ประลองด้วยปัญญา

"เจ้าจะยอมลงจากลานประลองแต่โดยดี หรือต้องให้ข้าหักกระดูกซี่โครงสักซี่สองซี่เสียก่อน ถึงจะรู้ตัวว่าเจ้าไม่มีวันเอาชนะข้าได้" เสียงคำรามของ ‘กงห่าว’ ศิษย์เอกสายพละกำลังจากสำนักขุนเขาเหล็กดังสนั่นลานกว้าง แรงกดดันจากปราณสีชาดที่ห่อหุ้มหมัดยักษ์ของเขาสั่นสะเทือนไปถึงพื้นศิลา หลี่เฟยยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างเพียงสามก้าว เขาไม่ได้ชักกระบี่ ไม่ได้รวบรวมปราณเพื่อป้องกันตัว มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ซึ่งดูเหมือนจะท้าทายโทสะของคู่ต่อสู้อยู่กลายๆ "กระดูกของข้า... ท่านเก็บไว้ถนอมใช้เองเถิด กงห่าว" หลี่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พลางขยับนิ้วชี้เพียงเล็กน้อยราวกับกำลังดีดลูกคิดในใจ "ที่ท่านเหยียบอยู่นั่น ท่านรู้หรือไม่ว่ามันไม่ใช่แค่พื้นศิลาธรรมดา" กงห่าวชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเหลือบมองพื้นใต้เท้า แต่เขาก็แค่นหัวเราะ "ลูกไม้ตื้นๆ! เจ้าคิดว่าอักขระไร้ค่าพวกนั้นจะทำอะไรยอดฝีมือที่ฝึกกายาเหล็กไหลอย่างข้าได้งั้นรึ!" เขาพุ่งตัวเข้ามา ดั่งภูเขาถล่มลงมาทับ แรงลมจากการเคลื่อนที่ทำให้เสื้อคลุมของหลี่เฟยสะบัดพริ้ว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่หมัดของกงห่าวจะปะทะเข้ากับร่างของหลี่เฟย ชายหนุ่มกลับก้าวถอยหลังเพียงครึ่งก้าว เป็นก้าวที่นุ่มนวลและแม่นยำดุจการวางหมากที่คำนวณมาอย่างดี *แปะ!* หลี่เฟยดีดนิ้วหนึ่งครั้ง เบาหวิวแต่กลับดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่ชมอยู่โดยรอบ ในพริบตานั้นเอง อักขระสีทองเส้นสายละเอียดอ่อนที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นดินก็สว่างวาบขึ้น มันเชื่อมต่อกันดั่งใยแมงมุม ล้อมรอบกงห่าวเอาไว้ภายในค่ายกลวงแหวนสะท้อนย้อนกลับ กงห่าวเบิกตากว้าง พลังหมัดที่ควรจะอัดกระแทกใส่หลี่เฟยกลับพุ่งเข้าสู่ว่างเปล่า ก่อนที่ความรู้สึกประหลาดจะแล่นเข้าสู่แขนของเขา ราวกับเขากำลังชกเข้ากับกำแพงกระจกเงาที่สะท้อนแรงทั้งหมดของตนเองกลับมา "อะไรกัน... ทำไมแรงของข้าถึง..." "นั่นคือแรงของท่านเอง กงห่าว" หลี่เฟยตอบ พลางไขว้มือไว้ด้านหลัง "ท่านใช้ปราณรุนแรงเท่าใด มันก็จะสะท้อนกลับไปทำลายเส้นลมปราณของท่านเองเท่านั้น หากท่านหยุดไม่ได้ ท่านก็คือผู้ที่ทำลายล้างตัวเอง... ท่านจะเลือกหยุด หรือจะสู้จนหมดลมหายใจด้วยมือของท่านเองล่ะครับ?" บรรยากาศในสนามเปลี่ยนจากความฮึกเหิมเป็นความเงียบสงัด ไป๋หลินที่นั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์จดจ้องด้วยสายตาเป็นประกาย เธอเห็นมากกว่าคนอื่น เธอเห็นว่าหลี่เฟยไม่ได้แค่สร้างค่ายกล แต่เขากำลังใช้ ‘จังหวะการเดินปราณ’ ของกงห่าวเป็นตัวกำหนดการทำงานของยันต์อักขระ ยิ่งอีกฝ่ายคลุ้มคลั่ง พลังยิ่งผันผวน และค่ายกลก็จะยิ่งดูดซับเอาความปั่นป่วนนั้นไปบีบอัดกงห่าวให้ขยับไม่ได้ "แก... ไอ้สารเลว!" กงห่าวกัดฟันกรอด พยายามจะทะลวงออก แต่ยิ่งดิ้นรน อักขระสีทองก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ปราณสีชาดของเขาเริ่มตีกลับเข้าสู่จุดตันเถียน ทำให้ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความเจ็บปวด "พละกำลังที่ปราศจากปัญญา ก็เหมือนม้าป่าที่ไม่มีบังเหียน" หลี่เฟยเดินวนรอบวงล้อมนั้นอย่างใจเย็น "ท่านมีพลังระดับชั้นก่อกำเนิดขั้นสูง แต่ท่านกลับปล่อยให้ความโกรธชี้นำกระบวนท่า ข้าเพียงแค่สร้างเงื่อนไขให้ท่านได้เห็นความไร้เหตุผลของตัวเองเท่านั้น" กงห่าวทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาพ่ายแพ้แล้ว ไม่ใช่เพราะพลังฝีมือที่ด้อยกว่า แต่เพราะหัวใจและวิชาที่ถูกต้อนให้จนมุมด้วยกลวิธีที่เหนือชั้นกว่าอย่างเทียบไม่ติด ทว่า ในขณะที่หลี่เฟยกำลังจะประกาศชัยชนะ และผู้คนกำลังตกตะลึงกับความอัจฉริยะนั้นเอง สัมผัสเย็นเยียบก็แล่นปราดผ่านสันหลังของเขา หลี่เฟยหยุดชะงัก สายตามองไปที่เงามืดใต้ฐานประลอง กลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของ ‘มารเงา’ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของผู้ชม มีเงาร่างหนึ่งในชุดดำสนิทค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดหลังเสาหินทิศตะวันออก เขาไม่ได้มาเพื่อดูการประลอง แต่เขากำลังจ้องมองมาที่หลี่เฟยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย ในมือของชายผู้นั้นถือป้ายหยกสีเลือดที่สลักลวดลายตระกูลของหลี่เฟยเอาไว้... ป้ายที่ควรจะถูกทำลายไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อสิบปีก่อน คนผู้นั้นเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่หลี่เฟยอ่านปากนั้นออกได้อย่างแม่นยำว่า... ‘ข้าหาเจ้าเจอแล้ว... ทายาทคนสุดท้าย’ ก่อนที่หลี่เฟยจะได้ตั้งตัว มือสีดำสนิทที่แฝงด้วยไอสังหารรุนแรงก็พุ่งทะลุผ่านม่านอักขระที่เขาสร้างไว้ราวกับกระดาษเปียกน้ำ เป้าหมายของมันไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลำคอของเขาเอง! ความตายขยับใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะอันเย็นเยือกของศัตรูที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวที่หกนี้ เพราะหมากตานี้อาจหมายถึงชีวิตของตัวเอกเราแล้วนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ