ศึกตัดสินบนยอดเขา

"เจ้ากำลังพยายามเขียนเส้นทางให้คนตาย หรือกำลังขีดฆ่าชะตาตัวเองกันแน่ หลี่เฟย?" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงหินบดกันของประมุขมารเงาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันบนยอดเขาเมฆาคล้อย เขาไม่ได้ขยับกายแม้แต่น้อย แต่ไอสังหารสีดำมืดมิดกลับแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวสั่นไหวและบิดเบี้ยว ราวกับมิติกำลังจะปริแตก หลี่เฟยที่ยืนอยู่ห่างออกไปสามจั้งไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขากำลังตวัดปลายพู่กันหยกร่ายอักขระลงบนอากาศอย่างใจเย็น ทุกเส้นสายที่ตวัดผ่านพริ้วไหวนั้นทิ้งรอยเรืองแสงสีทองจางๆ ค้างไว้ในอากาศราวกับรอยแผลที่กำลังถูกเย็บปิด "คนตายไม่ต้องการทางเดินหรอกครับท่านประมุข แต่คนที่หลงลืมความเป็นมนุษย์ไปจนหมดสิ้นอย่างท่าน... ต่างหากที่ต้องการ 'เครื่องเตือนสติ'" หลี่เฟยกล่าวตอบพลางแย้มยิ้มที่มุมปาก มือซ้ายดีดนิ้วเพียงเบาๆ อักขระสีทองกลางอากาศก็พลันขยายตัวออกเป็นวงแหวนค่ายกลหกทิศ ประมุขมารเงาแค่นเสียงหัวเราะ พลังมารมหาศาลทะลักออกมาจากร่างราวกับเขื่อนแตก อัดกระแทกเข้าใส่ค่ายกลของหลี่เฟยจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของหลี่เฟยแตกร้าวลามออกไปเป็นวงกว้าง แต่เจ้าตัวกลับไม่ถอยหลังแม้เพียงก้าวเดียว "อักขระของเจ้าก็เป็นได้เพียงกรงขังชั่วคราวเท่านั้น" ประมุขมารเงามุ่งหน้าเข้าหาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ มือที่มีกรงเล็บแหลมคมมุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของหลี่เฟย ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้น หลี่เฟยกลับลดพู่กันลง เขาไม่หลบหลีก แต่กลับหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะพึมพำบทสวดลับที่ไม่มีใครเคยได้ยิน *ตรึงฟ้า ดับดิน สิ้นสมุทร* ฉับพลันนั้น อักขระที่เขาวาดไว้รอบกายไม่ได้พุ่งเข้าใส่ประมุขมารเงา แต่มันกลับพุ่งเข้าสู่ 'จุดลมปราณ' ของตัวหลี่เฟยเอง! ร่างกายของเขาส่องแสงสว่างจ้า ก่อนจะจางหายไปราวกับภาพลวงตา ทิ้งไว้เพียงอากาศที่ว่างเปล่า ประมุขมารเงาชะงักกึก กรงเล็บคว้าได้เพียงความว่างเปล่า เขาคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด "ลูกไม้ตื้นๆ! เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นจากการรับรู้ของข้าได้หรือ?" "ข้าไม่ได้หนีครับ" เสียงของหลี่เฟยดังมาจากทั่วทุกทิศทาง ราวกับว่าเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระแสลมบนยอดเขานี้ไปแล้ว "ข้าเพียงแค่กำลังย้ายสนามรบ... จากโลกของกำลังภายใน ที่ท่านถนัด มาสู่โลกของหมากกระดานที่ข้าควบคุมได้เท่านั้นเอง" บนพื้นดินรอบยอดเขา จู่ๆ อักขระนับพันนับหมื่นที่หลี่เฟยแอบลงมือวาดไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวขึ้นมาบนนี้ก็พลันสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน มันไม่ใช่แค่ค่ายกลปิดล้อม แต่มันคือ 'ค่ายกลกลืนกินดารา' ที่เปลี่ยนพลังมารอันโหดร้ายของประมุขมารให้กลายเป็นเชื้อเพลิงของค่ายกลเสียเอง ไป๋หลินที่ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินไกลออกไปกำพัดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางมองเห็นความพยายามของหลี่เฟยที่กำลังจะย้อนรอยพลังของศัตรูมาใช้ทำลายตัวมันเอง แต่นางรู้ดีว่าพลังของประมุขมารเงาสูงส่งเกินกว่าที่ใครจะต้านทานได้เพียงลำพัง ประมุขมารเงานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มแสยะยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของผู้ที่พบเห็นเย็นเยียบ "ฉลาดล้ำเลิศ... เจ้าคิดว่าการดึงพลังของข้าไปใช้ จะทำให้เจ้าชนะงั้นรึ? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพลังนี้คือสิ่งที่ฆ่าล้างตระกูลเจ้า... และมันก็เป็นพลังที่เจ้าไม่เคยควบคุมได้เลยแม้แต่นิดเดียว!" ทันใดนั้น พลังสีดำที่หลี่เฟยพยายามดึงเข้าค่ายกลกลับเริ่มกัดกินอักขระของเขาจากภายใน อักขระสีทองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาที่หลี่เฟยจนเขาต้องกระอักเลือดออกมาคำโต "อักขระของเจ้ากำลังจะแปดเปื้อน" ประมุขมารเงาก้าวเดินช้าๆ เข้ามาหา "เมื่อสิ่งสวยงามต้องมัวหมองด้วยความแค้น เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับข้า... หลี่เฟย" หลี่เฟยเช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาของเขาไม่ได้สั่นไหวด้วยความกลัว แต่กลับนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม เขามองดูอักขระที่กำลังถูกย้อมเป็นสีดำด้วยสายตาอาดูร ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว "ท่านเข้าใจถูกครึ่งเดียวครับ" หลี่เฟยกล่าวเสียงเรียบ "ข้าไม่ได้คิดจะควบคุมพลังของท่าน... แต่ข้ากำลังจะ 'ลบ' มันออกไปพร้อมกับตัวข้าเอง" เขายกพู่กันขึ้นเขียนอักขระสุดท้ายกลางอากาศ... อักขระแห่ง 'นิพพาน' ประมุขมารเงาเบิกตากว้างเป็นครั้งแรก สีหน้ายโสเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก "เจ้าบ้าไปแล้ว! นั่นคือเวทต้องห้ามที่จะลบทั้งผู้ใช้และศัตรูให้กลายเป็นธุลี!" ในวินาทีที่อักขระตัวสุดท้ายถูกเขียนจนเสร็จ ความเงียบงันมหาศาลก็ปกคลุมทั่วทั้งยอดเขา แสงสว่างสีขาวโพลนกลืนกินทุกสิ่งจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของกันและกัน ท่ามกลางแสงสีขาวนั้น ปรากฏเสียงกระซิบเบาหวิวจากใครบางคนที่ไม่ใช่ทั้งหลี่เฟยและประมุขมารเงา... เป็นเสียงที่สั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ "หมากกระดานนี้... ไม่ได้มีไว้ให้พวกเจ้าตัดสินผลแพ้ชนะหรอกนะ" ร่างของหลี่เฟยที่กำลังจะสลายไปพลันหยุดชะงัก เมื่อมีมือปริศนาเอื้อมมาจากความมืดมิดที่ไร้ที่มา จับเข้าที่ข้อมือของเขาเอาไว้แน่น และดึงเขากลับออกมาจากวงโคจรแห่งการดับสูญ! หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความร้าวฉานที่ถักทอขึ้นในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ หมึกทองคำข้ามภพ