ประกาศจากชมรม

"ถ้าเราเลื่อนวันแข่งให้เร็วขึ้นสามสัปดาห์... พวกคุณคิดว่าจะทันไหม?" เสียงทุ้มต่ำของรุ่นพี่ประธานชมรมดนตรีสากลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องซ้อมใหญ่ กลิ่นอายของหยาดเหงื่อและฝุ่นผงที่เกาะตามแอมป์กีตาร์ดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาทันทีเมื่อสิ้นประโยคนั้น เพลงชะงักมือที่กำลังตั้งสายกีตาร์โปร่งคู่ใจ เธอมองหน้าคีย์ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าคีย์บอร์ดไฟฟ้าคู่กาย ราวกับว่าโลกทั้งใบเพิ่งหยุดหมุนไปชั่วขณะ "สามสัปดาห์?" คีย์ทวนคำ เสียงของเขาเรียบสนิท แต่แววตาที่จ้องมองไปยังตารางคะแนนบนบอร์ดประกาศนั้นวูบไหวเพียงครู่เดียว "มันไม่ใช่แค่การขยับวันแข่ง แต่มันคือการฆ่าความพร้อมของวงดนตรีทุกวงที่ลงสมัคร... พี่เอาจริงเหรอครับ?" "ทางผู้จัดเขาเปลี่ยนสปอนเซอร์หลัก งานต้องถูกเร่งให้จบก่อนสิ้นเดือนนี้ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถ้าอยากจะไปเวทีใหญ่ระดับประเทศ ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเราปรับตัวได้" รุ่นพี่ประธานวางเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยสดใสกลับกลายเป็นสนามรบที่มองไม่เห็นตัวศัตรู เพลงรู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่เย็นเฉียบของตัวเอง เธอเป็นคนที่มีปัญหาเรื่องความมั่นใจในการแสดงสดอยู่แล้ว พอรู้ว่าเวลาที่ต้องเตรียมตัวถูกหั่นหายไปเกือบครึ่ง ความกลัวก็แล่นริ้วขึ้นมาเหมือนกระแสไฟฟ้าช็อตที่ขั้วหัวใจ เธอหันไปมองคีย์ หวังจะเห็นความใจเย็นตามแบบฉบับของเขา แต่กลับพบว่าเขากำลังขมวดคิ้วแน่น มือหนากดคอร์ดเปียโนที่หนักหน่วงและรวดเร็ว ราวกับกำลังระบายความกดดันผ่านเสียงเพลง "ไม่ต้องมองผมขนาดนั้น" คีย์พูดขึ้นโดยไม่หันมามอง "ถ้ากลัวก็ถอยตอนนี้ยังทัน แต่ผมบอกไว้ก่อนนะว่า ผมไม่ชอบการแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม" "ใครบอกว่าฉันจะถอย?" เพลงโต้กลับเสียงสั่น แต่ยังพยายามคุมโทนให้หนักแน่น "ฉันแค่คิดว่า... เราจะซ้อมยังไงให้ทันในเมื่อช่องว่างของท่อนโซโล่ตรงกลางมันยังไม่ลงตัวเลย" คีย์หยุดนิ้วที่กำลังบรรเลง เขาหันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเพลงจนเธอแทบกลั้นหายใจ "งั้นก็ไม่ต้องซ้อมให้ทัน แต่ต้องซ้อมให้เป็นหนึ่งเดียว... ยัยมือกีตาร์ ถ้าเธอไม่กล้าใส่ความรู้สึกเข้าไปในโน้ตตัวสุดท้ายของท่อนฮุค ต่อให้มีเวลาอีกสามเดือน เราก็ไปไม่ถึงไหนหรอก" การฝึกซ้อมที่ดุเดือดเริ่มต้นขึ้นนับแต่นาทีนั้น ห้องซ้อมถูกจับจองจนดึกดื่น เพลงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการแกะโน้ตซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนปลายนิ้วเริ่มด้านและขึ้นสีแดงก่ำ เพื่อนๆ ในชมรมที่เคยเฮฮาก็พลอยตึงเครียดตามไปด้วย บรรยากาศของความสนุกสนานถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่บีบคั้น ทุกคนทำงานกันหนักขึ้นจนแทบไม่ได้นอน คีย์กลายเป็นคนที่เจ้าระเบียบกว่าเดิมหลายเท่า เขาไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่โน้ตตัวเดียวที่ผิดเพี้ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ทุกครั้งที่เพลงเล่นพลาด แววตาของเขาจะดูผิดหวังจนเธอเจ็บจี๊ดที่อก แต่ลึกๆ แล้วเธอก็รู้ดีว่านั่นคือมาตรฐานที่เขาอยากให้เธอไปถึง "พักก่อนเถอะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมห้อง คือก๊วนเพื่อนชมรมที่หอบน้ำหอบขนมมาวางไว้ "พวกนายซ้อมมาห้าชั่วโมงรวดแล้วนะ จะเอาชีวิตไปทิ้งไว้ในเวทีประกวดก่อนจะได้แข่งจริงหรือไง?" คีย์ถอนหายใจยาวก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นห้องซ้อม เขาดึงน้ำดื่มขึ้นมาดื่มก่อนจะมองไปที่เพลงที่นั่งคุดคู้อยู่มุมห้อง เพลงไม่ได้ดื่มน้ำ ไม่ได้ทานขนม เธอยังคงพึมพำจังหวะเพลงกับตัวเองด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "เพลง" คีย์เรียกชื่อเธอเบาๆ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบสนอง เขาจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ "เหนื่อยก็พักบ้าง การดันทุรังไปมันไม่ได้ช่วยให้เสียงกีตาร์มันหวานขึ้นหรอกนะ" เพลงหันมามองเขา สายตาที่เคยสดใสของเธอตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสน "ถ้าฉันทำไม่ได้... ถ้าฉันทำให้วงต้องพังเพราะความไม่มั่นใจของฉัน นายจะโกรธไหมคีย์?" คีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ากีตาร์จากตักของเธอมาวางไว้ข้างตัว แล้วกุมมือของเธอไว้แน่น "ฟังผมนะ... ผมไม่ได้เลือกเธอเข้ามาอยู่ในวงเพราะเธอเล่นเก่งที่สุดในมหาลัย แต่ผมเลือกเพราะเสียงกีตาร์ของเธอมี 'จังหวะของหัวใจ' ที่ผมหาไม่ได้จากที่ไหน ถ้ามันพลาด ก็แค่เริ่มใหม่ แต่ถ้าเธอไม่เชื่อมั่นในตัวเองตั้งแต่ตอนนี้ นั่นแหละคือสิ่งที่ผมจะโกรธที่สุด" คำพูดของเขาเหมือนสายน้ำเย็นที่ราดรดลงบนกองไฟในใจของเธอ เพลงเงยหน้ามองเขา แสงไฟสลัวในห้องซ้อมสะท้อนให้เห็นแววตาที่อ่อนโยนและจริงจังของนายคีย์บอร์ดจอมกวนคนเดิม เพิ่มเติมคือความรู้สึกบางอย่างที่เต้นรัวอยู่ในอกของทั้งคู่จนแทบจะกลบเสียงแอมป์ ทันใดนั้น เสียงประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของรุ่นพี่ประธานที่เดินหน้าเครียดเข้ามาในห้อง เขามองดูทุกคนที่หยุดชะงักจากการซ้อมก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบไปถึงกระดูก "ข่าวร้าย... มีคนเอาความลับเรื่องเพลงของวงเราไปปล่อยในเพจมหาวิทยาลัยว่าเรา 'ก๊อปปี้' ท่วงทำนองมาจากวงอินดี้ต่างประเทศ และตอนนี้คณะกรรมการจัดการแข่งขันกำลังพิจารณาจะตัดสิทธิ์พวกเราในวันพรุ่งนี้" คีย์ลุกขึ้นยืนทันที มือของเขากำหมัดแน่น ในขณะที่เพลงนิ่งอึ้งราวกับถูกแช่แข็ง ข่าวลือนั้นไม่ใช่เรื่องจริง แต่ในสถานการณ์ที่เวลาถูกเร่งให้เร็วขึ้นแบบนี้ คำครหาเพียงน้อยนิดก็สามารถทำลายทุกอย่างที่พวกเขาสร้างมาได้พินาศในชั่วพริบตา ใครเป็นคนทำ? และทำไมต้องเป็นตอนนี้? คำถามเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของทุกคน ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด คีย์หันกลับมาหาเพลงที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ เขาขยับปากจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับชะงักไปเมื่อเห็นแสงไฟจากมือถือของเพลงแจ้งเตือนข้อความแปลกๆ จากเบอร์นิรนามเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *‘ฉันเห็นนะว่าคืนนั้นใครเป็นคนแอบอัดเสียงตอนพวกเธอซ้อม... อยากรู้ไหมว่าคือใคร? ถ้าอยากรู้ ก็เดินออกมาที่หลังอาคารดนตรีคนเดียวนะ... ห้ามบอกคีย์เด็ดขาด’* จังหวะของหัวใจที่กำลังจะเริ่มบรรเลงบทใหม่ดูเหมือนจะถูกหยุดกะทันหัน ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่เหลือเพียงเวลาไม่กี่ชั่วโมงก่อนความจริงจะถูกตัดสิน เพลงตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายที่สุด... เธอค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินแยกตัวออกจากกลุ่มโดยไม่ให้คีย์รู้ตัว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในจังหวะของหัวใจที่กำลังจะถูกทดสอบด้วยบททดสอบที่แสนสาหัสครั้งนี้ครับ โดยคอร์ดรักกีตาร์โปร่งครับ