รอยร้าวในเหตุผล

กลิ่นฟอร์มาลีนจาง ๆ ไม่เคยเพียงพอที่จะกลบกลิ่นอายความอัปyศของความตายที่ไร้คำตอบในห้องชันสูตรยามวิกาลแห่งนี้ เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* สั้น ๆ สะท้อนก้องในความเงียบงัน ย้ำเตือนถึงความแม่นยำของเครื่องมือแพทย์ที่ศรุตใช้กรีดลงบนเนื้อเยื่ออย่างไร้ความปรานี “คุณกำลังพยายามอธิบายความผิดปกติทางชีววิทยาด้วยนิทานปรัมปราของคุณรินรดาอีกแล้วสินะคะ” เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลน เย็นชาและว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ป้ายชื่อ ศรุตใช้คีมโลหะคีบชิ้นเนื้อเยื่อบริเวณลำคอของผู้ตายขึ้นมาส่องดูใกล้ ๆ ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความลังเล มีเพียงความดื้อรั้นของผู้ชายที่เชื่อมั่นในตรรกะและวิทยาศาสตร์สุดโต่ง รินรดายืนกอดอกพิงบานประตูเหล็ก เธอมองท่าทีเย่อหยิ่งและเย็นชาของศรุตด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายแต่ทว่าท้าทายในคราวเดียวกัน ชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการทำงานข้ามคืนไม่ได้ลดทอนความสง่างามและความน่าเกรงขามในฐานะนักมานุษยวิทยาผู้เชี่ยวชาญด้านความเชื่อโบราณเลยแม้แต่น้อย “วิทยาศาสตร์ไม่ได้มีคำตอบให้ทุกเรื่องหรอกนะคะคุณศรุต” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตรทีละน้อย ส้นรองเท้ากระทบพื้นยางส่งเสียงทุ้มต่ำ “โดยเฉพาะรอยแผลเบิร์นรูปสัญลักษณ์โบราณบนกระดูกสันหลังของศพนี้... ถ้ามันอธิบายได้ด้วยฟิสิกส์ ทำไมผิวหนังภายนอกถึงไม่ไหม้ตามไปด้วยล่ะคะ? ตอบฉันหน่อยสิคะ ศัลยแพทย์ผู้เก่งกาจ” ศรุตชะงักมือเล็กน้อย ปลายมีดผ่าตัดหยุดนิ่งเหนือผิวหนังของศพ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดา แววตาสีเทาเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกจี้จุดอ่อน ความเงียบงันระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด—แรงดึงดูดของขั้วตรงข้ามที่พร้อมจะแผดเผาซึ่งกันและกันได้ทุกเมื่อ “ความร้อนระดับไมโครเวฟหรือการเหนี่ยวนำด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเฉพาะจุด... เป็นไปได้ทั้งนั้นค่ะ” ศรุตตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม พยายามซ่อนความสั่นไหวเล็ก ๆ ในอกไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น “โลกนี้ไม่มีไสยศาสตร์ มีแต่ความโง่เขลาของมนุษย์ที่หาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้ แล้วก็โยนมันให้ ‘ภูตผีปีศาจ’ เพื่อความสบายใจ” รินรดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ยหยันแต่กลับทำให้หัวใจของศรุตเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ เธอย่างสามขุมเข้าไปประชิดโต๊ะชันสูตร กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นอายดินฝนโชยเข้าปะทะนาสิกของศรุต ลมหายใจอุ่นร้อนของผู้หญิงคนนี้เหมือนกำลังท้าทายกำแพงเหตุผลที่เขาสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา “งั้นเชิญ ‘นักวิทยาศาสตร์’ อย่างคุณพิสูจน์สิคะ...” รินรดายื่นมือเรียวบางไปแตะแผ่นฟิล์มเอ็กซ์เรย์บนไลท์บ็อกซ์ นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดความหนาแน่นผิดปกติของกระดูก “ผลเอ็กซ์เรย์คอมพิวเตอร์ (CT Scan) ชัดเจนยิ่งกว่าอะไรดี โครงสร้างกระดูกของผู้ตายถูกสลักด้วยสารประกอบโลหะหนักที่ไม่รู้จักชนิดหนึ่ง... มันฝังอยู่ *ข้างใน* ไขกระดูก โดยไม่มีร่องรอยการผ่าตัดหรือเข็มฉีดผ่านผิวหนังแม้แต่นิดเดียว” ศรุตขมวดคิ้วมุ่น เขาก้มลงมองภาพฟิล์มเอ็กซ์เรย์อีกครั้ง รังสีความจริงปรากฏเด่นชัดจนปฏิเสธไม่ได้ รอยแผลนั้นต่อให้ใช้เทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ล้ำสมัยที่สุดในตอนนี้ ก็ไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้โดยไร้ร่องรอยการกรีดเปิดผิวหนัง รอยต่อของกระดูกมีลักษณะการจัดเรียงตัวคล้ายกับ ‘ยันต์สาป’ ในตำราโบราณที่รินรดาเคยเอามาให้เขาดูเมื่อสองวันก่อน ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง ไม่ใช่เพราะความหนาวของห้องดับจิต แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า... หลักฐานชิ้นนี้กำลังตบหน้าทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมดที่เขายึดถืออย่างจัง “มันอาจจะเป็นความผิดพลาดของเครื่องมือ...” ศรุตพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นเริ่มมีรอยร้าว “อย่าหลอกตัวเองเลยค่ะคุณศรุต” รินรดาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นรดรินรดต้นคอจนศรุตต้องเกร็งกล้ามเนื้อขากรรไกรแน่น “คุณเกลียดความงُمงาย เพราะมันพรากครอบครัวของคุณไปเมื่อสิบปีก่อน... แต่บางครั้ง ความจริงที่คุณพยายามหนี มันอาจจะกำลังฆ่าคุณซ้ำสองก็ได้นะคะ” ราวกับคำประกาศิต ทันใดนั้น ไฟนีออนบนเพดานห้องชันสูตรก็กะพริบถี่รัวแล้วดับวูบลง ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบตัวเหลือเพียงแสงสีฟ้าจาง ๆ จากจอคอมพิวเตอร์ เสียงลมหายใจของกันและกันกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังชัดเจนในความมืด ก่อนที่ศรุตจะทันได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงลากโซ่โลหะก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดสนิทนอกห้องชันสูตร—เสียงนั้นไม่ได้มาจากทิศทางของประตูทางเข้าหลัก แต่มันดังมาจาก *ด้านในสุดของตู้เก็บศพ* ที่ถูกล็อคเอาไว้ รินรดานิ่งงดงามในความมืด ดวงตาส่องประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นที่ปะปนด้วยความหวาดระแวง เธอยื่นมือไปคว้าข้อมือของศรุตไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านผิวหนังเข้าสู่ชีพจรของเขาอย่างรวดเร็ว “ดูเหมือนว่า ‘ศพ’ บนเตียงของคุณ จะไม่ได้อยากให้เราถกเถียงเรื่องวิทยาศาสตร์กันตามลำพังแล้วล่ะค่ะ...” รินรดากระซิบเสียงพร่า ขณะที่เสียงเคาะประตูด้านในตู้เก็บศพหมายเลข 4 ดังขึ้น *ปัง... ปัง... ปัง...* ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของพวกเขา ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ