ของขวัญจากศพ

“มือของรินรดาไม่ควรสั่นขนาดนั้น หากเธอยังต้องการคำตอบที่อยู่ในกล่องใบนี้นะคะ” ศรุตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่บาดลึกถึงกระดูก เขายืนพิงขอบโต๊ะโลหะในห้องชันสูตรที่เงียบสงัด แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ไม่เคยจางหายไปจากที่แห่งนี้กลายเป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยสำหรับเขาไปเสียแล้ว รินรดาหยุดชะงัก สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวสั่นไหวเล็กน้อยขณะมองพัสดุกล่องไม้ขนาดไม่ใหญ่มาก วางอยู่บนถาดสแตนเลสข้างร่างไร้วิญญาณที่เขากำลังผ่าพิสูจน์ หน้ากล่องไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงลายอักษรคดเคี้ยวที่เขียนด้วยน้ำหมึกสีแดงคล้ายเลือดแห้งกรัง—ตัวอักษรที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของแม่ของเขา “คุณรู้ใช่ไหมศรุต ว่าของข้างในนี้ไม่ใช่แค่ของขวัญ... แต่มันคือคำประกาศสงคราม” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าพลางขยับถุงมือยางให้เข้าที่ “ทำไมต้องเป็นตอนนี้? ทำไมต้องส่งมาที่นี่ ในวันที่เราใกล้จะแตะเพดานความลับของพิธีกรรมนั้นได้แล้ว” ศรุตไม่ตอบทันที เขาวางมีดผ่าตัดลงในถาดโลหะเสียงดังกังวาน ก่อนจะเดินตรงเข้ามาใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ถูกบีบอัดจนเหลือเพียงช่องว่างเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของรินรดาปะทะกับกลิ่นกายเย็นเยียบของศรุตราวกับไฟกับน้ำแข็งที่กำลังโรมรัน “ความกลัวคือเครื่องมือของพวกมันค่ะรินรดา พวกมันอยากให้เราหยุด อยากให้เราคลั่งตายไปกับปมในอดีต” ศรุตยื่นมือไปแตะที่ฝากล่อง ปลายนิ้วของเขาสัมผัสผ่านเนื้อไม้ที่เย็นเฉียบ “แต่สำหรับผม... ของขวัญชิ้นนี้อาจเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่แม่ตั้งใจทิ้งไว้ให้ ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินท่านไป” เขาออกแรงงัดฝากล่อง เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูราวกับเสียงกรีดร้องในความเงียบ ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่สาบสูญไปนานนับปีก็โชยออกมา ข้างในนั้นไม่ได้มีทองคำหรือเงินทอง แต่มันคือ ‘ตุ๊กตาผ้า’ ที่สภาพฉีกขาดจนเผยให้เห็นไส้ในที่ทำจากเศษกระดาษจารึกคาถาโบราณ และเข็มเงินเล่มยาวที่เสียบทะลุกลางอกตุ๊กตา ศรุตหยิบวัตถุนั้นขึ้นมา แววตาที่เคยไร้อารมณ์วูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “เข็มเล่มนี้...” รินรดาเบิกตากว้าง เธอโน้มตัวเข้าไปดูใกล้ๆ จนลมหายใจรดรินกัน “นี่ไม่ใช่เข็มธรรมดา แต่มันคือ ‘เข็มสะกดวิญญาณ’ ในตำนานม่านหมอกที่ฉันเคยอ่านเจอในบันทึกของคณะสำรวจชุดแรก มันถูกใช้เพื่อตรึงเจตจำนงของคนที่กำลังจะกลายเป็นเครื่องสังเวย” ศรุตใช้นิ้วโป้งคลึงไปตามรอยเลือดที่แห้งกรังบนตุ๊กตา ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เขากดทับไว้ลึกสุดใจกำลังปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ได้มองมันเป็นเพียงวัตถุโบราณ แต่มันคือจดหมายลาตายที่เขามารู้เอาในอีกหลายทศวรรษให้หลัง “คุณดูนี่...” ศรุตพลิกตุ๊กตาไปด้านหลัง มีรอยเย็บที่ดูประณีตกว่าจุดอื่น เขาใช้ปลายมีดผ่าตัดกรีดรอยเย็บนั้นออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นเศษโลหะชิ้นเล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้ข้างใน มันคือเศษกระดูกมนุษย์ชิ้นจิ๋วที่สลักชื่อ... ชื่อของเขาเอง รินรดาเบิกตากว้าง เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์ “นั่นมันชื่อคุณ... ศรุต พวกมันรู้ว่าคุณเป็นใครตั้งแต่วันนั้นแล้ว แล้วทำไมพวกมันถึงปล่อยให้คุณมีชีวิตมาจนถึงวันนี้?” “คำถามที่ดีค่ะ” ศรุตแค่นยิ้ม แววตาสีเทาของเขาดูมืดมนและอันตรายยิ่งกว่าที่เคย “พวกมันไม่ได้ปล่อยให้ผมรอด แต่มันเลี้ยงผมไว้... เลี้ยงไว้เพื่อเป็นภาชนะรองรับพิธีกรรมที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์” ทันใดนั้น ไฟในห้องชันสูตรก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างแคบๆ กระทบกับพื้นห้องจนเกิดเป็นเงาร่างบิดเบี้ยวบนผนัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินวนเวียนอยู่นอกประตูห้องชันสูตรช้าๆ ทรงพลัง และแฝงไปด้วยความอาฆาตที่ไม่ได้มาจากโลกของคนเป็น รินรดารีบคว้าข้อมือศรุตไว้แน่น มือของเธอสั่นระริก “ศรุต... คุณไม่ได้ยินเหรอ? มีคนอยู่ข้างนอกนั่น” ศรุตไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงจ้องมองเศษกระดูกในมือด้วยสายตานิ่งสนิท ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น เขาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างใบหูเธอเบาๆ ราวกับจะแบ่งปันความลับที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด “มันไม่ได้อยู่ข้างนอกหรอกค่ะรินรดา... แต่สิ่งที่แม่ผมทิ้งไว้ในกล่องนี้ มันเพิ่งจะ ‘ตื่น’ ขึ้นมาในตัวผม” เสียงฝีเท้าที่เคยอยู่หน้าประตูหยุดลงกะทันหัน พร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ ที่ดังขึ้นมาจาก ‘ด้านใน’ ของตู้เก็บศพเหล็กที่ปิดสนิทอยู่ติดกับตัวพวกเขาเอง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ