หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเพลง

"นี่คุณ... จะไม่พักนิ้วหน่อยหรือไง เล่นมาสี่ชั่วโมงติดแล้วนะ" ผมเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นกลางห้องซ้อมดนตรีที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของไม้ปาร์เกต์และฝุ่นจางๆ คีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ขยับนิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์สีขาวสลับดำอย่างเชื่องช้า เสียงเปียโนที่เคยดุดันและเร่งเร้าในบทเพลงก่อนหน้า บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองที่นุ่มนวล ราวกับเขากำลังถ่ายทอดความลับบางอย่างผ่านตัวโน้ตที่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นห้อง คีย์หยุดนิ้วไว้กลางคัน เขาหันมามองผม ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายความเหนื่อยล้าฉายชัด แต่ในขณะเดียวกันมันกลับดูอบอุ่นอย่างประหลาดจนผมเผลอกลั้นหายใจ "เพลงฟังอยู่ใช่ไหม" เขาถามเสียงเรียบแต่กังวาน "ฟังครับ... ฟังทุกตัวโน้ตเลย" ผมตอบพลางกระชับสายกีตาร์ในมือแน่นขึ้นจนรู้สึกถึงแรงบีบที่ฝ่ามือ คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันกลับไปหาลิ่มเปียโนอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเริ่มบรรเลงเพลงที่ผมไม่คุ้นหู มันไม่ใช่เพลงของชมรม ไม่ใช่เพลงคลาสสิกที่เขาชอบเล่น แต่มันคือทำนองที่เหมือนกับเสียงหัวใจของใครบางคนที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ข้างๆ เขา มองดูแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เริ่มยับย่น ความเงียบงันในห้องซ้อมทำให้เสียงเปียโนก้องสะท้อนเข้าไปในหัวใจของผมโดยตรง จังหวะดนตรีที่แผ่วเบาแต่ลึกซึ้งกำลังกัดกินความมั่นใจที่ผมเคยมีต่อกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจของผมเริ่มเต้นสอดประสานไปกับจังหวะของเสียงเปียโน ผมมองเห็นปลายนิ้วของคีย์ที่ขยับไปมาอย่างคล่องแคล่ว แสงไฟสลัวจากหลอดฟลูออเรสเซนต์เหนือหัวสะท้อนลงบนใบหน้าของเขา ทำให้สันกรามเด่นชัดขึ้นจนผมรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้ยินเขาเล่นดนตรี แต่ทำไม... ทำไมมันถึงเพิ่งจะมาถึงความรู้สึกในส่วนที่ลึกที่สุดของผมในตอนนี้ "ทำไมถึงเล่นเพลงนี้ครับ" ผมถามออกไปเสียงสั่น คีย์หยุดมือทันที เขาไม่ได้หันมามองผมในทันที แต่เขาก้มหน้าลงซบหน้าผากกับมือของตัวเองที่วางอยู่บนคีย์บอร์ด ความนิ่งงันของเขาทำให้บรรยากาศภายในห้องเริ่มบีบคั้นจนผมรู้สึกหายใจไม่ออก "เพราะผมเพิ่งนึกออก" เขาพูดเบาๆ เหมือนพึมพำกับตัวเอง "นึกออกว่าทำไมผมถึงยอมทนเป็นคนจอมกวนในสายตาคนอื่นมาตลอดสามปี... เพราะผมรอที่จะได้เล่นเพลงนี้ให้ใครสักคนฟังมาตลอด" คำพูดนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง ผมขยับตัวเข้าไปใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้ของเปียโนทำให้สติของผมกระเจิง ความรู้สึกที่ผมเคยคิดว่าเป็นเพียงความชื่นชมในฐานะรุ่นพี่มือกีตาร์กับมือคีย์บอร์ด บัดนี้มันพังทลายลงกลายเป็นสิ่งที่ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ เขาหันมาสบตาผม สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความกวนประสาทอย่างที่เคยมี แต่กลับเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและเปราะบางอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "เพลง..." เขาเอ่ยชื่อผมเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่า "รู้ไหมว่าการที่เธอหันมามองผมตอนที่ผมกำลังเล่นน่ะ มันทำให้ผมเกือบจะคุมจังหวะตัวเองไม่ได้เลยนะ" ในวินาทีนั้น ผมตระหนักได้ทันทีว่าท่วงทำนองที่เขากำลังเล่น ไม่ได้มีไว้ให้ผู้ชมในหอประชุมฟัง แต่มันคือบทเพลงที่สร้างขึ้นมาเพื่อสารภาพสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจของเขา... และของผม ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาลจนเกิดเสียงดังสนั่น "เฮ้ย! คีย์! เพลง! พวกแกสองคนมาอยู่นี่เอง รู้ไหมว่าอาจารย์ใหญ่กำลังเดินตามหาตัวคนทำเรื่องทำลายตู้โชว์ถ้วยรางวัลที่โถงทางเดินอยู่!" เสียงของเพื่อนในชมรมดังแทรกเข้ามาพร้อมกับข่าวร้ายที่ทำลายบรรยากาศจนสิ้นซาก คีย์ผุดลุกขึ้นยืนทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าเหตุ ส่วนผมที่ยังนั่งตัวแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ก็นิ่งงันไปเมื่อเห็นเงาของใครบางคนที่เดินตามหลังเพื่อนเข้ามาทางประตู อาจารย์ฝ่ายปกครองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดจ้องมองมาที่เราสองคนด้วยสายตาที่เดือดดาล พร้อมกับในมือที่ถือหลักฐานบางอย่างซึ่งทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ... เพราะสิ่งนั้นคือปิกกีตาร์ที่มีชื่อย่อของผมสลักอยู่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางตามหาท่วงทำนองแห่งความรู้สึกไปกับผมในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ