สมรภูมิค่ายกลยักษ์

"เจ้าคิดว่าคนโง่เง่าที่ถือดาบพุ่งเข้ามาโดยไม่มองเท้าตัวเอง จะมีชีวิตอยู่ได้นานสักกี่ลมหายใจกันครับ ไป๋หลิน?" หลี่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสัพเพเหระยามจิบน้ำชา ทว่านิ้วเรียวยาวกลับกำลังกรีดกรายวาดอักขระสีชาดลงบนพื้นศิลาเย็นเยียบ กลิ่นอายของพลังปราณที่ถูกกักเก็บไว้เริ่มแปรปรวน บิดเบี้ยวจนอากาศรอบกายสั่นไหวราวกับผืนน้ำที่ถูกก้อนหินกระทบ ไป๋หลินที่ยืนอยู่เคียงข้างประสานมือแน่น แววตาของนางสะท้อนความกังวลระคนเลื่อมใส "ประมุขมารเงายกทัพมาด้วยกำลังพลนับหมื่น มันมั่นใจว่าพลังทำลายล้างของเหล่ามารจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า... ท่านแน่ใจแล้วหรือว่า 'หมากกระดานนี้' จะกักขังอสูรร้ายอย่างมันได้?" หลี่เฟยหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิดด้วยเมฆหมอกสีนิลจากการเคลื่อนทัพของศัตรู มุมปากของเขาหยักยิ้มบางเบา "ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ใช่การสังหารศัตรูจนหมดสิ้น แต่คือการทำให้ศัตรูตระหนักว่า... ตั้งแต่วินาทีที่พวกมันก้าวเข้ามาในเขตแดนนี้ พวกมันไม่เคยมีทางเลือกอื่นเลยนอกจากความพินาศ" เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะท้านเป็นจังหวะตามฝีเท้าของกองทัพมารเงา ทันทีที่ทัพหน้าเหยียบเข้าสู่เขตหุบเขาไร้ลักษณ์ หลี่เฟยก็สะบัดมือเบาๆ ราวกับดีดนิ้วไล่แมลง *พรึ่บ!* อักขระนับพันที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนทรายและก้อนหินพลันเรืองแสงสีทองสว่างวาบราวกับดวงดาราที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นพิภพ ไม่มีการระเบิดที่รุนแรง ไม่มีการปะทะที่เกรี้ยวกราด มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวที่เข้าปกคลุมชั่วพริบตา "เกิดอะไรขึ้น?" เสียงตะโกนของแม่ทัพฝ่ายมารดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้า แต่ทว่าสิ่งที่ควรจะเปลี่ยนไปกลับไม่เป็นเช่นนั้น พวกเขายังคงยืนอยู่ในจุดเดิม แต่ทัศนียภาพเบื้องหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นหอคอยกระจกเงาที่สะท้อนภาพนิมิตอันบิดเบี้ยว ทั้งทุ่งหญ้า ป่าไม้ และทางเดินหายไป เหลือเพียงเขาวงกตอักขระที่ไร้ทางออก หลี่เฟยยืนอยู่บนหน้าผาสูง มองลงไปเบื้องล่างด้วยสายตาเฉยเมย "ค่ายกล 'ดาราขังทิวา' ของข้า ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อฆ่าฟันในครั้งเดียว แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อค่อยๆ ดึงเอาความมั่นใจของพวกมันออกมา... แล้วบดขยี้ให้แตกสลายไปทีละน้อย" ประมุขมารเงาปรากฏกายขึ้นท่ามกลางมวลหมู่ค่ายกล มันแผ่จิตสังหารสีดำทมิฬออกมาดุจเปลวเพลิง "หลี่เฟย! ออกมาเผชิญหน้ากับข้าอย่างลูกผู้ชาย อย่าได้หลบซ่อนอยู่หลังกระดาษยันต์พวกนี้!" หลี่เฟยไม่ได้ขยับกาย เขาเพียงแต่ขยับมือเบาๆ ไปทางซ้าย โซ่ตรวนแห่งพลังปราณที่มองไม่เห็นพลันพุ่งเข้ายึดเหนี่ยวรั้งร่างของแม่ทัพมารคนหนึ่งไว้กลางอากาศ ก่อนจะบีบอัดจนร่างนั้นกลายเป็นเพียงละอองฝุ่นในพริบตา "ลูกผู้ชายที่เที่ยวเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์และเผาทำลายตระกูลผู้อื่นเช่นเจ้า... ไม่คู่ควรกับคำว่าลูกผู้ชายหรอกครับ" หลี่เฟยกล่าวเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "และสำหรับเจ้า ประมุขมารเงา... ความตายของเจ้าจะเริ่มจากความโดดเดี่ยวที่เจ้าเพียรสร้างขึ้นมาตลอดชีวิต" เขาสะบัดแขนเสื้อ ทันใดนั้นเส้นสายสีทองพลันเชื่อมโยงทั่วทั้งอาณาเขต ค่ายกลขยายตัวครอบคลุมท้องฟ้าดุจกรงเหล็กขนาดยักษ์ กักขังศัตรูไว้ในห้วงมิติที่เวลาและความจริงถูกบิดเบือน ประมุขมารเงาเริ่มคลุ้มคลั่ง มันระดมพลังทำลายล้างใส่ความว่างเปล่า ทว่าทุกแรงปะทะกลับถูกเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงให้ค่ายกลแข็งแกร่งขึ้น "ท่านดูนั่นสิ" ไป๋หลินชี้นิ้วไปที่ใจกลางของค่ายกล "ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินพวกมันแล้ว พวกมันเริ่มเข่นฆ่ากันเองเพราะมองเห็นภาพหลอนว่าเพื่อนร่วมทัพคือศัตรู" หลี่เฟยทอดถอนใจเล็กน้อย "นี่คือธรรมชาติของคนใจมารครับ ไป๋หลิน ความเห็นแก่ตัวคือกุญแจสำคัญที่ทำให้ค่ายกลของข้าสมบูรณ์แบบที่สุด" ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังเข้าสู่จุดเผด็จศึก ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีนิลจากพลังมารกลับกลายเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต ปรากฏร่างเงาขนาดมหึมาที่ไม่ได้มาจากกองทัพของประมุขมารเงา ท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นฉับพลัน มีเสียงกระซิบที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายดังขึ้นจากด้านหลังของหลี่เฟย "เจ้าพลาดไปหนึ่งอย่าง หลี่เฟย... เจ้าลืมไปว่าหมากกระดานนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่เจ้าและข้าที่เฝ้ามองอยู่" หลี่เฟยชะงัก ร่างกายที่เคยสุขุมเยือกเย็นพลันสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงคมดาบที่เย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ลำคอโดยที่เขาไม่รู้ตัวว่าใครเข้ามาใกล้ขนาดนี้ และเมื่อเขาหันกลับไป ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใครคือผู้ที่ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความร้าวฉานที่ถักทอขึ้นในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ หมึกทองคำข้ามภพ