิบอุปกรณ์ตรวจหาดีเอ็นเอแบบพกพาออกมา “มันเป็นรอยเสียบของโลหะหนัก... เหมือนจอบที่ใช้ในพิธีศพโบราณ” ทันใดนั้น รินรดาก็ชะงักฝีเท้า เธอชี้ไปที่เสาหินข้างโบสถ์ “ศรุต... ดูนั่น” สิ่งที่พวกเขาเห็นไม่ใช่หลักฐานทางโบราณคดีธรรมดา แต่เป็นตุ๊กตาทำจากฟางและเส้นผมมนุษย์ที่ถูกตรึงไว้กับเสาหินด้วยตะปูขึ้นสนิมเขรอะ ผิวหนังของตุ๊กตาตัวนั้นไม่ใช่ผ้า แต่เป็นแผ่นหนังที่เย็บติดกันอย่างประณีต และที่สำคัญที่สุด... บนนิ้วนางของตุ๊กตา มีแหวนวงหนึ่งสวมอยู่ ศรุตหน้าถอดสี มือที่เคยนิ่งสนิทเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาจำแหวนวงนั้นได้ดี... มันคือแหวนรุ่นที่พ่อของเขาหายสาบสูญไปพร้อมกับมันเมื่อยี่สิบปีก่อน เขารีบถลาเข้าไปใกล้หมายจะดึงแหวนวงนั้นออกมา แต่เสียงกระซิบที่ดังมาจากความมืดหลังกำแพงโบสถ์ทำให้เขาหยุดกึก เสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเสียงของใครบางคนที่ควรจะตายไปนานแล้ว “นิติเวชเถื่อนอย่างเธอ... จะมาตัดสินความตายของฉันได้ยังไง ในเมื่อแม้แต่คนในครอบครัวเธอก็ยังกลายเป็นเครื่องบูชาของฉันไปแล้ว” ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด แสงไฟฉายของรินรดาส่องไปกระทบใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยรอยแผลเป็น แต่ดวงตานั้น... ดวงตาที่จ้องมองมายังศรุตอย่างอาฆาตมาดร้าย มันคือดวงตาคู่เดียวกับที่เขาเห็นในกระจกทุกครั้งที่มองตัวเอง ศรุตแทบหยุดหายใจ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของบุคคลปริศนาผู้นั้น... มันไม่ใช่มีด ไม่ใช่ปืน แต่มันคือแฟ้มประวัติการชันสูตรศพของเขาเอง ที่ถูกเขียนด้วยลายมือของเขา... แต่กลับมีวันที่ระบุว่าเป็นเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ