ซ้อมใหญ่ครั้งแรก

"ถ้าคอร์ดเริ่มที่เมเจอร์เซเว่นแบบนี้ แล้วคุณจะเข้าท่อนฮุกด้วยเสียงเปียโนที่หนักแน่นเกินไปไม่ได้นะครับเพลง มันจะกลบเสียงกีตาร์คุณจนมิดเลย" เสียงทุ้มนิ่งสนิทของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องซ้อม 402 เขาวางนิ้วลงบนลิ่มคีย์บอร์ดแล้วกดโน้ตชุดหนึ่งออกมาเบาๆ เพื่อสาธิตสิ่งที่เขาพูด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองไปที่เพลงซึ่งกำลังนั่งหน้าเสียอยู่หลังกีตาร์โปร่งตัวเก่ง เพลงขยับตัวลนลาน เธอใช้นิ้วเรียวสวยปัดป่ายเส้นสายกีตาร์ไปมาด้วยความประหม่า ความมั่นใจที่เคยมีตอนซ้อมคนเดียวในห้องนอนดูเหมือนจะมลายหายไปสิ้นเมื่อต้องมานั่งอยู่ในวงล้อมของสมาชิกชมรมดนตรีที่ทุกคนดูจะเป็นมืออาชีพไปหมด "ขอโทษค่ะ... เอ้ย! ขอโทษครับรุ่นพี่คีย์" เพลงเผลอหลุดปากใช้คำพูดที่ไม่เป็นทางการตามความเคยชิน ก่อนจะรีบแก้ตัวด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ "คือ... เพลงพยายามจะเน้นจังหวะให้มันชัดขึ้นน่ะค่ะ" "ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องกังวลเรื่องจังหวะขนาดนั้น" คีย์ถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่นั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้ไม้ "คุณกำลังแบกความคาดหวังของตัวเองไว้จนลืมฟังเสียงเพื่อนร่วมวงหรือเปล่าครับ? ลองหลับตา... แล้วฟังเบสของไอ้ตั้มกับกลองของยัยแอนดูนะ ไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องกลัวว่านิ้วจะพลาด ถ้าคุณพลาด ผมจะหาคอร์ดแก้ให้คุณเอง หน้าที่ของคุณคือการถ่ายทอดอารมณ์ออกมาผ่านกีตาร์ตัวนั้น ไม่ใช่แค่เล่นให้จบเพลง" "เฮ้! พ่อพระเอกใจเย็นหน่อยเว้ย" ตั้ม มือเบสประจำวงตะโกนแทรกขึ้นมาพลางหัวเราะร่า "เดี๋ยวเพลงเขาก็เครียดตายก่อนได้ขึ้นโชว์หรอก คีย์ นายชอบดุแบบนี้ตลอดเลยนะ" "ไม่ใช่ดุ แต่ผมอยากให้มันออกมาดีที่สุด" คีย์ตอบกลับนิ่งๆ โดยไม่หันไปมอง ก่อนจะหันมาสบตาเพลงอีกครั้ง แววตาที่เคยเย็นชาเหมือนน้ำแข็งในใจของเขากลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่อย่างน่าประหลาด "ลองอีกครั้งนะเพลง... รอบนี้ ไม่ต้องเกร็ง" เพลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอหลับตาลงตามคำแนะนำของคีย์ เสียงเคาะไม้กลองจากแอนดังขึ้นเป็นสัญญาณให้เริ่มเพลง เสียงกีตาร์โปร่งเริ่มกรีดผ่านความเงียบด้วยทำนองที่นุ่มนวลและสั่นไหวในตอนแรก แต่เมื่อเธอเริ่มปล่อยใจไปตามเสียงเบสที่หนักแน่นของตั้มและเสียงคีย์บอร์ดที่คอยประคองอยู่ด้านหลัง ความกังวลก็เริ่มจางหายไป บรรยากาศในห้องซ้อมเปลี่ยนไปทันที จากที่เคยอึดอัดกลายเป็นความกลมกลืน เพลงเริ่มใส่ลูกเล่นการดีดที่สะท้อนถึงตัวตนที่สดใสของเธอออกมา คีย์เฝ้ามองมือกีตาร์รุ่นน้องอยู่เงียบๆ มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เขาปล่อยให้คีย์บอร์ดของเขาเป็นเสมือนผืนผ้าใบที่รองรับจังหวะของเธอได้อย่างไร้ที่ติ เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายจางหายไป ความเงียบเข้าครอบคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่กดดัน หากเป็นความโล่งใจที่เปี่ยมด้วยมิตรภาพ "ใช้ได้นี่หว่า!" แอนตะโกนลั่นพร้อมกับกระโดดลงจากเก้าอี้กลองมาตบไหล่เพลงจนตัวโยน "เพลง! เธอทำได้แล้ว ดูสิ คีย์ยังยอมพยักหน้าให้เลยนะนั่น" คีย์ไม่ได้พูดอะไร เขาแค่เก็บสายสัญญาณและปิดเครื่องคีย์บอร์ดอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเพลง "พัฒนาการดีครับ" คีย์กล่าวสั้นๆ แต่นั่นคือคำชมที่ทรงพลังที่สุดสำหรับเพลงในตอนนี้ "แต่พรุ่งนี้เราต้องปรับจังหวะท่อนจบอีกนิด ให้มันดึงอารมณ์คนฟังได้มากกว่านี้... ขอบคุณนะที่เชื่อใจกัน" บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อของเพื่อนๆ ในชมรม ทุกอย่างดูราบรื่นราวกับความฝัน เพลงรู้สึกว่าความมั่นใจของเธอเริ่มก่อตัวขึ้นจริงๆ แล้ว จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องซ้อม สมาชิกทุกคนหันไปมองพร้อมกันด้วยความสงสัย ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปี 4 ที่ใครต่อใครต่างรู้จักในฐานะ 'อดีตมือกีตาร์มือหนึ่งของมหาลัย' ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรนัก สายตาของเขากวาดผ่านสมาชิกทุกคนก่อนจะมาหยุดที่กีตาร์ในมือของเพลง "ซ้อมกันสนุกดีนี่" รุ่นพี่คนนั้นเอ่ยเสียงเรียบพลางมองคีย์ด้วยแววตาเหยียดหยัน "แต่ถ้าจะส่งเพลงนี้ลงแข่งจริงๆ ฉันว่าพวกเธอควรหาคนใหม่มาเล่นแทนเด็กปี 1 คนนี้ซะดีกว่า เพราะที่เล่นมาเมื่อกี้... มันก็แค่ขยะทางดนตรีที่ไม่มีจิตวิญญาณ!" ความเงียบงันปะทะเข้าใส่ทุกคนในห้องซ้อมเหมือนกับคลื่นพายุ คีย์ขยับตัวยืนบังหน้าเพลงทันทีด้วยสัญชาตญาณ แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร รุ่นพี่คนนั้นก็โยนแผ่นกระดาษบางอย่างลงบนโต๊ะกลางห้อง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความตกตะลึง เพลงมองแผ่นกระดาษนั้นด้วยมือที่สั่นเทา มันคือประกาศนียบัตรการแข่งขันที่ถูกกากบาทด้วยหมึกสีแดงฉาน และมีข้อความเขียนด้วยลายมือตัวบรรจงที่อ่านแล้วใจสั่นสะท้าน: *'ถ้าคืนนี้ไม่ถอนตัว ความลับที่คีย์ซ่อนไว้เรื่องการสอบตกวิชาเอก จะถูกส่งถึงอธิการบดี'* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางตามหาท่วงทำนองไปกับผมในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ