ความร้าวฉานในพรรคมาร

"เจ้ากล้าดียังไงถึงกล่าวว่าข้าทรยศต่อพันธสัญญาเลือด!" เสียงคำรามของประมุขมารเงาสั่นสะเทือนไปทั่วโถงศิลาทมิฬ แรงกดดันมหาศาลจากปราณมารระดับเซียนแผ่ซ่านจนบริวารรอบข้างต้องทรุดเข่าลงด้วยความหวาดกลัว ทว่าท่ามกลางความตึงเครียดนั้น กลับมีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดูผิดที่ผิดทางดังขึ้นจากมุมมืด "ประมุขมารผู้ยิ่งใหญ่ ท่านกำลังลืมไปหรือเปล่าว่า... ในยามที่ท่านกำลังสู้กับเหล่าเซียนพุทธะ ใครกันที่เป็นคนส่งข่าวลับเรื่องเส้นชีพจรปราณของท่านให้แก่ตระกูลใหญ่?" หลี่เฟยเดินออกมาจากเงามืดด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง มือเรียวยาวของเขาขยับนิ้ววาดอักขระกลางอากาศเป็นระยะคล้ายการดีดพิณสายทิพย์ ไป๋หลินที่ยืนอยู่เคียงข้างซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ภายใต้ผ้าคลุมหน้า เธอรู้ดีว่าอักขระที่หลี่เฟยทิ้งไว้บนคานโถงศิลาเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือกับดักจิตที่กำลังทำงานอย่างช้าๆ "เจ้าเป็นใคร! บังอาจเข้ามาในเขตหวงห้ามของพรรคมารได้อย่างไร!" ประมุขมารเงาชักกระบี่เลือดยาวโง้งออกมา หมายจะฟันร่างที่บังอาจมาท้าทายตน แต่ในจังหวะนั้นเอง หลี่เฟยก็หยุดนิ้วลงพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านประมุข ลองหันกลับไปมองมือขวาของท่านดูเถิด... ดูว่าในยามนี้ เขากำลังถือสิ่งใดอยู่ในมือ" รองประมุขพรรคมาร ผู้ซึ่งเป็นขุนพลคู่ใจมานับร้อยปี ชะงักไปครู่หนึ่ง มือของเขาสั่นไหวขณะที่เขาพยายามซ่อน 'ตราประทับแห่งทรยศ' ที่หลี่เฟยแอบใช้พลังอักขระสร้างภาพมายาซ้อนทับลงบนมือของเขาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว บรรยากาศในโถงเปลี่ยนไปในทันที ความระแวงเริ่มกัดกินจิตใจของผู้คน "รองประมุข... เจ้า..." ประมุขมารเงาหรี่ตาลง จิตสังหารพุ่งเป้าไปที่คนสนิทของตนเอง "ข้าให้เจ้าดูแลคลังอักขระโบราณ แต่เหตุใดตราประทับนั่นถึงไปปรากฏที่มือเจ้าได้?" "ท่านประมุข! ข้าไม่ทราบ! ข้าถูกใส่ร้าย!" รองประมุขแผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก เขาพยายามก้าวถอยหลัง แต่หลี่เฟยได้วาง 'ค่ายกลสลับทิศ' ไว้รอบบริเวณนั้นแล้ว ทุกก้าวที่รองประมุขถอยกลับ มันกลับกลายเป็นการก้าวเข้าใกล้บัลลังก์มารเสมือนการจู่โจม "มันคิดจะยึดอำนาจท่าน!" ไป๋หลินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ดังก้องในโถงที่เงียบสงัด "ท่านไม่เห็นหรือว่ามันเตรียมการมานานเพียงใด อักขระบนดาบของมัน... มิใช่ตรามารที่ท่านประทานให้ แต่เป็นตราพิฆาตมารที่ใช้สำหรับสังหารเจ้าของร่าง!" การยั่วยุที่ดูเหมือนความหวังดีเพียงไม่กี่คำ กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีสำหรับคนที่มีความระแวงเป็นพื้นฐานอย่างประมุขมารเงา เขาไม่รอฟังคำอธิบายใดๆ อีกต่อไป กระบี่เลือดถูกฟาดฟันออกไปอย่างบ้าคลั่ง โถงศิลาทมิฬกลายเป็นสมรภูมิเลือด พลพรรคมารที่เคยสามัคคี บัดนี้หันคมดาบเข้าหากันด้วยความเข้าใจผิดที่ถูกร้อยเรียงขึ้นจากความฉลาดของหลี่เฟย เขาไม่ได้ลงมือฆ่าใครด้วยตัวเองสักคน แต่ความพินาศตรงหน้า กลับเป็นสิ่งที่เขาเพียรพยายามวางหมากมาตลอดสามเดือนเต็ม "ดูนั่นสิ..." หลี่เฟยกระซิบกับไป๋หลินในขณะที่พวกเขาถอยร่นไปยังจุดปลอดภัย "พรรคมารที่ใครต่างเกรงขาม กำลังจะล่มสลายลงด้วยมือของพวกเขาเอง เพียงเพราะความไม่ไว้วางใจที่ข้าหยิบยื่นให้ผ่านอักขระมายา" ไป๋หลินมองภาพการเข่นฆ่าตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย "เจ้าช่างไร้หัวใจยิ่งนัก หลี่เฟย... แต่ในเวลาเดียวกัน เจ้าก็ฉลาดล้ำจนน่ากลัว" การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้น ประมุขมารเงาเริ่มเสียสติเนื่องจากค่ายกลอักขระของหลี่เฟยส่งผลให้ปราณในร่างของเขาไหลเวียนผิดปกติ ทุกครั้งที่เขาใช้พลัง มันกลับย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง ทว่าในวินาทีที่ประมุขมารเงากำลังจะสิ้นลมด้วยคมกระบี่ของรองประมุขที่เหลือเพียงลมหายใจรวยริน ร่างของบุคคลลึกลับในชุดสีขาวสะอาดตาก็ปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อม เขาก้าวผ่านศพเหล่ามารด้วยความสง่างาม ผิดกับบรรยากาศอโคจรโดยรอบสิ้นเชิง และเมื่อเขาลดฮู้ดที่คลุมศีรษะลง หลี่เฟยที่สุขุมเยือกเย็นมาตลอดถึงกับชะงักไปในทันที บุคคลผู้นั้นคือชายหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาราวกับส่องกระจก ทว่าในดวงตาของอีกฝ่ายกลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี "เจ้า... มีชีวิตรอดมาจาก 'หลุมศพนิรันดร์' ได้อย่างไร?" ชายผู้นั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบพอๆ กับหลี่เฟย ก่อนจะหยิบยันต์อักขระสีทองที่คุ้นตาออกมาจากอกเสื้อ "ในเมื่อเราต่างก็คือ 'เศษเสี้ยวที่เหลืออยู่' ของวิชาอักขระบรรพกาล... ข้าว่าเราควรจบเรื่องนี้ให้รู้ผลกันเสียที" ความลับที่หลี่เฟยพยายามปิดบังมาทั้งชีวิตกำลังถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูที่กำลังจะตาย และในวินาทีที่คมกระบี่ของทั้งสองคนพุ่งเข้าหากัน ความเป็นความตายของหลี่เฟยก็ตกอยู่ในกำมือของโชคชะตาที่เขาเองก็คาดไม่ถึง หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความร้าวฉานที่ถักทอขึ้นในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ หมึกทองคำข้ามภพ