กับดักหยกสลาย

"ท่านประเมินค่าชีวิตของข้าต่ำเกินไป หรือประเมินความฉลาดของตัวท่านเองสูงเกินไปกันแน่ ประมุขมารเงา?" หลี่เฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพดินฟ้าอากาศ ทว่าแววตาของเขากลับคมกริบดุจใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมจากหินวิญญาณระดับสูง ร่างของเขายืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินใจกลางหุบเขาไร้เสียง ซึ่งในขณะนี้บรรยากาศรอบข้างกลับอบอวลไปด้วยไอสังหารที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ตรงหน้าเขา ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีนิลทมิฬของ 'ประมุขมารเงา' กำลังขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาของมันเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด พลังปราณสีม่วงคล้ำแผ่ออกมาจากตัวมันจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว "หลี่เฟย... เจ้ามันก็แค่หนูที่ชอบหลบอยู่ในรูอักขระ" ประมุขมารเงาแค่นเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ เสียงนั้นเสียดแทงประสาทสัมผัสราวกับโลหะครูดบนหิน "เจ้าคิดว่ากับดักเล็กๆ น้อยๆ ที่วางไว้ตามทาง จะหยุดยั้งผู้ที่อยู่เหนือขอบเขตเซียนอย่างข้าได้งั้นหรือ? วันนี้ข้าจะกระชากวิญญาณเจ้าออกมา แล้วบดขยี้มันให้เป็นธุลีต่อหน้าไป๋หลิน" หลี่เฟยไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่น เขายกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วแตะที่อากาศเบาๆ ราวกับกำลังวาดลายเส้นที่มองไม่เห็น "คนเรามักจะตายเพราะความมั่นใจในตนเองเสมอครับ ท่านประมุข... ท่านเชื่อในพลังของท่าน ข้าก็เชื่อในสิ่งที่ข้าคำนวณไว้ หมากกระดานนี้ ข้าไม่ได้เป็นคนเดิน แต่มันคือท่านที่เดินเข้ามาหาจุดจบด้วยเท้าของท่านเอง" ทันใดนั้น หลี่เฟยดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงกังวานดั่งระฆังทองคำสั่นสะเทือนไปทั่วหุบเขา พื้นหินที่เคยราบเรียบพลันแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีทองสว่างวาบ อักขระโบราณนับหมื่นตัวผุดขึ้นจากใต้เท้าของประมุขมารเงา ค่ายกล 'หยกสลาย' ที่หลี่เฟยซุ่มเตรียมการมาตลอดหนึ่งเดือนเต็มเริ่มทำงาน! แรงกดทับมหาศาลจู่โจมลงมายังร่างของศัตรูทันที ประมุขมารเงาที่เคยโอหังพลันหน้าเปลี่ยนสี พลังปราณสีม่วงของมันถูกแสงอักขระกัดกินและสลายไปอย่างรวดเร็ว มันพยายามระเบิดพลังหมายจะพังทลายค่ายกล แต่ทว่ายิ่งขยับ พลังงานชีวิตของมันก็ยิ่งไหลออกไปเหมือนน้ำที่ถูกถังรั่ว "นี่มันอะไรกัน! เจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมอันใด!" ประมุขมารเงาคำราม พยายามใช้กระบี่มารฟาดฟันใส่ชั้นพลังที่มองไม่เห็นรอบตัว แต่มันกลับสะท้อนกลับมาสร้างบาดแผลให้ตัวมันเองจนเลือดสาดกระเซ็น ไป๋หลินที่เฝ้ามองจากระยะไกลบนยอดเขาสูง เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านม่านน้ำค้างแข็ง มือของนางกำชายเสื้อแน่น หัวใจเต้นระรัว นางรู้ดีว่าหลี่เฟยไม่ได้ต้องการฆ่าอีกฝ่ายในทันที แต่เขากำลัง 'รีดเค้น' ความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในวิญญาณของประมุขมารเงา หลี่เฟยเดินเข้าไปหาศัตรูอย่างใจเย็น เขาหยุดลงนอกเขตค่ายกลเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาสีถ่านของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นระริกด้วยความกลัวของประมุขมารเงา "ท่านไม่ได้ฆ่าคนในตระกูลข้าเพียงเพราะอำนาจหรอกครับ" หลี่เฟยเอ่ยเสียงเบา แต่ทุกคำพูดหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนใจศัตรู "ท่านต้องการ 'จี้หยกบรรพกาล' ที่พ่อข้าเคยถือครอง เพราะท่านรู้ว่ามันไม่ใช่แค่ของประดับ แต่เป็นกุญแจสู่มิติที่ท่านไม่อาจเอื้อมถึง... บอกข้ามา ว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?" ประมุขมารเงาพยายามจะกัดฟันพูดคำสาปแช่ง แต่แรงกดทับของค่ายกลหยกสลายทำให้มันทำได้เพียงหอบหายใจรวยริน ความเย่อหยิ่งพังทลายลงจนหมดสิ้น "เจ้า... เจ้าไม่มีวันได้คืน... คนที่บงการข้า... มันไม่ได้มีแค่คนเดียว..." เสียงนั้นขาดห้วง ร่างของประมุขมารเงาเริ่มเปลี่ยนสภาพ เส้นเลือดปูดโปนออกมาจนน่าสยดสยอง ดูเหมือนว่าพลังที่มันสะสมมานานกำลังถูกย้อนกลับมาทำร้ายตัวมันเอง ทว่าในวินาทีที่หลี่เฟยกำลังจะยื่นมือออกไปเพื่อสัมผัสร่องรอยพลังงานของอีกฝ่าย จู่ๆ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาดำสายหนึ่งที่ไม่ใช่วิญญาณของประมุขมารเงาพุ่งวาบออกมาจากความว่างเปล่า แทงทะลุผ่านมิติเข้ามาหมายจะเด็ดหัวหลี่เฟยโดยไม่ทันตั้งตัว! หลี่เฟยเบิกตากว้าง เขาพลิกตัวหลบตามสัญชาตญาณ อักขระป้องกันตัวที่เขาสร้างไว้ถูกกระชากขาดสะบั้นราวกับกระดาษชอล์ก เมื่อเขากลับมายืนตั้งหลักได้อีกครั้ง เขาก็พบว่าศัตรูไม่ได้มีแค่ประมุขมารเงาเพียงลำพัง เงาร่างหนึ่งในชุดขาวบริสุทธิ์ทว่าแผ่ไอเย็นเยียบจนหิมะโปรยปรายกลางฤดูร้อน ยืนอยู่ข้างร่างที่ไร้วิญญาณของประมุขมารเงา... มันคือ 'เจ้าสำนักเมฆาคล้อย' ผู้ที่เคยเป็นพันธมิตรของพ่อเขา และเป็นคนเดียวที่รู้ตำแหน่งจี้หยกที่แท้จริง "หลี่เฟย... เจ้าเก่งกาจกว่าที่ข้าคิดไว้มาก" เจ้าสำนักเมฆาคล้อยเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "แต่น่าเสียดาย ที่วันนี้ไม่ใช่เวลาที่เจ้าจะได้คำตอบ... เพราะจี้หยกนั่น ไม่ได้อยู่กับเจ้าสำนักมารอย่างที่เจ้าเข้าใจ แต่มันอยู่ใน 'ร่าง' ของสตรีที่เจ้าไว้ใจที่สุดต่างหาก" หลี่เฟยชะงัก สายตาหันขวับไปมองไป๋หลินที่อยู่บนยอดเขา ก่อนจะเห็นนางกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด ราวกับมีบางอย่างภายในตัวนางกำลังจะระเบิดออกมา หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับหมากเกมนี้ที่ผมบรรจงสร้างขึ้นนะครับ ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ!