การล่มสลายของกองทัพมืด

“เจ้าวางหมากโง่เขลาเกินไป ประมุขมารเงา” น้ำเสียงของหลี่เฟยราบเรียบ ทว่าก้องกังวานดุจคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก เขาไม่ได้ตะโกน ทว่าเสียงนั้นกลับแทรกซึมผ่านเสียงคำรามของกองทัพมารนับหมื่นที่กำลังกรูเข้ามาประชิดกำแพงเมืองด่านหน้า ท่ามกลางสมรภูมิที่ย้อมไปด้วยไอสังหาร ประมุขมารเงาหยุดฝีเท้าลงบนอากาศธาตุ นัยน์ตาสีโลหิตจ้องมองบุรุษหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่บนแท่นศิลาใจกลางค่ายกลเพียงลำพัง “ความตายอยู่ตรงหน้าแล้ว เจ้ายังมีอารมณ์มากล่าววาจาอวดดีอยู่อีกหรือ หลี่เฟย” หลี่เฟยไม่ตอบ เขาเพียงขยับนิ้วดั่งดีดพิณ แสงสีทองจางๆ วูบไหวขึ้นใต้ฝ่าเท้าของกองทัพมารที่กำลังบุกตะลุย ทุกจังหวะที่เขาสัมผัสอากาศ พลังงานจากอักขระที่ถูกวางไว้ล่วงหน้าหลายวันก็เริ่มทำงาน สั่นสะเทือนปฐพีจนสั่นไหว ไป๋หลินที่ยืนอยู่เคียงข้างคอยควบคุมกระแสปราณสนับสนุนนางมองไปที่หลี่เฟยด้วยแววตาซับซ้อน นางรู้ดีว่าชายผู้นี้มิได้กำลังต่อสู้กับกองทัพ แต่นางกำลังเห็นเขากำลังเล่นหมากรุกกับความตาย “หลี่เฟย... อักขระชั้นที่สามของ 'ค่ายกลกลืนนภา' กำลังจะถึงขีดจำกัดแล้วนะ” “ข้ารู้” หลี่เฟยตอบสั้นๆ “รอให้มันก้าวเข้ามาอีกเพียงสามก้าว... หมากตานี้ต้องกินรุกฆาต” ทหารมารนับพันที่ถืออาวุธหนักพุ่งตัวเข้ามาด้วยความกระหายเลือด แต่ทว่า ในวินาทีที่พวกมันเหยียบเข้าสู่เขตแดนวงแหวนที่สี่ พลันปรากฏเส้นสายสีทองพุ่งขึ้นจากผืนดินดั่งโซ่ตรวนแห่งสวรรค์ มันมิใช่การระเบิดทำลายล้างที่รุนแรงจนน่าเกรงขาม แต่มันคือ 'การสลับตำแหน่ง' “เกิดอะไรขึ้น!” ขุนพลมารตนหนึ่งแผดเสียงอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นเพื่อนร่วมรบข้างกายกลายเป็นศัตรูที่ถือดาบจ่อคอหอยตนเอง หลี่เฟยปิดเปลือกตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยความเยือกเย็น “ในสมรภูมิ ความสับสนคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด ประมุขมารเงา ท่านพึ่งพาพละกำลังและจำนวนมากเกินไป จนลืมไปว่าหมากที่แข็งแกร่งที่สุด หากวางผิดจุด ก็ย่อมสังหารกันเอง” เพียงชั่วพริบตา กองทัพมารที่เคยเป็นระเบียบกลับกลายเป็นความโกลาหล ทหารนับหมื่นเริ่มสับเปลี่ยนตำแหน่งอย่างควบคุมไม่ได้ อักขระที่หลี่เฟยวางไว้แฝงเร้นอยู่ในทุกอณูอากาศ บิดเบือนมิติและทิศทาง ทำให้พวกมันฟาดฟันกันเองด้วยความหวาดระแวง เลือดสีดำอาบย้อมไปทั่วบริเวณ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและสับสนดังระงมดุจขุมนรกบนดิน ประมุขมารเงาคำรามลั่น พลังมืดมหาศาลปะทุออกจากร่าง หวังจะพังทลายค่ายกลด้วยกำลังดิบ “ค่ายกลจอมปลอม! ข้าจะบดขยี้เจ้าให้แหลกคามือ!” ทว่าทันทีที่เขาพุ่งตัวเข้าหาหลี่เฟย อักขระที่ซ่อนเร้นใต้แท่นศิลากลับแปรเปลี่ยนรูปแบบเป็น 'ค่ายกลพันธนาการสุญญากาศ' ร่างของประมุขมารเงาพลันชะงักงัน กล้ามเนื้อทุกส่วนแข็งค้างเสมือนถูกแช่แข็งในมวลอากาศที่ไร้แรงดึงดูด “เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อดวลพลังกับเจ้าอย่างนั้นหรือ?” หลี่เฟยเดินเข้าไปใกล้ร่างที่ขยับไม่ได้ของศัตรู แววตาของเขาไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “ความแค้นของตระกูลข้า ไม่ได้ถูกชำระด้วยเลือดเพียงอย่างเดียว แต่ถูกชำระด้วยความอัปยศที่เจ้าจะต้องจดจำไปจนวันตาย” ไป๋หลินมองดูฉากเหตุการณ์นั้นด้วยความทึ่ง กองทัพที่ดูไร้เทียมทานของประมุขมารเงานับแสนกำลังแตกพ่ายและล่มสลายลงด้วยน้ำมือของพวกมันเอง ไม่มีแม้แต่ดาบเดียวจากฝั่งของนางที่ต้องเปื้อนเลือด หลี่เฟยยกมือขึ้น แสงสีทองจางหายไปพร้อมกับการปรากฏขึ้นของยันต์สีดำทมิฬที่ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเขา “ประมุขมารเงา ท่านเคยถามว่าข้าได้วิชาอักขระพลิกฟ้ามาจากที่ใด... วันนี้ข้าจะบอกให้ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของท่านจะดับสูญ” เขากระซิบเบาๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความจริงที่สั่นคลอนไปถึงจิตวิญญาณของศัตรู ในจังหวะที่หลี่เฟยกำลังจะแตะยันต์ลงบนหน้าผากของประมุขมารเงา ท้องฟ้าเหนือสมรภูมิพลันฉีกขาดออกเป็นช่องว่างสีแดงฉาน กลิ่นอายโบราณที่กดทับจนอากาศแทบแตกสลายแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกนั้น เงาของบุคคลลึกลับในชุดสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากความว่างเปล่า ไป๋หลินเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “นั่นมัน... สภาเซียนระดับสูง... พวกเขามาที่นี่เพื่ออะไรกัน!” หลี่เฟยชะงักค้าง แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นพลันสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้เห็นตราประทับบนหน้าอกของบุรุษผู้มาเยือน ที่นั่นมีรอยสักรูปมังกรไร้เศียร ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ที่เขาตามหามาตลอดสิบปีในฐานะต้นตอที่แท้จริงของการทำลายล้างตระกูลของเขา นี่ไม่ใช่แค่การจบศึกมาร... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของหมากกระดานที่ใหญ่กว่าเดิม หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความร้าวฉานที่ถักทอขึ้นในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ หมึกทองคำข้ามภพ