คำสารภาพก่อนตาย

กลิ่นอับชื้นของเลือดเก่าและคราบฟอร์มาลีนคละคลุ้งในห้องใต้ดินราวกับสุสานโบราณ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องกระทบร่างของชายในชุดคลุมสีขาวที่กำลังทรุดฮวบลงแนบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ศรุตยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ปลายเรียวของมีดผ่าตัดในมือยังคงมีหยดของเหลวสีเข้มหยดลงกระทบพื้นเป็นจังหวะ *ติ๊ด... ติ๊ด...* ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังหมดลง รินรดาก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ส้นรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบงัน ดวงตาสีเข้มของเธอจับจ้องไปยังชายใกล้ตายที่พยายามกระเสือกกระสนคว้าชายกางเกงของศรุต ลมหายใจของเขารดรินและติดขัด ฟองเลือดสีชมพูจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก "มัน...สายไปแล้ว..." เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับพื้นปูนดังลอดไรฟันที่เต็มไปด้วยคราบเลือด "ต่อให้พวกคุณพลิกแผ่นดินหา... พิธีกรรมในคืนจันทร์ดับ... จะสมบูรณ์แบบ" ศรุตโน้มตัวลงต่ำอย่างช้าๆ แววตาของศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นไร้ซึ่งความเวทนา มีเพียงความกระหายใคร่รู้ในกลไกของจิตใจมนุษย์ที่กำลังแตกสลาย เขาใช้ด้ามมีดเขี่ยคางของเหยื่อให้เงยขึ้นสบตา "ความตายไม่ใช่จุดจบ... แต่มันคืองานอดิเรกของฉัน บอกเหตุผลที่นายต้องทำลายตระกูลฉันมา หรือไม่ก็ปล่อยให้ปอดที่เหลือของนายจมอยู่ในของเหลวพวกนี้ซะ" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ ชายกระโปรงยาวคลุมข้อเท้าขยับตามจังหวะการเดิน เธอวางมือเรียวลงบนบ่ากว้างของศรุตเบาๆ เป็นเชือกยึดโยงสติที่เกือบขาดผึ่งของเขา "ศรุต... ใจเย็นก่อนค่ะ เขาไม่ได้กำลังต่อรอง เขากำลังถ่วงเวลา" มุมปากของเหยื่อยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว เลือดสดๆ ไหลย้อยลงมาตามคาง "คุณหมอ... ผู้เยือกเย็น... คุณคิดว่าคุณถอดรหัสรอยกรีดบนศพพวกนั้นได้ทั้งหมดแล้วหรือยังคะ... หึ... รอยกรีดรูปวงกลมซ้อนสามชั้นนั่น... ไม่ใช่สัญลักษณ์บูชาเทพเจ้าโบราณอย่างที่นักมานุษยวิทยาข้างกายคุณคิดหรอก..." รินรดากลั้นหายใจ นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้ด้านคติชนวิทยาที่เธอศึกษามาแรมปีเหมือนถูกกระชากหน้ากากออกในประโยคเดียว "คุณหมายความว่ายังไง..." "มันคือ... แผนผัง..." ชายคนนั้นสำลักเลือดออกมาอีกคำโต ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงก่อนจะฝืนพูดต่อด้วยเสียงอันแผ่วเบา "แผนผังของอุโมงค์ระบายน้ำใต้โรงพยาบาล... ที่ที่พวกคุณกำลังยืนอยู่ใต้ฐานรากมันตอนนี้... จุดศูนย์กลางของวงกลม... คือห้องเก็บศพห้องที่สาม... และที่นั่น... กำลังมี 'การผ่าตัด' อีกเคสหนึ่งเริ่มขึ้น... โดยที่พวกคุณ... ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าใครคือเหยื่อ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงเครื่องมือโลหะกระทบกันดังมาจากทางเดินมืดทึบด้านนอกห้องใต้ดิน ราวกับมีใครบางคนกำลังรอสัญญาณนี้เพื่อเริ่มพิธีกรรมครั้งใหม่ รินรดาหันขวับไปมองความมืดเบื้องหน้า หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่ศรุตหรี่ตาลงอย่างอันตราย มือที่ถือมีดผ่าตัดกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน และในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนร่างที่ไร้ลมหายใจของผู้ร่วมลัทธิ... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ