ความลับใต้ดิน

"เจ้ากำลังบอกข้าว่า เสียงคร่ำครวญที่เราได้ยินในวิหารร้างมิใช่เสียงลมพัดผ่านช่องเขา แต่เป็นเสียงของวิญญาณนับพันที่ถูกกักขังอยู่ในกระดานหมากนั่นงั้นหรือ?" หลี่เฟยเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่มือเรียวยาวของเขากำลังลากปลายนิ้วไปตามลวดลายอักขระที่สลักลึกบนแผ่นศิลาในอุโมงค์มืดมิดใต้ดิน บรรยากาศรอบกายอับชื้นและอบอวลไปด้วยกลิ่นไอความตายที่จางๆ แต่ทว่าหนาแน่นจนน่าสะอิดสะเอียน ไป๋หลินที่ยืนอยู่เบื้องหลังกระชับผ้าคลุมไหล่แน่น แสงจากไข่มุกราตรีในมือของนางสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะลมหายใจที่แผ่วเบา "ข้าวิเคราะห์จากจารึกที่ท่านเคยให้ข้าถอดความ หากสิ่งที่ประมุขมารเงากำลังทำคือการ 'หลอมรวมจิตวิญญาณบริสุทธิ์' เพื่อจุดชนวนหมากกระดานพิฆาตสวรรค์... สิ่งที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าเราตอนนี้มิใช่ห้องเก็บสมบัติ แต่มันคือโรงงานผลิตอาวุธสังหารที่ใช้ชีวิตผู้คนเป็นเชื้อเพลิงครับ" หลี่เฟยหยุดชะงัก นิ้วของเขาแตะลงบนจุดศูนย์กลางของอักขระที่ซับซ้อน มันคือกรงขังพลังงานที่ออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ นี่มิใช่แค่ค่ายกลทั่วไป แต่เป็นค่ายกล 'ดึงดูดวิญญาณสู่อเวจี' ที่สูญหายไปนานนับพันปี "ความแค้นของมันมิได้จบลงที่ตระกูลของข้าเท่านั้น" หลี่เฟยแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความขบขัน "มันต้องการเป็นเซียนที่อยู่เหนือวัฏสงสารด้วยการทำลายความสมดุลของโลกใบนี้ หากวิญญาณผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ถูกกลืนกินไปจนหมดสิ้น แผ่นดินนี้จะกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังที่ไร้ชีวิตจิตใจ" เขาร่ายเวทอักขระสั้นๆ พื้นดินเบื้องหน้าพลันแยกออกเป็นช่องกว้าง เผยให้เห็นโถงขนาดมหึมาใต้ดินที่กว้างขวางเกินกว่าจะคาดเดา ภาพเบื้องล่างทำเอาไป๋หลินถึงกับชะงักงัน นางยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง กลางห้องโถงนั้นมี 'แท่นหมากยักษ์' ที่สร้างจากโครงกระดูกมนุษย์นับหมื่นชิ้น แต่ละจุดที่วางตัวหมากคือผลึกสีดำสนิทที่กำลังสั่นไหวราวกับมีลมหายใจ รอบๆ แท่นนั้นมีรอยจารึกอักขระสีเลือดที่เปล่งแสงกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังรอเวลาแตกดับ และใจกลางของมัน... ร่างของเด็กน้อยหญิงชายจำนวนหนึ่งถูกกักขังอยู่ในวงแหวนแสง พวกเขาไม่ได้สลบไสล แต่ถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการที่ดูดกลืนพลังชีวิตไปทีละน้อย "นี่มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว..." ไป๋หลินกระซิบ เสียงของนางสั่นเครือ "มันไม่ได้แค่วางแผน แต่มันเริ่มลงมือแล้ว" "เงียบก่อน" หลี่เฟยเตือนสติ พลางดึงแขนของหญิงสาวให้ถอยเข้าสู่เงามืดของเสาหินเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่คุ้นเคย จากเงามืดอีกด้านหนึ่ง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทราวกับความว่างเปล่าค่อยๆ ก้าวออกมา ประมุขมารเงาไม่ได้เดินด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น แต่มันลอยละล่องราวกับวิญญาณที่ไร้จุดหมาย ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเหล็กเผยให้เห็นเพียงนัยน์ตาสีแดงฉานที่วาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่ง มันเดินไปยังแท่นหมากแล้วยื่นมือที่เหี่ยวแห้งแตะลงบนผลึกสีดำนั้น "อีกเพียงก้าวเดียว... อีกเพียงร้อยชีวิต ข้าก็จะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์" เสียงของประมุขมารเงาแหบพร่าราวกับเสียงใบไม้เสียดสีกัน "เมื่อกระดานหมากนี้เปิดออก สวรรค์จะไร้ซึ่งอำนาจในการตัดสินชะตาข้าอีกต่อไป" หลี่เฟยสังเกตเห็นบางอย่าง... แม้ประมุขมารจะดูแข็งแกร่ง ทว่าที่หน้าอกของมันกลับมีรอยร้าวของ 'ยันต์กักพลัง' ที่เขาวางแผนไว้ในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ความผิดพลาดนั้นทำให้มันต้องรีบเร่งกระบวนการ นี่คือโอกาสเดียวของเขา แต่ทว่า ในจังหวะที่หลี่เฟยกำลังจะส่งสัญญาณให้ไป๋หลินเริ่มค่ายกลย้อนกลับ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจากด้านหลังของเขาก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ "เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพียงลำพังใช่ไหม หลี่เฟย?" เสียงนั้นเย็นยะเยือกและคุ้นเคย หลี่เฟยหมุนตัวกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อพบกับใบหน้าของบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน บุคคลที่สวมชุดเกราะแม่ทัพสีเงินและถือทวนที่มีไอปีศาจปกคลุม เขาก้าวออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของหลี่เฟยเย็นเฉียบ "ท่านอา..." หลี่เฟยพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ แม่ทัพผู้นั้นไม่ได้ตอบ แต่กลับหันไปคุกเข่าให้กับร่างของประมุขมารเงาเบื้องหน้า "ท่านประมุข... ข้าได้กำจัดหนูที่แอบเข้ามาตามคำสั่งของท่านแล้ว" ความหวังที่จะแก้ไขสถานการณ์ดูเหมือนจะพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อประมุขมารเงาหันกลับมาและชี้ปลายนิ้วมายังจุดที่หลี่เฟยยืนอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มที่ขยายกว้างจนเกือบถึงใบหู "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของข้า... หลานชายผู้โง่เขลา เจ้าไม่เคยเฉลียวใจเลยหรือว่า... เหตุใดข้าถึงยอมให้เจ้าเข้าถึงใจกลางของฐานที่มั่นแห่งนี้ได้โดยง่าย?" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความพลิกผันของโชคชะตาในบทนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ หมึกทองคำข้ามภพ ครับ