แอบฟังเสียงเพลง

“หยุด! ตรงนั้นน่ะ... จังหวะมันเพี้ยนไปครึ่งห้อง เล่นใหม่ครับ” เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักศิลปิน ก่อนที่เขาจะวางปิ๊กกีตาร์ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงนั่นไม่ได้ดุดัน แต่กลับเย็นเยือกจนทำให้บรรยากาศในชมรมที่เคยคึกคักเงียบสนิทลงทันที ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวเป็นรุ่นพี่จอมเผด็จการหรอกครับ แต่ในฐานะมือคีย์บอร์ดที่ยึดติดกับความสมบูรณ์แบบของท่วงทำนอง ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวของรุ่นน้องปีหนึ่งก็เหมือนรอยขีดข่วนบนแผ่นเสียงที่ผมรัก ยิ่งเห็น ‘เพลง’ มือกีตาร์สาวที่ดูเหมือนจะลนลานจนนิ้วสั่นระริกอยู่หน้าไมค์ ผมก็ยิ่งถอนหายใจยาว “ขอโทษค่ะ... เอ้ย... ขอโทษครับพี่คีย์” เพลงก้มหน้าก้มตา พูดเสียงอ้อมแอ้มก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องซ้อมทิ้งให้ผมยืนกอดอกนิ่งๆ อยู่คนเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมชมรมดนตรีในช่วงโพล้เพล้ แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ผมเดินไปที่ตู้ล็อกเกอร์เพื่อเก็บของ แต่จังหวะที่ผมกำลังจะปิดประตู เสียงกีตาร์โปร่งสายไนลอนก็ดังแว่วมาจากห้องซ้อมหมายเลข 4 ที่อยู่สุดทางเดิน มันไม่ใช่การดีดเพื่อซ้อมเพลงที่จะใช้แข่ง มันคือท่วงทำนองที่ล่องลอย สับสน แต่ทว่า... ไพเราะจนน่าประหลาด ผมเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องซ้อมที่แง้มอยู่เล็กน้อย บานประตูไม้หนาๆ ไม่ได้กันเสียงเพลงนั้นไว้ได้เลย เสียงสายกีตาร์ที่ถูกดีดอย่างเบามือผสมผสานกับเสียงฮัมเพลงในลำคอที่นุ่มนวลจนคนฟังอย่างผมต้องหยุดชะงัก นี่คือ ‘เพลง’ คนเดิมที่เพิ่งจะทำโน้ตหลุดเมื่อสิบนาทีก่อนจริงหรือ? คนข้างในไม่ได้กำลังพยายามเป็นมือกีตาร์ที่สมบูรณ์แบบตามตำรา แต่เธอกำลังเล่าเรื่องราวผ่านนิ้วมือที่กรีดลงบนสายเพลงนั้นดูมีความเศร้าสร้อยซ่อนอยู่ลึกๆ เหมือนคนที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้รอยยิ้มร่าเริงที่แจกจ่ายให้ทุกคนในชมรม ผมยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ความนิ่งขรึมที่เคยมีมาตลอดสามปีในชมรมดนตรีมลายหายไปสิ้น ความรู้สึกหลงใหลเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ ไม่ใช่เพราะเทคนิคการโซโล่ที่หวือหวา แต่เป็นเพราะ ‘ความจริงใจ’ ในทุกตัวโน้ตที่เธอดีดออกมา “ทำไมถึงไม่กล้าแสดงออกมาข้างนอกนะ...” ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่ผมกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับท่วงทำนองที่แสนหวานนั้น จู่ๆ เสียงกีตาร์ก็หยุดลงกะทันหัน ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันเป็นความเงียบที่ทำให้ผมใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด “ใครน่ะ?” เสียงหวานใสของเพลงดังลอดออกมาจากในห้อง ผมชะงัก ร่างกายสั่งการให้ถอยหลัง แต่สมองกลับสั่งให้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ผมตัดสินใจดันบานประตูให้เปิดออกกว้างขึ้น ตั้งใจจะกล่าวทักทายในฐานะรุ่นพี่ที่บังเอิญเดินผ่านมา ทว่า ภาพที่ผมเห็นในห้องซ้อมกลับไม่ใช่แค่เพลงที่นั่งอยู่ลำพัง บนโต๊ะไม้ตัวนั้นมีสมุดบันทึกเล่มหนาวางอยู่ และสมุดเล่มนั้นเปิดค้างไว้ที่หน้าที่มีรูปถ่ายของ... ผม? มือของเพลงสั่นระริก เธอรีบคว้าสมุดเล่มนั้นปิดลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเราประสานกันในระยะห่างที่ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ความรู้สึกในใจผมกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง “พะ...พี่คีย์! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ!” เธออุทานออกมาด้วยความลนลานจนหลุดเรียกสรรพนามเดิม แต่สายตาที่เธอมองมานั้นมันไม่ใช่แค่สายตาของรุ่นน้องที่กลัวรุ่นพี่ แต่มันคือสายตาของคนที่ถูกจับได้ว่ามีความลับอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ ผมก้าวเท้าเข้าไปในห้องซ้อมช้าๆ ทุกย่างก้าวเหมือนจะลดระยะห่างของความสัมพันธ์ที่เรามีต่อกันให้สั้นลง ผมหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก้มตัวลงมองสมุดที่ปิดไม่สนิทบนโต๊ะเล่มนั้น “เพลง...” ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ “เพลงที่เธอเล่นเมื่อกี้... มันเพราะมากนะ และถ้าเธอเล่นได้แบบนี้บนเวที... ไม่ว่าใครก็ต้องหลงรักเธอแน่นอน” ผมเอื้อมมือไปแตะที่ขอบสมุดเล่มนั้นเบาๆ ก่อนจะช้อนสายตามองเธอ “แต่บอกผมได้ไหมครับ... ว่าทำไมรูปถ่ายของผมถึงไปอยู่ในสมุดเพลงของเธอได้?” ใบหน้าของเพลงขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู เธอเม้มปากแน่น พยายามจะดึงสมุดหนี แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องซ้อมก็ถูกเปิดผางออกโดยก๊วนเพื่อนชมรมที่โวยวายตามหลังกันมา “เฮ้ย! พี่คีย์! เพลง! มาทำอะไรกันสองคนในห้องมืดๆ แบบนี้เนี่ย!” เสียงก้องของเพื่อนร่วมรุ่นดังสนั่น ทำให้สถานการณ์ที่กำลังตึงเครียดและชวนให้ใจเต้นกลายเป็นเรื่องที่ต้องรีบหาคำอธิบาย แต่ในจังหวะที่เพื่อนๆ หันมามองเราทั้งสองคน ผมกลับเห็นน้ำตาคลอเบ้าในตาของเพลง เธอไม่ได้มองเพื่อน แต่เธอกำลังมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ และวินาทีต่อมา เธอก็คว้าสมุดเล่มนั้นแล้ววิ่งสวนทางพวกเพื่อนออกไปจากห้องซ้อมทันที ทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมอ่อนๆ และท่วงทำนองที่ยังคงก้องอยู่ในหัวใจของผม... ท่วงทำนองที่ผมเพิ่งค้นพบว่ามันอาจจะไม่ได้มีแค่ความหลงใหลในดนตรี แต่มันคือความหลงใหลในตัวคนเล่นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งหัวใจในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง