คนทรยศในกลุ่มผู้ล่า

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินสถานีตำรวจภูธรเมืองเก่า ไม่เคยชวนให้รู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย รินรดากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นบางเฉียบกวาดมองตัวเลขและรายชื่อที่ถูกขีดเส้นใต้ด้วยหมึกสีแดงฉาน ข้อมูลการเบิกจ่ายงบประมาณและการลงบันทึกประจำวันย้อนหลังสามปี บอกเล่าเรื่องราวที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าศพไร้ญาติบนโต๊ะผ่าพิสูจน์ "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเก็บสำสำนวน ศรุตยืนกอดอกพิงชั้นเหล็กขึ้นสนิม แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายที่ราบเรียบไร้อารมณ์ แต่แววตาสีเข้มคู่นั้นกลับไหววูบด้วยประกายไฟแห่งความโกรธกรัวที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความสุขุม "ไม่ใช่ฉันที่เล่นกับไฟค่ะศรุต แต่เป็นพวกมัน... ตำรวจในเครื่องแบบเหล่านี้ต่างหากที่กำลังจุดไฟเผาเมืองนี้ทั้งเมือง" รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้า น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าสั่นเครือด้วยความอัดอั้น "คุณดูนี่สิคะ บันทึกการจับกุมผู้ต้องหาคดีลักพาตัวเด็กเมื่อปีก่อน... ชื่อของร้อยตำรวจเอกวิชาญ ปรากฏอยู่ แต่ในสำนวนลับของนิติเวช เด็กคนนั้นถูกพบในสภาพที่ถูกควักเอาอวัยวะบางส่วนไปประกอบพิธีกรรม แล้วคดีก็ถูกปิดลงด้วยคำว่า 'อุบัติเหตุพลัดตกน้ำ'" ศรุตเดินเข้ามาใกล้ ความสูงของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มลงมองเอกสารในมือเريบรดา ไล่สายตาผ่านตัวหนังสืออย่างรวดเร็วด้วยสมองอันเฉียบคมแบบศัลยแพทย์ผู้คุ้นเคยกับการวินิจฉัยโรคที่ลุกลามเกินเยียวยา "ระบบเน่าเฟะจากข้างใน... ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับลัทธิบูชาความตาย" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับฉายแววดูแคลนมนุษย์อย่างถึงที่สุด "พวกมันไม่ได้ใช้แค่เงินซื้อความเงียบ แต่ใช้ความกลัวและอำนาจควบคุมทุกตารางนิ้วในพื้นที่นี้ ศรัทธามืดบอดสามารถเปลี่ยนผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ให้กลายเป็นสุนัขรับใช้ของซาตานได้อย่างง่ายดาย" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนอบอวลไปด้วยความตึงเครียด เคมีอันซับซ้อนของคนสองคนที่ยืนอยู่คนละฝั่งของอุดมการณ์ แต่กลับถูกดึงดูดเข้าหากันด้วยความจริงที่โหดร้าย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นทัดผมที่หลุดลุ่ยข้างใบหู พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นยามเมื่อต้องเงยหน้าสบตาเขา "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อคะ? ถ้าแม้แต่ผู้รักษากฎหมายก็คือผู้บงการพิธีกรรมสีเลือดเสียเอง เราจะเชื่อใจใครได้อีก?" คำถามของเธอไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นการท้าทายความมืดมิดที่โอบล้อมพวกเขาอยู่ ศรุตไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมไปแตะขอบกระดาษแผ่นที่รินรดากำไว้ สัมผัสแผ่วเบาที่ปลายนิ้วทำให้หญิงสาวสะعุ้งเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการอ่านทะลุถึงก้นบึ้งจิตใจ "ไม่ต้องเชื่อใจใคร... นอกจากตัวคุณเองและผม" ศรุตกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแฝงไปด้วยความเร่าร้อนอันตรายที่สั่นคลอนหัวใจของนักมานุษยวิทยาผู้ยึดมั่นในเหตุผล "ผู้ล่าที่แท้จริงจะไม่วิ่งหนีฝูงหมาป่า... แต่มมันจะรอจังหวะขย้ำคอพวกมันทีละตัว" ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยคำใดตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก ความเงียบสงบถูกทำลายลงทันที แสงไฟฉายสודส่องผ่านช่องกระจกบานเกล็ดของประตูห้องเก็บสำนวนเข้ามาวับๆ แวมๆ *กริ๊ก... เสียงปลดล็อกแม่กุญแจด้านนอกดังขึ้น* ศรุตคว้าข้อมือของรินรดาไว้ทันที แรงบิดนั้นหนักแน่นและเด็ดขาด เขาพาเธอดึงหลบเข้าไปหลังชั้นวางเอกสารเหล็กขนาดใหญ่ที่บังร่างของพวกเขากลืนไปกับเงาดำสนิท มือหนาอีกข้างปิดปากเธอไว้เบาๆ เพื่อกลั้นเสียงลมหายใจ ขณะที่สายตาของเขายังคงคมกริบจดจ้องไปที่ประตู ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับแสงไฟฉายที่กวาดไปทั่วห้อง ร่างในเครื่องแบบตำรวจสองนายก้าวเข้ามา กลิ่นบุหรี่ฉุนกึกผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลลอยคละคลุ้ง "แน่ใจนะว่าไม่มีใครอยู่? นายใหญ่สั่งมาว่าห้ามให้ใครรื้อค้นห้องนี้เด็ดขาด" เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด "เอnaน่า ไม่มีใครกล้าหรอก... ว่าแต่ นายตำรวจใหญ่วิชาญฝากบอกมาว่า คืนนี้พระจันทร์สีเลือดกำลังจะมาถึง เหยื่อรายต่อไปเตรียมไว้พร้อมแล้ว เหลือแค่เก็บกวาดพวกที่สอดรู้สอดเห็นแถวนี้ให้หมดซะก่อน" คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปสบตากับศรุตในความมืด แววตาสีเทาของชายหนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายคมปลาบของนักล่าที่พร้อมจะกระโจนใส่เหยื่อ ศรุตค่อยๆ เลื่อนมือออกจากปากของเธอช้าๆ ปลายนิ้วของเขายังคงอุ่นจัดท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ เขาขยับริมฝีปากกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน ชนิดที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "ดูเหมือนว่า... พวกมันเสนอตัวมาให้เราเชือดถึงที่แล้วล่ะครับ... รินรดา" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนามืดมนนี้ร่วมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ