รอยเท้าที่ไม่มีที่มา

กลิ่นคาวสนิมของเลือดสดและฟอร์มาลีนเจือจางในห้องผ่าตัดร้าง ไม่เคยน่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่กำลังบีบเค้นประสาทสัมผัสจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวยาวของศรุตคีบชิ้นเนื้อเยื่อบางเฉียบวางลงบนแผ่นสไลด์แก้ว แสงไฟนีออนสีนวลสาดกระทบกรอบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและสมาธิอันแน่วแน่ ทว่าในบรรยากาศที่ควรจะมีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์กระทบกัน บัดกลับมีเสียงฝีเท้าปริศนาดังก้องขึ้นเป็นจังหวะ… *ตึ้ง… ตึ้ง… ตึ้ง…* มันไม่ใช่เสียงสะท้อน แต่มันคือเสียงย่างก้าวที่จงใจเดินอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา รินรดาที่กำลังงละมวนอยู่กับการถอดรหัสสัญลักษณ์บนแผ่นศิลาโบราณ ชะงักมือทันที ปากกาหมึกซึมในมือร่วงลงกระทบโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับศรุตที่หยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างในเสี้ยววินาทีเดียวกัน ความเงียบแผ่ขยายเข้ามาแทนที่ ทว่าหัวใจของทั้งคู่กลับเต้นระรัวด้วยความเร็วที่แทบจะหลุดออกมานอกอก "เสียงจากชั้นบน... อาคารนี้ควรจะร้างอย่างไร้ผู้คนไม่ใช่หรือคะ" น้ำเสียงของรินรดาแผ่วเบา เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ ไหล่บอบบางเกือบจะแนบชิดกับแผงอกกว้างของศัลยแพทย์หนุ่ม กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาเจือกลิ่นยาฆ่าเชื้อให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดท่ามกลางความหวาดผวา "อย่าขยับ" ศรุตเอ่ยเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่ก้าวบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกลาพุ่งตรงไปยังเพดานปูนเปลือยที่มีรอยร้าวเป็นทางยาว หยดน้ำที่ซึมผ่านรอยรั่วตกลงมากระทบพื้นซีเมนต์ดัง *เป๊าะ* ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง ความตึงเครียดระหว่างเขากับเธอไม่ได้ลดทอนความเฉียบคมลงเลย ในทางกลับกัน เคมีอันร้อนรุ่มที่ถูกบีบอัดภายใต้สถานการณ์อันตรายกลับยิ่งทำให้ทุกลมหายใจร้อนผ่าว ศรุตหันมามองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความอยากรู้อยากเห็น แม้ในยามวิกฤต เธอก็ยังคงเป็นนักมานุษยวิทยาผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่อความตาย... หรือบางที เธอกลัว แต่เลือกที่จะซ่อนมันไว้เบื้องหลังดวงตากลมโตคู่นั้น "คุณกำลังคิดว่าเรากำลังถูกล่า หรือกำลังคิดว่าเราต่างหากที่เป็นฝ่ายตกลงมาในกรงของมันคะ, คุณศรุต" รินรดากระซิบชิดริมหูเขา น้ำเสียงท้าทายแม้กายจะสั่นเทาเล็กน้อย ความใกล้ชิดนี้ทำให้ศรุตต้องขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมเกือบจะเฉียดเข้ากับกลุ่มผมนุ่มของเธอ "ผมคิดว่า... เราไม่ได้เพิ่งถูกจับตามองแค่ตอนนี้" ศรุตตอบเสียงพร่า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องชันสูตรชั่วคราว ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะขึ้นมา "ดูนี่สิริน" เขาพลิกกระดาษแผ่นสุดท้ายให้เธอดู บันทึกการแพทย์โบราณที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของแพทย์นิติเวชคนก่อน หน้ากระดาษนั้นเปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้มที่แห้งกรังมานานนับทศวรรษ แต่มันไม่ใช่รอยเปื้อนธรรมดา... มันคือภาพวาดสเกตช์รูป "ดวงตา" นับร้อยคู่ที่ซ่อนอยู่ตามมุมอับของห้องผ่าตัดแห่งนี้ และที่น่ากลัวที่สุดคือ หมึกที่ใช้เขียนบันทึกหน้าสุดท้ายนี้... เพิ่งจะแห้งสนิทเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงกระดูกสันหลัง เมื่อเงาตะคุ่มของใครบางคนทาบทับลงมาบนหน้าต่างกระจกฝ้าบานใหญ่เบื้องหน้า— *แกร๊ก...* เสียงกลอนประตูห้องผ่าตัดที่ลงล็อกไว้สนิทค่อยๆ หมุนเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางหมอกสีเทาจางๆ ที่ไหลทะลักเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมหวานอันน่าสะพรึงกลัวของดอกไม้ป่าที่ควรจะเติบโตเฉพาะในป่าลึก... และเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังชิดริมฝีปากของรินรดา ทั้งที่ศรุตยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ! *"ยินดีต้อนรับสู่การผ่าตัดครั้งสุดท้าย... คุณหมอ"* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ