การพบพานท่ามกลางหมอก

"เจ้ามั่นใจหรือว่าตำราเล่มนั้นจะนำทางเราไปสู่ยอดเขาไร้ลักษณ์ได้จริงๆ?" เสียงของไป๋หลินสั่นเครือเล็กน้อย มิใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะลมปราณที่หมุนวนอย่างผิดปกติในร่างของนาง ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ดูราวกับมีชีวิต มันม้วนตัวโอบรัดอาภรณ์สีขาวของนางจนเปียกชื้น หลี่เฟยไม่ตอบในทันที เขายืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน สายตากวาดมองไปรอบกายอย่างใจเย็น นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับวาดลวดลายกลางอากาศทิ้งไว้เพียงร่องรอยของปราณสีทองจางๆ "บางครั้ง... ความมั่นใจไม่ใช่สิ่งที่ต้องถามหาครับองค์หญิง สิ่งที่ท่านต้องตระหนักคือ ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นหลุมพรางหรือยอดเขา เราต่างก็ก้าวเท้าเข้ามาเกินกว่าจะถอยหลังกลับไปแล้ว" ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านหมอกหนามาด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า คมดาบอาบยาพิษสีม่วงเข้มกรีดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว ไป๋หลินเบิกตากว้าง นางรวบรวมปราณหยิบปิ่นหยกออกมาหวังจะปัดป้อง ทว่าความต่างของระดับพลังทำให้ร่างของนางแข็งทื่อราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น *ฉัวะ!* เสียงอาภรณ์ขาดวิ่นดังขึ้น ตามมาด้วยแรงปะทะที่เกือบจะทำให้นางล้มลง หากมิใช่เพราะฝ่ามืออุ่นของหลี่เฟยที่แตะลงบนแผ่นหลังของนางอย่างแผ่วเบา "อย่าขยับครับ" เสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าดุดันเหมือนคำสั่งจากแม่ทัพ หลี่เฟยมิได้ชักกระบี่ เขากลับควักยันต์อักขระสีนิลออกมาห้าแผ่น นิ้วมือดีดรัวดุจเล่นพิณ อักขระเหล่านั้นพุ่งออกไปปักลงบนตำแหน่งห้าทิศทางรอบกายพวกเขาโดยไม่มีพลาดแม้แต่นิ้วเดียว ทันทีที่อักขระตัวสุดท้ายสัมผัสพื้น ดินใต้เท้าก็เกิดการสั่นสะเทือน หมอกสีขาวที่เคยหนาทึบเริ่มหมุนวนและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกที่กำลังเดือดพล่าน เงาลึกลับพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้มาถึงสามทิศทางพร้อมกัน มันคือมือสังหารจากสำนักเงาไร้ตัวตน! แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมาย เมื่อพวกมันก้าวเข้ามาในรัศมีของยันต์ ร่างของพวกมันกลับหยุดชะงัก พลันปรากฏเงาของตัวเองทับซ้อนขึ้นมาบนร่างจริง "ค่ายกลเงาสะท้อนกระจก" หลี่เฟยเอ่ยเบาๆ ชายชุดดำคนหนึ่งเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระบี่ในมือตัวเองหันกลับมาจ่อที่ลำคอของตัวเอง แทนที่จะเป็นเป้าหมาย มันพยายามต้านทานแรงดึงดูดของค่ายกล ทว่าหลี่เฟยกลับเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อ อักขระนับร้อยตัวพลันสว่างวาบขึ้นกลางอากาศราวกับดวงดาวที่ถูกปลุกให้ตื่น แรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนเงาเหล่านั้นกระอักเลือดออกมาเป็นสาย "พวกเจ้าถูกจ้างมาให้สังหารผู้อื่น แต่ลืมตรวจสอบไปว่าพื้นที่ที่เจ้ากำลังยืนอยู่ ใครกันที่เป็นเจ้าของสนามรบนี้" ไป๋หลินมองดูภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึง มือสังหารระดับสูงเหล่านั้นไม่สามารถแม้แต่จะขยับตัวได้ราวกับถูกกักขังในห้วงเวลาที่หยุดนิ่ง นางหันไปมองหลี่เฟย ชายผู้ที่มีแววตาดุจดั่งบ่อน้ำลึกที่ไม่มีวันหยั่งถึง "ท่าน... ท่านทำได้อย่างไร? แม้แต่ยอดฝีมือระดับปราณนภาที่ว่ากันว่าไร้พ่าย ยังไม่อาจรับมือกับเงาไร้ตัวตนได้พร้อมกันสามคนเช่นนี้" "เพราะคนพวกนี้มีเงาครับองค์หญิง และตราบใดที่พวกมันยังมีตัวตน ย่อมต้องมีเงาที่ผูกติดอยู่กับวิญญาณ" หลี่เฟยเดินเข้าไปหาชายชุดดำที่อยู่ใกล้ที่สุด เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่หน้าผากของมันเบาๆ "การต่อสู้มิใช่เรื่องของกำลังเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเรื่องของความเข้าใจในกฎเกณฑ์ที่สวรรค์มอบให้มา สิ่งที่เจ้ากลัว... ข้ากลับใช้มันเป็นกุญแจในการขังเจ้าไว้เสียเอง" ทว่าในจังหวะที่หลี่เฟยกำลังจะถอดหน้ากากของศัตรู เสียงกระดิ่งลมที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาท่ามกลางหมอกที่เริ่มจางลง ทำให้เขารีบชักมือกลับ รอยยิ้มเยือกเย็นจางหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่ไป๋หลินไม่เคยเห็นมาก่อน "หลี่เฟย? เกิดอะไรขึ้น?" นางถามอย่างกังวล หลี่เฟยเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางที่หมอกจางหายไป สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ยอดเขา แต่มันคือป้ายหลุมศพที่ตั้งเรียงรายนับร้อย และที่ใจกลางหลุมศพเหล่านั้น มีร่างของผู้ที่นางคุ้นเคยยืนรออยู่... เขาคือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน นั่นคือท่านพ่อของนาง... ผู้ซึ่งบัดนี้ดวงตามีเพียงสีดำสนิทไร้แววตา และในมือของเขาคือกระบี่มังกรที่ตระกูลไป๋สาบสูญไปพร้อมกับการล่มสลาย "องค์หญิง... ดูเหมือนว่าเงาที่เราสู้ด้วยเมื่อครู่ จะเป็นเพียงแค่การต้อนรับเท่านั้น" หลี่เฟยกระซิบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการระแวดระวังถึงขีดสุด "เพราะศัตรูที่แท้จริงที่จ้องจะเอาชีวิตท่าน บัดนี้กำลังยืนถือกระบี่ที่สังหารบรรพบุรุษของท่านเองอยู่ตรงหน้าเราแล้วครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงก้าวที่สี่นี้ ก้าวต่อไปคือการเผชิญหน้ากับความทรงจำที่แตกสลาย และความจริงที่อาจจะเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าความตาย โปรดเตรียมใจไว้ให้ดี เพราะในกระดานหมากนี้... แม้แต่ผู้เล่นเองก็อาจกลายเป็นเบี้ยในพริบตาครับ / หมึกทองคำข้ามภพ