เงาที่ซ้อนทับ

กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บศพใต้ดินในยามวิกาล ไม่ได้ทำให้ศรุตรู้สึกระคายเคืองจมูกเหมือนเช่นเคย ในทางกลับกัน... สัมผัสเย็นเยียบของถุงมือยางที่เขากำลังดึงสวมเข้ากับเรียวนิ้ว กลับสร้างความรู้สึกคุ้นเคยประหลาด ราวกับอวัยวะชิ้นนี้ถูกหล่อหลอมขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส ร่างนั้นเป็นของเหยื่อรายล่าสุดจากคดีฆาตกรรมบูชายัญ รอยกรีดลึกลงบนผิวหนังเป็นลวดลายเรขาคณิตโบราณ—ลวดลายเดียวกับที่เขาเพิ่งพบในตำรามานุษยวิทยาหายากเมื่อคืนนี้ รินรดาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเงาสลัวของแสงไฟนีออน ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยความระแวงระวังและคำถามที่ยังไม่เอ่ยปาก "คุณดูหมกมุ่นกับรอยแผลพวกนั้นเป็นพิเศษนะคะ, หมอศรุต" สุ้มเสียงราบเรียบแต่แฝงนัยยะวิเคราะห์เจาะลึกดังขึ้นจากริมฝีปากของนักมานุษยวิทยาหญิง เธอขยับเข้าใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของชาสมุนไพรที่ตัดกับบรรยากาศชวนคลื่นไส้ในห้องชันสูตร "ทั้งที่ในฐานะศัลยแพทย์ คุณควรจะสนใจแค่รอยฉีกขาดของเนื้อเยื่อ... ไม่ใช่ความสมมาตรของสัญลักษณ์นอกรีตพวกนั้น" ศรุตชะงักปลายมีดผ่าตัดที่กำลังจะกรีดลงบนหน้าอกของศพ เขานิ่งค้างไปชั่วขณะ—เสี้ยววินาทีนั้นยาวนานราวกับห้วงเวลาถูกบิดเบือน ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบตัว มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท "ความรู้ทางการแพทย์ไม่ได้ปิดกั้นจินตนาการหรอกครับ... เอ๊ย, ค่ะ" ศรุตแก้คำพูดในใจอย่างรวดเร็วเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดเพี้ยน เขากลืนก้อนความกระอักกระอ่วนลงคอ "ความสมมาตรมักบอกเล่าเจตนาของผู้ลงมือเสมอ รินรดา คุณกำลังมองหาปีศาจในตำนาน แต่ผมกำลังมองหาความแม่นยำของมนุษย์ต่างหาก" "มนุษย์ที่มีความแม่นยำระดับนี้... ต้องมีมือที่มั่นคงและเข้าใจกายวิภาคศาสตร์อย่างลึกซึ้ง" รินรดาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะชันสูตร ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มของเขา "และเท่าที่ฉันรู้จักในเมืองนี้ มีคุณคนเดียวนี่แหละค่ะที่ใช้มีดสเกльได้นิ่งสนิทไร้ความลังเลแม้แต่มิลลิเมตรเดียว... เหมือนกับรอยแผลบนศพนี้ไม่มีผิดเพี้ยน" คำพูดนั้นทิ่มแทงเข้ามาในอกราวกับคมมีด ศรุตขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในจิตใต้สำนึก ช่วงหลายสัปดาห์มานี้ เขามักมีอาการวูบหลับไปอย่างไร้สาเหตุ และตื่นขึ้นมาพร้อมกับคราบโคลนจางๆ ที่ซอกเล็บ หรือบางครั้ง... กลิ่นอเลือดก็ติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกทั้งที่เขาไม่ได้แตะต้องศพใดเลย *หรือว่า...* ความคิดด้านมืดผุดขึ้นมาในหัวราวกับเงาตะคุ่มในกระจกเงา เขาเคยสงสัยตัวเองมาตลอดว่า เหตุใดความตายของครอบครัวในอดีตจึงทิ้งเขาไว้ให้รอดชีวิตเพียงคนเดียว เหตุใดสัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างจึงมักตื่นขึ้นในยามที่เขาเผชิญหน้ากับความเร้นลับ "คุณกำลังจะบอกว่า... ผมฆ่าคนพวกนี้งั้นเหรอ?" ศรุตถามเสียงต่ำ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงจ้องมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ผสม The Dark Romance ระหว่างความปรารถนาจะครอบครองและความหวาดกลัวในตัวตนที่ซ่อนเร้นของตนเอง รินรดานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เธอเอื้อมมือเรียวมาสัมผัสข้อมือของเขาที่สวมถุงมือยางอยู่ แรงสัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่กลับทำให้กระแสเลือดในกายของศรุตปั่นป่วน เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นโดยตรง แต่กลับปลดกระดุมเสื้อกาวน์สีขาวของเขาออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ รูปทรงเรขาคณิตแปลกประหลาดที่พาดผ่านหัวไหล่ด้านซ้าย—รอยแผลที่เขาไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ "คุณไม่ได้ฆ่าพวกเขาด้วยความตั้งใจหรอกค่ะ, หมอศรุต..." เสียงกระซิบของรินรดาแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจของภูตผีในม่านหมอก ริมฝีปากของเธออยู่ห่างจากใบหูของเขาเพียงแค่คืบ "แต่ร่างกายของคุณ... กำลังทำพิธีกรรมบางอย่างแทนจิตสำนึกที่หลับใหลต่างหาก" ศรุตสะท้านเฮือก ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากสันหลังลามไปทั่วร่าง เขาก้มมองรอยแผลเป็นบนไหล่ตัวเองที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รอยแผลนั้นช่างคมชัดและสอดรับกับสัญลักษณ์บนศพอย่างไร้ที่ติ ราวกับว่ามือของเขาคือเครื่องมือของสิ่งศักดิ์สิทธิ์มืดมนบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จัก ในจังหวะที่หัวใจของศรุตกำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและแรงดึงดูดอันเร่าร้อนที่พุ่งพล่านระหว่างเขากับรินรดา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องชันสูตร... เป็นฝีเท้าที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นในยามวิกาลแบบนี้ และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... มันเป็นเสียงฝีเท้าสามคู่ที่เดินสลับเป็นจังหวะเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง ราวกับคนคนเดียวกันกำลังแยกเงาออกเป็นสามร่าง ประตูเหล็กกล้าค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกความมืดบดบังจนมองไม่เห็น แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ศรุตและรินรดาต้องหยุดหายใจ คือกลิ่นหอมหวานของดอกไม้มรณะที่ลอยอบอวลเข้ามา... กลิ่นเดียวกับที่อยู่ในแฟ้มคดีฆาตกรรมปริศนาเมื่อสิบปีก่อน—วันที่ครอบครัวของเขาถูกสังหารอย่างไร้ปรานี ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ปริศนามืดมนนี้ร่วมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ