ความอดทนที่สิ้นสุด

"คอร์ดนี้มันเพี้ยนครับเพลง! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าโน้ตตัวสุดท้ายของท่อนฮุกมันต้องลงให้หนักแน่นกว่านี้ คุณเล่นแบบนี้วงเราจะเอาไปแข่งกับใครได้" เสียงของคีย์ดังก้องไปทั่วห้องซ้อมขนาดเล็กที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของพรมและหยาดเหงื่อจากความพยายามตลอดสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา กลิ่นกาแฟกระป๋องที่วางทิ้งไว้บนแอมป์ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวชวนเวียนหัว แต่สิ่งที่แย่กว่าคือบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเกือบจะขาดผึง เพลงยืนกอดกีตาร์โปร่งคู่ใจแน่น นิ้วเรียวสวยของเธอขึ้นรอยแดงจากการกดสายเหล็กจนชินชา ดวงตาคู่สวยที่เคยมีประกายสดใสบัดนี้กลับหม่นแสง เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่จดจ้องแต่โน้ตเพลงในไอแพดจนไม่แม้แต่จะชายตามองความเหนื่อยล้าของเธอเลยสักนิด "คีย์... ฉันลองทำตามที่คุณบอกแล้วนะ แต่จังหวะนี้มันต้องอาศัยฟีลลิ่งของการส่งอารมณ์ ถ้าเราตอกย้ำโน้ตตัวนั้นมากไป มันจะทำลายอารมณ์เศร้าของเพลงทิ้งไปหมดเลยนะ" เพลงเอ่ยเสียงแผ่ว แววตาของเธอสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด คีย์ถอนหายใจยาว มือที่สั่นเล็กน้อยเพราะความเหนื่อยล้าขยี้ผมจนยุ่งเหยิง "ฟีลลิ่งเหรอครับ? ฟีลลิ่งกินไม่ได้หรอกนะเพลง ถ้าวันงานเราเล่นพลาดเพราะความ 'ฟีลลิ่ง' ของคุณแค่คนเดียว ชื่อเสียงของชมรมที่พวกเราสร้างมาจะกลายเป็นอะไร? คุณเข้าใจไหมว่าตอนนี้ผมแบกรับอะไรไว้บ้าง?" คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงลงกลางใจของคนฟัง ก๊วนเพื่อนในวงที่นั่งอยู่มุมห้องต่างพากันเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากคั่นกลางความขัดแย้งของหัวหน้าวงกับมือกีตาร์สาวผู้น่าสงสาร "ฉันรู้ว่าคุณเครียดคีย์... แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าทำไมเราถึงมาเล่นดนตรีด้วยกัน" เพลงพยายามกลั้นน้ำตาไว้ เธอมองคีย์ด้วยสายตาที่เจือความตัดพ้อ "ดนตรีมันไม่ใช่แค่การกดให้ตรงคีย์หรือจังหวะที่เป๊ะจนเหมือนเครื่องจักร แต่มันคือการสื่อสาร... คุณเคยรักดนตรีจริงๆ หรือแค่ต้องการชนะคนอื่นกันแน่?" คีย์ชะงัก นิ้วที่กำลังจะกดเล่นเปียโนค้างกลางอากาศ เขามองกลับมาที่เธอ สายตาที่เคยอ่อนโยนและใจดีบัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาที่สร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากความผิดพลาด "ถ้าความรักดนตรีของผมมันทำให้เราไปถึงเป้าหมายได้ ผมก็ยินดีจะรักมันแบบนี้ครับ" คีย์ตอบเสียงเรียบก่อนจะหันกลับไปรัวนิ้วลงบนลิ่มคีย์บอร์ดอย่างรุนแรงและเร่งเร้าจนกลายเป็นเสียงที่ไม่มีความไพเราะเหลืออยู่ เพลงมองแผ่นหลังของคนที่เธอเคยแอบปลื้มด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความหวังที่เคยเบ่งบานในใจเหมือนดอกไม้ที่ถูกเหยียบซ้ำจนจมดิน เธอค่อยๆ วางกีตาร์ลงบนขาตั้งอย่างเชื่องช้า เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่มันกลับก้องในหูของทุกคนราวกับเสียงปืน "ฉันขอโทษนะคีย์... แต่ถ้าดนตรีในตอนนี้มันไม่มีความสุขเหลืออยู่เลย ฉันก็คงเล่นต่อไม่ไหวแล้ว" เพลงหันหลังเดินไปหยิบกระเป๋าสะพาย ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องซ้อม มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคีย์ที่พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง เขาอยากจะรั้งเธอไว้ อยากจะพูดคำว่า 'ขอโทษ' ที่เผลอใช้อารมณ์ แต่ความทะนงตัวและภาระที่แบกอยู่บนบ่าทำให้เขานิ่งเฉยจนเกินไป "จะไปไหนครับ? เรายังซ้อมกันไม่เสร็จ!" คีย์ตะโกนไล่หลังโดยไม่หันมามอง เพลงหยุดเดินที่หน้าประตู เธอหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเศร้าเสียยิ่งกว่าการร้องไห้ "ซ้อมไปก็ไร้ประโยชน์ครับคีย์ ถ้าหัวใจของเราสองคนไม่ได้อยู่ในเพลงเดียวกันแล้ว ต่อให้ซ้อมจนถึงวันตาย เราก็เล่นให้ใครฟังไม่ได้หรอก" เธอก้าวเท้าออกจากห้องซ้อมไป ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งอยู่กับความว่างเปล่าภายในใจ เสียงปิดประตูเบาๆ นั้นกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาอย่างรุนแรง คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เปียโน มือที่เคยสั่นเพราะความเครียดกลับสั่นเพราะความกลัว เขาก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยความพยายามอันผิดพลาด ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะกดโทรหาใครบางคน แต่แล้ว... หน้าจอของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาเสียก่อน ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาคีย์ถึงกับหน้าซีดเผือด เมื่อสิ่งที่เขากลัวที่สุดกลับกลายเป็นความจริงที่หนีไม่พ้น 'คีย์... พี่เตือนแล้วนะว่าถ้าคัดตัวไม่ผ่าน รอบนี้ชมรมดนตรีจะถูกยุบถาวร เพราะงบประมาณที่เหลืออยู่ถูกส่งเรื่องให้สภานักศึกษาอนุมัติไปตัดงบแล้ว พรุ่งนี้คือวันตัดสิน... ถ้าวงไม่พร้อม นายเตรียมตัวรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นได้เลย' ลมหายใจของคีย์ขาดห้วง เขามองไปที่ประตูที่เพลงเพิ่งเดินออกไป ความอดทนที่เขามีมาตลอดนั้นพังทลายลงในพริบตา เมื่อเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ในขณะที่เขากำลังพยายามรักษา 'ชมรม' เอาไว้ด้วยความเกรี้ยวกราด เขากลับทำลายสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า... หัวใจของคนที่เป็นคนเติมเต็มเสียงเพลงให้เขามาโดยตลอด ความเงียบในห้องซ้อมเริ่มกัดกินหัวใจของคีย์อย่างช้าๆ เขาจะแก้ความผิดพลาดที่ทำลงไปได้อย่างไร ในเมื่อคนสำคัญที่สุดได้เดินออกไปจากวงชีวิตของเขาเสียแล้ว คอร์ดรักกีตาร์โปร่งขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสจังหวะความรักที่สั่นคลอนในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ