ร่องรอยแห่งความแค้น

“ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ข้า... คือเศษเสี้ยวของวิชาอักขระบรรพกาลที่เปื้อนเลือด” หลี่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาสีรัตติกาลของเขากลับสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสลงบนรอยแผลเป็นรูปอักขระประหลาดที่ฝ่ามือ ปล่อยกระแสปราณอ่อนๆ เข้าไปกระตุ้นเศษกระดูกชิ้นเล็กที่ฝังอยู่ในกล่องไม้เก่าคร่ำคร่า ไป๋หลินที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องพักแรมทรุดโทรมในเมืองหน้าด่านชะงักฝีเท้า นางมองดูไอหมอกสีดำที่ค่อยๆ รั่วไหลออกมาจากกล่องไม้ มันไม่ใช่ปราณมารธรรมดา แต่เป็น 'กลิ่นอายแห่งคำสาป' ที่สลักลงบนวิญญาณของผู้ที่ถูกสังหาร “หลี่เฟย เจ้ากำลังจะบอกว่า... ผู้ที่วางค่ายกลกักขังวิญญาณตระกูลเจ้า ไม่ใช่จอมยุทธ์จากสำนักใหญ่ แต่เป็นผู้ที่ใช้เคล็ดวิชาเดียวกันกับเจ้า?” ไป๋หลินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันทำให้นางเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของชายหนุ่มชัดเจน หลี่เฟยแค่นหัวเราะในลำคอ “วิชาอักขระพลิกฟ้า... มิใช่เรื่องบังเอิญที่ใครก็หยิบจับมาใช้ได้ ตลอดเวลาหลายปีข้าตามหาเบาะแสจากพวกสมุนกระจอก แต่ข้าลืมไปว่าหมาล่าเนื้อที่ดุร้ายที่สุด ย่อมอยู่ใกล้ตัวผู้สั่งการเสมอ” เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง อักขระสีทองนับสิบตัวพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับดวงดาวที่ถูกดึงลงมาจากฟ้า มันเรียงตัวกันเป็นแผนผังการไหลเวียนของปราณที่เขาสกัดได้จาก 'เศษเสี้ยวแห่งความแค้น' ที่เพิ่งปลุกขึ้นมา “ดูนี่สิไป๋หลิน” เขาชี้ไปยังจุดกึ่งกลางของค่ายกล “เส้นสายการไหลเวียนปราณนี้... มันไม่ได้เน้นทำลาย แต่มันเน้น 'ดูดกลืน' รากฐานชีวิต ทุกกระบวนท่าที่เขาสังหารตระกูลข้า คือการสกัดเอาแก่นแท้แห่งวิญญาณไปหล่อเลี้ยงพลังอำนาจมืดของเขาเอง” ไป๋หลินหน้าซีดเผือด “ประมุขมารเงา? แต่เขามีวิชาข้ามภพที่เร้นลับ... หรือว่า...” “มิใช่แค่นั้น” หลี่เฟยขัดขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีด “รอยอักขระที่ฝังอยู่บนตัวข้า... มันมีกลิ่นอายเดียวกับสร้อยหยกที่ประมุขมารเงาสวมใส่ในภาพวาดลับของสำนักหมื่นมาร สิ่งนี้เรียกว่า 'หมากสลักวิญญาณ' เขาไม่ได้แค่สังหารครอบครัวข้า แต่เขาใช้พวกเขาเป็นวัตถุดิบในการสร้างความเป็นอมตะของตัวเอง!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักนานนับนาที มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีด้านนอกที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลี่เฟยลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยดูอ่อนโยนบัดนี้แผ่รังสีแห่งการฆ่าฟันที่เยือกเย็น เขาหยิบพู่กันพญาหงส์ขึ้นมา จุ่มลงในหมึกที่ทำจากเลือดมังกรวารี “ข้าเคยคิดว่าความแค้นคือเปลวไฟที่เผาผลาญตัวเอง แต่ในวันนี้... ข้าเข้าใจแล้วว่ามันคือหมึกที่ข้าต้องใช้เขียนจุดจบของมัน” เขาจรดพู่กันลงบนผืนผ้าใบ อักขระสีแดงฉานค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของใบหน้าหนึ่ง... ใบหน้าที่เขาไม่มีวันลืม ทว่าในวินาทีที่อักขระตัวสุดท้ายถูกเขียนเสร็จสิ้น กระดาษยันต์ที่วางอยู่บนโต๊ะกลับมอดไหม้เป็นจุลโดยไม่มีสาเหตุ! “มีคนรู้ตัว!” ไป๋หลินร้องเตือนพร้อมกับชักกระบี่ขึ้นมาทันที แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ห้องพักจนกำแพงไม้สั่นสะเทือน ประตูไม้เก่าๆ ถูกแรงอัดอากาศกระแทกจนพังกระจุย ท่ามกลางเศษไม้ที่ปลิวว่อน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินปักลายเมฆาปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เขาผู้นั้นไม่ได้สวมหน้ากาก แต่ใบหน้าที่งดงามราวกับเทพเซียนกลับซ่อนไว้ด้วยรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายเกินหยั่งถึง “เจ้าตามหาข้ามานานเหลือเกิน... หลี่เฟย” ชายผู้นั้นกล่าว น้ำเสียงของเขาฟังดูอบอุ่นราวกับสหายเก่า “ลูกศิษย์ที่หายสาบสูญของข้าคนหนึ่ง... หวังว่าวิชาที่ข้าฝากไว้ในตัวเจ้า จะมีค่าพอให้ข้าเสียเวลามาเอาคืนด้วยตัวเองนะ” หลี่เฟยกำพู่กันในมือแน่น อักขระใต้ฝ่าเท้าของเขาส่องสว่างวาบ เขาไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับรอยยิ้มที่เหนือกว่า “ข้าไม่ได้ตามหาท่านเพื่อจะพบในฐานะลูกศิษย์... แต่ข้าตามหาท่านเพื่อจะส่งท่านลงไปกราบขอขมาพวกเขาทุกคนที่นรกต่างหากล่ะ” ชายผู้นั้นเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเพียงเบาๆ ค่ายกลที่หลี่เฟยวางไว้ทั่วห้องพลันบิดเบี้ยวและแตกสลายลงราวกับแก้วที่ถูกทุบ ทว่าก่อนที่มันจะสลายไปจนหมด หลี่เฟยกลับพึมพำคาถาบางอย่างที่ทำให้ชายผู้นั้นต้องชะงัก “หมากตานี้... ข้าเดินไว้เพื่อรอท่านก้าวเข้ามาโดยเฉพาะ” แสงสว่างวาบขึ้นจากใต้เท้าของชายชุดเงิน มันไม่ใช่ค่ายกลป้องกัน แต่มันคือ 'ค่ายกลกระจกเงา' ที่สะท้อนสิ่งที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของเป้าหมายออกมา! เงาร่างเบื้องหลังชายชุดเงินค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น... มันไม่ใช่แค่เงาของปีศาจ แต่มันคือวิญญาณของบิดาหลี่เฟยที่ยังคงถูกพันธนาการด้วยโซ่อักขระสีดำสนิท! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวที่หกนี้ เพราะหมากตานี้อาจหมายถึงชีวิตของตัวเอกเราแล้วนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ