ความหวังครั้งใหม่

"โน้ตตัวนี้... ผมว่ามันยังไม่ใช่ครับ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องซ้อมดนตรีที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เขาใช้ปลายนิ้วเรียวยาวกดคีย์เปียโนเสียงต่ำทิ้งช่วงไว้นานจนเพลงที่เพลงกำลังดีดกีตาร์โปร่งอยู่จำต้องหยุดชะงัก เพลงถอนหายใจยาว เธอวางกีตาร์ลงบนตักแล้วเงยหน้ามองคนตรงข้ามที่เอาแต่จ้องแผ่นกระดาษโน้ตเปล่าๆ บนโต๊ะไม้ตัวเก่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "พี่คีย์ครับ เรานั่งจ้องเจ้ากระดาษพวกนี้มาสามชั่วโมงแล้วนะ ถ้ามันไม่ยอมแต่งตัวเองออกมา เราคงต้องยอมรับว่าเราไม่มีทางทันงานวันแข่งแน่นอน" คีย์ขยับแว่นสายตาที่เริ่มตกลงมาที่สันจมูกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวเบนมาสบตากับหญิงสาวที่ดูจะหมดความอดทนเข้าเต็มที เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่หยิบปากกาเมจิกขึ้นมาหมุนวนเล่นในมือ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดัน "เพลงครับ เพลงบอกว่าอยากชนะงานนี้เพื่อพิสูจน์ตัวเองใช่ไหม? แต่ถ้าเราจะก๊อปปี้ท่วงทำนองที่คนอื่นเขาแต่งกันเกลื่อนเมืองไปเล่น เราก็เป็นได้แค่ 'ตัวสำรอง' ในสายตาคนฟังเท่านั้นแหละครับ" "แล้วพี่คิดว่าไงล่ะ?" เพลงย้อนถามพลางขยับตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟดำที่คีย์เพิ่งดื่มหมดไป "พี่บอกว่าผมเล่นไม่มั่นใจ พี่บอกว่าโน้ตมันไม่ถึงอารมณ์ แต่พี่เองก็เอาแต่ปฏิเสธทุกทำนองที่ผมเสนอไป พี่ต้องการอะไรกันแน่ครับ?" คีย์วางปากกาลงดัง 'ปึก' เขาขยับเก้าอี้เปียโนเข้ามาใกล้เพลงจนเข่าของเขาสัมผัสกับขาเก้าอี้ของเธอ ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความหงุดหงิดที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร่าอยู่กลางอากาศ "ผมต้องการ... เสียงที่มันออกมาจากข้างในจริงๆ ไม่ใช่แค่การดีดตามโน้ตที่อ่านจากหน้ากระดาษ" คีย์ลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "ลองมองตาผมสิครับ ลองลืมเรื่องเทคนิคเรื่องจังหวะไปก่อน แล้วดีดอะไรก็ได้ที่มันสะท้อนความรู้สึกของเพลงในตอนนี้ออกมา... ไม่ว่ามันจะเพี้ยนแค่ไหนก็ตาม" เพลงชะงัก เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมือคีย์บอร์ดรุ่นพี่คนนี้ ดวงตาที่มักจะนิ่งเฉยเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว แต่ในนาทีนี้เธอกลับเห็นความกังวลเล็กๆ ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่งนั้น ความกลัวที่จะพลาด ความกลัวที่จะไม่ได้รับความยอมรับ... มันไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่กดดัน เพลงสูดหายใจลึก เธอยกกีตาร์ขึ้นมาอีกครั้ง ปลายนิ้วแตะลงบนสายโลหะอย่างแผ่วเบา เธอไม่ได้เริ่มจากสเกลที่ถูกต้อง แต่เริ่มจาก 'เสียงสะอื้น' ของสายกีตาร์ที่กรีดผ่านความเงียบ คีย์หลับตาลง เขารอจังหวะเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกดคีย์บอร์ดตามไปอย่างนุ่มนวล เสียงเปียโนที่ทุ้มต่ำทำหน้าที่เป็นพื้นหลังให้กับเสียงกีตาร์ที่สั่นไหว ทั้งสองกำลังสื่อสารกันผ่านท่วงทำนองที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน มันไม่ใช่เพลงรักหวานแหวว แต่มันคือความสับสน ความหวัง และความปรารถนาที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง เมื่อเสียงโน้ตตัวสุดท้ายจางหายไป เพลงก็ปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมา เธอพบว่ามือของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่เพิ่งได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมา "นั่นแหละครับ" คีย์ลืมตาขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ความรู้สึกแบบนั้นแหละที่เราจะใช้แข่ง" พวกเขานั่งทำงานต่อด้วยความลื่นไหลจนลืมวันเวลา ก๊วนเพื่อนในชมรมที่แอบซุ่มดูอยู่หน้าประตูห้องซ้อมต่างหันมามองหน้ากันด้วยรอยยิ้มอย่างรู้กัน พวกเขาเห็นแล้วว่า 'เคมี' ที่ขาดหายไปได้ถูกเติมเต็มด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งเกินกว่าแค่คู่หูทางดนตรี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเป็นใจ เสียงเคาะประตูห้องซ้อมก็ดังขึ้นอย่างกระทันหัน ขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญของทั้งคู่ ประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิด "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ พอดีผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ และได้ยินว่าชมรมดนตรีจะส่งชื่อเข้าแข่งปีนี้... ผมเลยแวะมาดูว่าใครจะเป็นคนกวาดรางวัลไปครอง" ใบหน้าของเพลงซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดลำลองดูดีคนนั้นเดินเข้ามา เธอจำสายตาเย็นชาที่จ้องมองมายังกีตาร์ของเธอได้ดี นี่คือรุ่นพี่อดีตมือหนึ่งของชมรมที่เคยเป็น 'แผลใจ' ใหญ่ที่สุดในชีวิตการเล่นดนตรีของเธอ "พี่เคน..." เพลงพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสังเกตเห็นมือของเพลงที่กำสายกีตาร์แน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา เขาไม่ได้หันไปมองแขกผู้มาเยือน แต่ก้าวเท้ามายืนบังร่างของเพลงไว้เหมือนเป็นเกราะคุ้มกัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยคำประกาศสงคราม "ดูเหมือนว่างานแข่งปีนี้ จะไม่ได้มีแค่ความหวังใหม่ของเราแล้วสินะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางตามหาท่วงทำนองแห่งความรู้สึกไปกับผมในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดยคอร์ดรักกีตาร์โปร่งครับ