แผนที่ไร้ช่องโหว่

"หมากตัวนี้... เจ้าจะวางไว้ที่จุดอับของกระดาน หรือจะยอมสละเพื่อแลกกับลมหายใจของคนทั้งตระกูลกันแน่ ท่านประมุขมาร?" เสียงของหลี่เฟยเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงลับสั่นสะเทือน เขาไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา หากแต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจับจ้องไปยังแผนที่อักขระสามมิติที่ลอยละล่องอยู่เบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวของเขาขยับวาดลวดลายผ่านอากาศ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วสัมผัส เส้นสายพลังสีทองจะถักทอเข้าหากันเป็นตาข่ายที่ไร้ช่องโหว่ ไป๋หลินที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาของนางฉายแวววิตกกังวล แต่นางไม่ได้เอ่ยขัดขวาง นางรู้ดีว่าในหมากกระดานนี้ ทุกย่างก้าวของหลี่เฟยมิใช่เรื่องบังเอิญ ทุกความเสี่ยงคือการคำนวณที่ผ่านการไตร่ตรองมาเป็นแรมเดือน "ข้าไม่เล่นเกมกับเด็กน้อยที่ชอบใช้เล่ห์เหลี่ยม" ประมุขมารเงาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของใบมีดบนแผ่นหิน "เจ้าคิดหรือว่าอักขระกระจอกๆ ของเจ้าจะกักขังข้าได้? พลังมืดที่ข้าครอบครองมีไว้เพื่อทำลายล้างมิใช่เพื่อกักตัว" หลี่เฟยหยุดมือลงทันที เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต ใบหน้าของชายหนุ่มไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขายิ้ม... รอยยิ้มที่ทำให้ผู้ที่ผ่านการฆ่าฟันมาทั้งชีวิตอย่างประมุขมารเงาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง "ท่านเข้าใจผิดแล้ว" หลี่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างสุภาพบุรุษ "ข้ามิได้จะกักขังท่านไว้ในค่ายกลเพื่อรอเวลาสังหาร แต่ข้ากำลังสร้าง 'เงา' ของท่านขึ้นมาใหม่... เงาที่ไม่มีวันหนีพ้นจากความเป็นจริงที่ท่านเคยกระทำไว้เมื่อสิบปีก่อน" ประมุขมารเงาขมวดคิ้ว พลังปราณสีดำมืดมิดทะลักออกจากร่างราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเดือดพล่าน "เจ้าพล่ามเรื่องอะไร?" "ก็เรื่องที่ท่านลืมไปแล้วอย่างไรเล่า" ไป๋หลินก้าวออกมาข้างหน้า นางคลี่ม้วนคัมภีร์โบราณออกในมือ อักขระที่สลักไว้เริ่มส่องแสงสว่างจ้า "ตระกูลที่ท่านสังหารอย่างเลือดเย็น คนเหล่านั้นไม่ได้จากไปโดยไม่มีความหมาย ทุกหยดเลือดที่หลั่งลงบนพื้นธรณีได้กลายเป็นรอยหมึกอักขระที่รอคอยวันหวนคืน" หลี่เฟยไม่ได้รอให้คู่สนทนาได้โต้ตอบ เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงกังวานดั่งระฆังทองคำดังขึ้น ค่ายกลอักขระที่เขาวางไว้ทั่วทั้งเมืองเริ่มทำงานพร้อมกัน พื้นดินสั่นสะเทือนไม่ใช่เพราะแรงระเบิด แต่เพราะกระแสลมปราณที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นรูปทรงของ 'หมากกระดานพิฆาตสวรรค์' ที่แท้จริง ค่ายกลนี้ไม่ได้เน้นการโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการ 'ดึง' เอาความทรงจำและพลังวิญญาณของผู้ที่ยืนอยู่ภายในเขตแดนให้เผชิญหน้ากับบาปกรรมของตนเอง หากจิตใจไม่มั่นคงเพียงพอ ร่างกายจะแตกสลายกลายเป็นเพียงฝุ่นผงภายในไม่กี่จังหวะลมหายใจ "เจ้า... เจ้าใช้เลือดของคนในตระกูลตัวเองมาเป็นสื่อกลางในการวางกล?" ประมุขมารเงาเริ่มถอยกรูด สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นปนตระหนก "เจ้ามันปีศาจยิ่งกว่าข้าเสียอีก!" "การเป็นคนดีในโลกที่ไร้ความยุติธรรม ก็ไม่ต่างจากการเป็นคนโง่ที่รอความตาย" หลี่เฟยเดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้ศัตรู ท่ามกลางวงล้อมของแสงอักขระที่บีบอัดลงมาเรื่อยๆ "ข้าไม่ได้ใช้เลือดพวกเขาเพื่อทำลายท่าน แต่ข้าใช้ 'ความจริง' ที่ท่านพยายามฝังกลบมานานปี ท่านจำได้ไหม... วันที่ท่านสั่งให้คนของท่านสังหารเด็กคนหนึ่งที่แอบอยู่ในห้องลับ?" ประมุขมารเงาชะงักค้าง แววตาของปีศาจร้ายสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพในอดีตเริ่มแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือความเป็นจริงที่ถูกจำลองขึ้นด้วยอักขระพันธนาการ "เจ้าคือ... เด็กคนนั้น" น้ำเสียงของประมุขมารเงาสั่นเครือ "และวันนี้คือตาเดินของข้า" หลี่เฟยกล่าวจบ เขาก็สะบัดมือลงบนอากาศ รอยแยกมิติบังเกิดขึ้นเบื้องหลังประมุขมารเงา พลังดึงดูดมหาศาลเริ่มดูดกลืนร่างของศัตรูเข้าสู่ความว่างเปล่าที่ไม่มีวันสิ้นสุด ทว่าในวินาทีที่ร่างของประมุขมารเงากำลังจะสูญหายไปตลอดกาล เขากลับหัวเราะลั่นออกมา "เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ? เจ้าลืมดูสิ่งนี้ไปเสียสนิท..." ประมุขมารเงาชูวัตถุบางอย่างขึ้นมา มันคือหยกสื่อสารที่แหลกสลายไปครึ่งหนึ่ง แต่แสงสีแดงฉานที่เปล่งออกมานั้นไม่ใช่พลังปราณธรรมดา แต่มันคือ 'ตราประทับแห่งเทพมรณะ' ที่หลี่เฟยไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันถูกซ่อนไว้ในร่างของศัตรู ทันใดนั้นเอง ผนังห้องโถงที่เคยนิ่งสงบก็ระเบิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก เงาสีดำหลายสิบสายพุ่งเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาจะมองทัน มิใช่คนของประมุขมารเงา... แต่เป็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นที่หลี่เฟยไม่เคยคำนวณไว้ในหมากกระดานนี้! ไป๋หลินกระตุกชายเสื้อของหลี่เฟยแน่น มือของนางสั่นเทาขณะชี้ไปยังกลุ่มเงาที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ "หลี่เฟย... นั่นมัน... พวกเขาไม่ใช่คนจากแคว้นนี้!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วอึดใจ ก่อนที่หนึ่งในเงานั้นจะก้าวออกมาพร้อมกับเสียงที่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "หมากกระดานที่น่าสนใจ แต่เจ้าลืมไปหนึ่งอย่าง... ในกระดานนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่เจ้ากับมันที่เล่นอยู่" ร่างนั้นก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่หลี่เฟยจำได้ดี... ใบหน้าของคนตายที่เขาเป็นคนฝังด้วยมือตัวเองเมื่อหลายปีก่อน! หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความร้าวฉานที่ถักทอขึ้นในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ หมึกทองคำข้ามภพ