มรดกอักขระสวรรค์

“เจ้าจะปล่อยให้ลมหายใจสุดท้ายสูญสิ้นไปท่ามกลางโคลนตมเช่นนี้จริงหรือ หลี่เฟย?” เสียงนั้นมิได้ดังมาจากที่ใดไกล แต่มันดังก้องอยู่ในมโนภาพของเขา—ไป๋หลิน ผู้ซึ่งบัดนี้ร่างกายซูบซีดประดุจใบไม้แห้งจากการถูกพิษสะกดวิญญาณของตระกูลอริ จิตวิญญาณของนางยังคงยึดเหนี่ยวอยู่กับเสี้ยวหนึ่งของสติสัมปชัญญะที่ใกล้ดับสูญ หลี่เฟยกระอักเลือดออกมาคำโต เลือดสีคล้ำหยดลงบนผืนดินที่แห้งผากของหุบเขาไร้ทางออก สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่เริ่มคืบคลานจากปลายเท้าขึ้นสู่หัวใจ เขามิได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่สายตาที่พร่ามัวยังคงจ้องมองไปยังผนังถ้ำหินปูนที่อยู่เบื้องหน้า หุบเขานี้คือสุสานที่เขาเลือกเอง เพื่อหนีจากการตามล่าของพวกสุนัขรับใช้ประมุขมารเงา หากเขาต้องตาย ที่นี่คือที่ที่เหมาะสมที่สุด “ข้าจะไม่ตายเพราะความพ่ายแพ้” หลี่เฟยเค้นเสียงรอดไรฟัน “ข้าเพียงแต่กำลังรอ... รอเวลาที่หมากกระดานนี้จะพลิกกลับ” นิ้วมือที่สั่นเทาของเขาครูดไปกับผนังหินที่ดูธรรมดา ทว่าทันใดนั้น ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงร่องรอยบางอย่างที่ผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่รอยกัดเซาะของธรรมชาติ แต่มันคือเส้นสายของการวางโครงสร้างอักขระที่ซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์ทั่วไป หลี่เฟยกัดฟันกรอด ใช้พลังลมปราณหยดสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ กรีดผ่านผิวหนังจนเลือดไหลซึมออกมา เขาตวัดนิ้วเขียนอักขระอาคม “โลหิตทำลายพันธนาการ” ลงบนผนังหิน ทันทีที่เลือดสัมผัสกับร่องรอยโบราณ แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจนตาพร่ามัว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้หุบเขาทั้งลูกสั่นไหว ราวกับมังกรที่หลับใหลกำลังตื่นขึ้นจากการจำศีลนานนับพันปี “นี่มัน...” หินผาตรงหน้าเริ่มแยกออก เผยให้เห็นโพรงมิติที่ซ่อนอยู่ภายใน ท่ามกลางความมืดมิดนั้น มีกล่องไม้จันทน์หอมที่ดูเหมือนถูกกาลเวลาลืมเลือนวางอยู่เพียงลำพัง หลี่เฟยประคองร่างที่อ่อนแรงเข้าไปข้างใน กลิ่นอายของวิชาโบราณที่สาบสูญทะลักออกมาปะทะใบหน้า เขารู้ทันทีว่านี่คือ "มรดกอักขระสวรรค์" ที่เล่าขานกันในตำนานว่าเป็นของที่เหล่าเซียนใช้กำหนดชะตากรรมของฟ้าดิน มือของเขาเปิดกล่องออก ภายในนั้นมิใช่สมบัติล้ำค่าหรือคัมภีร์ยุทธ์ที่ทำด้วยทองคำ หากแต่เป็น "กระดานหมากหินหยก" ที่มีตัวหมากวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าตัวหมากเหล่านั้นมิใช่หิน แต่เป็นอักขระที่สลักขึ้นจากเศษเสี้ยวของดวงดาว ทันทีที่เขาสัมผัสหมากตัวแรก ข้อมูลมหาศาลก็ไหลเข้าสู่สมองของเขา วิชาค่ายกลที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน วิชาที่สามารถทำลายค่ายกลหมื่นปีของศัตรูให้สลายไปในพริบตา หลี่เฟยหลับตาลง ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสเริ่มตอบสนองต่อพลังงานมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา รอยแผลที่เคยเป็นมรณะเริ่มประสานกันอย่างน่าอัศจรรย์ “หากข้าได้รับสิ่งนี้... ประมุขมารเงา เจ้าจงเตรียมรับมือกับการล่มสลายของอำนาจที่เจ้าภูมิใจนักหนาได้เลย” เขาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นมิได้มีความแค้นเคืองอีกต่อไป แต่เปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดั่งมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง เขาขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย กระแสลมรอบตัวก็หมุนวนเปลี่ยนรูปเป็นค่ายกลป้องกันระดับสูงทันที นี่คือพลังที่แม้แต่ยอดฝีมือในใต้หล้ายังต้องคุกเข่า ทว่า ในขณะที่เขากำลังซึมซับมรดกนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลก็ดังขึ้นจากหน้าทางเข้าหุบเขาที่เขาสร้างค่ายกลลวงตาไว้ เงาดำทมิฬรูปร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงกระดูก “ช่างน่าประทับใจนัก... เจ้าหนูหลี่เฟย เจ้าซ่อนตัวได้ลึกจนข้าเกือบหาไม่เจอ แต่กลิ่นอายของอักขระโบราณมันหอมหวานเกินกว่าที่ข้าจะปล่อยผ่านไปได้” หลี่เฟยชะงัก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากโดยไม่มีความเกรงกลัว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม มือที่ว่างอยู่หยิบหมากสีดำขึ้นมาหนึ่งตัว แล้ววางลงบนกระดานหินหยกกลางอากาศ “ท่านประมุขมารเงา ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้เสียอีก แต่ก็นะ... หมากกระดานนี้ ข้าพึ่งเริ่มเดินเพียงตาแรกเท่านั้น” สิ้นคำพูดของเขา ค่ายกลลวงตาที่เขาเคยตั้งไว้กลับแปรเปลี่ยนเป็นค่ายกลสังหารที่ซับซ้อนกว่าเดิมนับร้อยเท่า ผนังหุบเขาเริ่มหดตัวเข้าหากันบีบอัดศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า ทว่าประมุขมารเงากลับไม่หลบหนี มันกลับยื่นมือออกมาแล้วดึงเศษเสี้ยวของพลังงานหินหยกออกมาจากมิติที่หลี่เฟยกำลังควบคุมอยู่! แววตาของประมุขมารเปลี่ยนไปเป็นความอำมหิตอย่างถึงที่สุด “เจ้าคิดว่าของเล่นชิ้นนี้เป็นของใครกันแน่ หลี่เฟย?” มันเปิดฝ่ามือออก เผยให้เห็นอักขระสีแดงฉานที่ฝังอยู่ในฝ่ามือของมัน อักขระชนิดเดียวกันกับที่หลี่เฟยเพิ่งได้รับมา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวที่สองนี้ และหวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจไว้ให้พร้อม เพราะหมากกระดานนี้เพิ่งจะเริ่มต้นความวิปลาสเท่านั้นครับ / หมึกทองคำข้ามภพ