พันธมิตรแห่งอดีต

“เจ้าจะยืนดูพวกมันลากพวกเราลงนรกไปจริงๆ หรือหลี่เฟย!” เสียงตวาดของไป๋หลินดังแทรกความโกลาหล มือเรียวของนางคว้ากระบี่หยกไว้แน่น เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นดินที่กำลังสั่นสะเทือน มือหมอกสีดำทมิฬนับพันข้างที่ผุดขึ้นจากหลุมลึกรัดพันข้อเท้าของผู้คนในตลาดจนหน้าเขียวคล้ำ เสียงกรีดร้องด้วยความเวทนาแทรกซึมไปทั่วทุกอณูอากาศ หลี่เฟยไม่ได้ขยับตัวทันที ดวงตาของเขาสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบ่อลึก ท่ามกลางวิกฤตที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาไม่ได้คว้าอาวุธ แต่กลับหลับตาลง วาดนิ้วกลางอากาศเขียนอักขระสีทองเส้นสายพลิ้วไหวอย่างรวดเร็ว “หากเจ้าอยากเห็นทางรอด จงหยุดกรีดร้องแล้วส่งปราณหยินของเจ้ามาที่ข้อมือข้า เดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของหลี่เฟยราบเรียบแต่เฉียบขาด ไป๋หลินกัดฟันแน่น นางเชื่อใจเขา... แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด นางก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาแล้วส่งถ่ายพลังปราณเข้าไปตามคำสั่ง อักขระสีทองที่หลี่เฟยเขียนเริ่มขยายตัวออกเป็นโครงข่ายคล้ายใยแมงมุม มันไม่ได้พุ่งเข้าปะทะกับมือหมอกโดยตรง แต่กลับแทรกซึมลงไปในรอยแตกของพื้นดิน *ครืน...* พื้นดินที่ทรุดตัวหยุดชะงัก ลวดลายอักขระสีดำที่พื้นกลับตัวเป็นสีทองหม่น มือหมอกเหล่านั้นสลายตัวกลายเป็นไอระเหยเมื่อสัมผัสกับไออุ่นของอักขระที่หลี่เฟยวางไว้ ผู้คนรอบข้างที่รอดตายต่างล้มฟุบลงด้วยความหวาดกลัว หลี่เฟยประคองไป๋หลินที่หอบหายใจอย่างหนักหน่วง สายตาของเขาไม่ได้มองไปยังผู้รอดชีวิตเหล่านั้น แต่มองไปยังเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนหลังคาโรงเตี้ยมร้างไกลออกไป “เจ้าคิดจะใช้พวก ‘เศษเดน’ เหล่านี้มาเป็นหมากเดินเกมงั้นหรือ?” ชายชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากเงามืด สวมชุดคลุมขาดวิ่น แววตาของเขาหม่นแสงไร้ซึ่งจิตวิญญาณแห่งเซียน เขาคือหนึ่งในศิษย์เก่าของสำนักเซียนศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกตระกูลใหญ่ขับไล่เพราะฝีมือที่ไม่สมประกอบตามตำรามาตรฐาน หลี่เฟยหันไปมองชายชรา “เศษเดนหรือครับ? ผมกลับมองว่าพวกท่านคืออัญมณีที่ถูกฝุ่นเกาะ หากนำมาเจียระไนด้วยอักขระที่ถูกทาง พวกท่านย่อมแหลมคมกว่ากระบี่เล่มใดในใต้หล้า” “เจ้าเอาอะไรมามั่นใจ?” ชายชราแค่นยิ้ม “พวกเราถูกหักหลัง ถูกยึดรากปราณ เจ้าจะสอนคนพิการให้เป็นเซียนได้จริงๆ หรือ?” หลี่เฟยยิ้มมุมปาก เขาหยิบม้วนคัมภีร์เก่าคร่ำออกมาจากแขนเสื้อ “ผมไม่ได้จะสอนให้พวกท่านเป็นเซียนตามแบบฉบับที่ใครขีดเขียนไว้ แต่ผมจะสอนให้พวกท่านกลายเป็น ‘ตราประทับ’ ที่สวรรค์ยังต้องเกรงกลัว... หากท่านยอมรับเงื่อนไขของผม คืนนี้ ณ หุบเขาไร้เสียง เรามาเริ่มกระดานหมากใหม่ด้วยกันครับ” ในค่ำคืนนั้น ณ หุบเขาที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำค้าง เหล่าเซียนที่ถูกทอดทิ้งนับร้อยชีวิตนั่งล้อมรอบค่ายกลอักขระที่หลี่เฟยสร้างขึ้น ไป๋หลินคอยทำหน้าที่ถ่ายทอดเคล็ดลับการโคจรปราณที่นางเก็บงำไว้ การฝึกฝนครั้งนี้ไม่ใช่การฝึกพลังภายในปกติ แต่เป็นการหลอมรวมอักขระเข้ากับเส้นชีพจรที่พังทลาย ผ่านไปสามชั่วยาม เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ หลี่เฟยเดินตรวจตราท่ามกลางศิษย์เหล่านั้น เขาสัมผัสได้ว่าไอพลังของคนเหล่านี้เริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ได้บริสุทธิ์สะอาดดั่งเซียน แต่กลับมีความ ‘ดิบ’ และ ‘ลุ่มลึก’ ในแบบที่ไม่มีใครเคยทำได้มาก่อน “หลี่เฟย...” ไป๋หลินเดินเข้ามาหาเขา แววตานางฉายความกังวล “ข้าได้รับข่าวมาว่า ประมุขมารเงาเคลื่อนไหวแล้ว มันรู้ว่าเจ้ากำลังรวบรวมคน มันกำลังส่งนักฆ่าเงามาปิดปากพวกเราทุกคนที่นี่” หลี่เฟยหยุดเดิน เขามองไปยังกลุ่มเซียนที่กำลังเข้าฌานอย่างตั้งใจ “ให้มันมาเถอะครับ ยิ่งมันส่งมามากเท่าไหร่ หมากกระดานนี้ก็ยิ่งสมบูรณ์เท่านั้น” ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด กลิ่นอายสังหารรุนแรงกดทับลงมาจนพื้นดินรอบข้างแตกร้าว เสียงหัวเราะแหลมสูงดังก้องกังวานมาจากทุกทิศทาง พร้อมกับร่างของนักฆ่าชุดดำนับสิบที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศราวกับภูตผี “ข้าตามหาพวกสวะมารวมตัวกันได้ง่ายดายเหลือเกิน!” เสียงของประมุขมารเงาดังแทรกออกมาจากเงาร่างหนึ่ง หลี่เฟยไม่ได้ตื่นตระหนก เขาสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว อักขระสีทองทั่วทั้งหุบเขาก็ส่องสว่างวาบขึ้นราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน เขาหันไปหาเหล่านักฆ่าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเย็นยะเยือก “ยินดีต้อนรับสู่ค่ายกลหมากกระดานพิฆาตสวรรค์ครับ... ท่านประมุข หวังว่าพวกท่านคงเตรียมตัวมาดีพอที่จะเป็น ‘เหยื่อ’ ให้กับศิษย์ของผม” ขณะที่นักฆ่าเงากำลังจะพุ่งเข้ามา ร่างหนึ่งที่คุ้นตาของหลี่เฟยก็ก้าวออกมาจากเงามืดหลังประมุขมารเงา เขาคนนั้นถือตราประทับโบราณที่หลี่เฟยตามหามาตลอดชีวิต แต่มันกลับถูกสลักด้วยลวดลายอักขระของตระกูลที่ทำลายครอบครัวของเขา... มือที่ถือตรานั้นสั่นน้อยๆ ก่อนจะปักลงบนพื้นดิน หุบเขาทั้งหุบเขาสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใด และสิ่งที่หลี่เฟยเห็นในวินาทีนั้นก็ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ตราประทับนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย... แต่มันมีไว้เพื่อ ‘ปลุก’ บางอย่างที่หลับใหลอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาขึ้นมา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ หมึกทองคำข้ามภพ