รอยยิ้มภายใต้หน้ากาก

ปลายมีดสเกลเปล่งประกายวับวาวภายใต้แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ในห้องชันสูตร กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่เท่ากับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศ ศรุตขยับถุงมือยางส่งเสียงดัง *กรีด* เบาๆ แววตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกขณะจ้องมองรอยแผลที่ถูกกรีดทิ้งไว้บนหน้าท้องของเหยื่อรายล่าสุด มันไม่ใช่รอยแผลจากการชำแหละธรรมดา แต่มันคือ ‘งานศิลปะ’ ที่บิดเบี้ยว “รินรดา อย่ามองตรงนั้น” เสียงของเขาเรียบสนิท ทว่ารินรดาไม่ทำตาม เธอก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่ติดตัวศรุตมา เธอชะโงกหน้ามองรอยแผลนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตาของนักมานุษยวิทยาไม่ได้แสดงความหวาดกลัว กลับฉายแววใคร่รู้ที่น่าขนลุก “นี่ไม่ใช่สัญลักษณ์ทางพิธีกรรมโบราณแบบที่เขาเคยทำ... ศรุต ดูรอยเย็บนี่สิ มันเหมือน... รอยยิ้ม” รินรดาใช้นิ้วเรียวชี้ไปที่ขอบแผล ซึ่งถูกเย็บด้วยไหมละลายอย่างประณีตจนดูเหมือนริมฝีปากที่กำลังฉีกยิ้มกว้างถึงใบหู ศรุตแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและปราศจากอารมณ์ขัน “มันไม่ได้แค่ยิ้ม ริน... ดูข้างในนี้” เขาสอดเครื่องมือเข้าไปในแผลผ่าตัด ค่อยๆ แหวกออก เผยให้เห็นเศษชิ้นส่วนของโลหะชิ้นเล็กๆ ที่ถูกฝังอยู่ใต้ชั้นไขมัน มันคือชิ้นส่วนของ ‘หน้ากากละครหน้ายิ้ม’ ในวัฒนธรรมพื้นเมืองที่หายสาบสูญไปนานกว่าสองศตวรรษ รอยยิ้มบนหน้ากากนั้นดูเยาะหยันราวกับจะบอกว่าฆาตกรกำลังจับตามองพวกเขาอยู่จากมุมมืดของห้องนี้ “เขากำลังเล่นเกมกับเรา” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะสะกด “ไม่ใช่แค่การฆ่า แต่เป็นการส่งสาร... ศรุต คุณเคยเห็นเคสแบบนี้ในประวัติศาสตร์นิติเวชที่ไหนบ้างไหม?” “ไม่เคย” ศรุตตอบทันควัน ก่อนจะเบนสายตาไปสบกับนัยน์ตาสีเข้มของเธอ “ไม่มีใครฆ่าคนด้วยความรุนแรงระดับนี้แล้วยังประณีตกับการฝังหลักฐานเหมือนศัลยแพทย์ที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน... หรืออาจจะเกินไปกว่านั้น” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ ราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณคนตาย รินรดาขยับตัวเข้ามาใกล้ศรุตมากขึ้น ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้เคมีบางอย่างที่ขัดแย้งกันรุนแรงประทุขึ้น เธอรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชาของศรุต เขากำลังซ่อนความคลั่งไคล้บางอย่างไว้ไม่ต่างจากฆาตกรที่พวกเขากำลังตามล่า “ถ้าเขาเป็นศัลยแพทย์...” รินรดาเอ่ยขึ้นพลางเลื่อนมือไปสัมผัสขอบโต๊ะชันสูตร “เขาก็คงรู้ดีว่าเรากำลังค้นหาตัวเขา และเขาก็คงรู้ดีว่าจุดอ่อนที่สุดของพวกเราคืออะไร” “จุดอ่อนของเราคือความอยากรู้อยากเห็นไงล่ะ รินรดา” ศรุตโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงคืบ “คุณกำลังเดิมพันชีวิตตัวเองด้วยการเข้ามาอยู่ในห้องนี้ กับคนที่คุณก็ยังไม่แน่ใจว่าเขามีความลับอะไรซ่อนอยู่” “รวมถึงความลับของคุณด้วยใช่ไหมคะ คุณหมอศรุต?” สายตาของทั้งคู่ปะทะกันเหมือนกระแสไฟฟ้า รินรดาไม่ยอมหลบตา แม้จะรู้ว่าความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเพียงใด ศรุตเป็นคนประเภทที่น่ากลัวที่สุด เพราะเขาไม่ใช่แค่ผู้รักษาชีวิต แต่เขายังเป็นผู้ที่เข้าใจธรรมชาติของความตายดีกว่าใคร ทันใดนั้น เสียงบางอย่างดังขึ้นจากตู้เก็บศพด้านหลัง ประตูกระจกที่ควรจะล็อกแน่นสนิทกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ ศรุตผละจากรินรดาทันที มือคว้ามีดสเกลขึ้นมาเตรียมพร้อมสัญชาตญาณสัตว์ป่าตื่นตัวเต็มที่ ความเงียบที่น่าอึดอัดถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดิน—จังหวะการเดินที่หนักแน่น มั่นคง และไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด ทั้งคู่หันไปมองที่ประตูห้องชันสูตรพร้อมกันด้วยหัวใจที่เต้นรัว ประตูปรากฏเงาร่างของใครบางคนทาบทับอยู่หลังบานกระจกฝ้า เงาร่างนั้นหยุดยืนนิ่งราวกับกำลังรอคอยให้พวกเขาสังเกตเห็น ก่อนที่มือหนึ่งจะค่อยๆ เลื่อนเปิดประตูเข้ามา ศรุตชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนที่ยืนอยู่ในเงามืด เขาคือคนเดียวที่ศรุตไม่เคยคิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ในมือของคนผู้นั้นมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ซึ่งเป็นลายนิ้วมือชุดเดียวกับที่พบในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมรายแรกที่ยังปิดไม่ลง “คุณมาทำอะไรที่นี่...” ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า “และคุณมี ‘สิ่งนั้น’ ไว้ในมือได้อย่างไร” ผู้มาเยือนไม่ตอบ แต่เพียงแค่เผยอรอยยิ้มที่ทำให้ทั้งศรุตและรินรดาถึงกับเย็นวาบไปถึงสันหลัง เพราะนั่นไม่ใช่รอยยิ้มของมนุษย์ปกติ แต่เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่พวกเขาเพิ่งพบในแผลผ่าตัดของศพบนโต๊ะชันสูตรเมื่อครู่นี้เอง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ