ความพร้อมก่อนพายุ

“ถ้ามือเธอยังวางคอร์ด G ผิดจังหวะแบบนี้อีกรอบ ต่อให้เป็นเวทีระดับโลก ผมก็ไม่การันตีว่าจะจบโชว์ด้วยเสียงปรบมือหรือเสียงโห่” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคีย์ไม่ได้แฝงความโกรธ แต่มันหนักแน่นและเฉียบคมจนคนฟังอย่างเพลงถึงกับสะอึก เธอนิ่งค้างอยู่ท่านั้น นิ้วที่กดลงบนสายกีตาร์สั่นไหวน้อยๆ เสียงดนตรีที่ควรจะประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบในห้องซ้อมเงียบกริบลงทันที เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เป็นเพื่อนความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้น “คีย์... ฉันแค่กังวลนิดหน่อย” เพลงยอมรับเสียงแผ่ว สายตามองต่ำไปที่ไม้ปิ๊กกีตาร์ในมือ “ความกังวลไม่ได้เปลี่ยนโน้ตให้มันถูกนะครับเพลง” คีย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเก้าอี้เปียโนให้ห่างออกมาเล็กน้อย เขาเดินตรงมาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สตูล ก่อนจะก้มตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน “เราซ้อมกันมาสองร้อยรอบแล้ว ผมจำเสียงหายใจคุณได้ด้วยซ้ำว่าจังหวะไหนคือจังหวะที่ต้องกดคอร์ดค้างไว้ให้ลึกที่สุด คุณกลัวอะไรกันแน่” เพลงเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้า แววตาของคีย์ที่มักจะนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำที่ไร้กระแสลม บัดนี้กลับมีประกายความคาดหวังที่กดดันเธออย่างบอกไม่ถูก “ฉันกลัวว่าถ้าขึ้นเวทีใหญ่แล้ว... ความเป็นตัวเองมันจะหายไป กลัวว่าคนดูจะเห็นแค่ ‘มือกีตาร์ที่เล่นตามโน้ต’ ไม่ใช่ ‘เพลงที่กำลังเล่นดนตรี’ เหมือนที่นายสอน” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง มือหนาที่วางอยู่บนคีย์บอร์ดนิ่งสนิท เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าความละเอียดอ่อนของเพลงจะกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงความมั่นใจของเธอเสียเอง บรรยากาศในห้องซ้อมเริ่มหนักอึ้ง เพื่อนๆ ในวงที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาหลังจากพักเบรก ต่างพากันชะงักที่ประตู ต่างคนต่างรู้หน้าที่และถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ เพราะพวกเขารู้ดีว่า นี่ไม่ใช่เรื่องของเทคนิคดนตรี แต่มันคือการปะทะกันของความรู้สึกที่ไม่มีใครแทรกได้ “รู้ไหมครับ... ทำไมผมถึงเลือกคุณมาเป็นมือกีตาร์ให้วงนี้” คีย์ถามเบาๆ แต่น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น “ไม่ใช่เพราะคุณเล่นแม่นยำที่สุด แต่เพราะในวินาทีที่คุณหลับตาลงแล้วดีดสายแรก ทุกความรู้สึกของคุณมันผ่านออกมาทางท่วงทำนองที่ไม่ได้ปรุงแต่งเลยแม้แต่นิดเดียว” “แต่นั่นมันตอนที่อยู่กับนายสองคน” เพลงแย้ง น้ำตาคลอเบ้า “บนเวที... มีคนเป็นพันจ้องมองอยู่” “งั้นลองมองแค่ผมสิครับ” คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่ทำเอาหัวใจของเพลงเต้นรำไปคนละจังหวะ คีย์หยิบกีตาร์ออกจากตักของเธอแล้ววางไว้ข้างตัว ก่อนจะคว้ามือเธอขึ้นมาจับไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาถ่ายทอดผ่านถึงหัวใจ “ถ้าพายุความมั่นใจมันจะพัดมา ก็ปล่อยให้มันพัดไปครับ ตราบใดที่มือของคุณยังอยู่ตรงนี้... ในมือของผม เราจะไม่มีวันหลงทาง” ทว่าความเงียบที่แสนหวานกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเปิดประตูดังปัง! บาส มือกลองของวงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าของเขามีความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “พวกนาย... รีบมาดูนี่เร็วเข้า!” คีย์ขมวดคิ้ว เขาละมือจากเพลงแล้วเดินไปหาสิ่งที่บาสพยายามนำเสนอ สมาชิกคนอื่นๆ ในชมรมเริ่มมุงเข้ามาดูหน้าจอแท็บเล็ต เพลงก้าวตามไปติดๆ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่รัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอมือถือที่เปิดค้างไว้ มันคือประกาศจากเพจทางการของงานเทศกาลดนตรีมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้... หัวข้อข่าวตัวหนาพาดหัวชัดเจนว่า ‘การแสดงปิดท้ายอาจถูกยกเลิกกะทันหัน หากศิลปินตัวจริงไม่สามารถมาปรากฏตัวได้’ แต่สิ่งที่ทำให้คีย์ชะงักจนตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่คำขู่จากผู้จัด แต่เป็นรูปถ่ายที่แอบถ่ายในห้องซ้อมเมื่อตอนบ่ายวันนี้ มันคือรูปของคีย์กับเพลงที่นั่งใกล้กันเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมวง... พร้อมแคปชั่นที่ตั้งใจทำลายชื่อเสียงของวงว่า ‘เด็กเส้นที่ไร้ฝีมือ กับอาจารย์ที่ใช้ความรักบดบังความจริง’ คีย์หันกลับมามองเพลง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แววตาสั่นไหวด้วยแรงโทสะที่พยายามควบคุมไว้ เขาหยิบกีตาร์ตัวเก่งของเพลงขึ้นมา แล้วยัดใส่มือเธอ “ลืมทุกอย่างที่กังวลซะ เพราะตอนนี้เราไม่มีทางถอยแล้ว... คืนนี้ เราต้องซ้อมกันยันเช้า” เพลงกำคอกีตาร์แน่น สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตวัยเรียนของเธอ แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเสียงเคาะประตูห้องซ้อมจังหวะสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างเป็นทางการ ก่อนที่ประตูจะเปิดกว้าง และคนที่ไม่ควรมาปรากฏตัวที่นี่กลับยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า อดีตมือคีย์บอร์ดมือหนึ่งของคณะ และเป็น ‘ใครบางคน’ ที่คีย์พยายามลืมไปตลอดสามปีที่ผ่านมา... ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคีย์... ได้ยินมาว่าวงของเธอจะโชว์งั้นเหรอ? แต่เสียใจด้วยนะ เพราะเพลงสุดท้ายของคืนนั้น... มันเป็นของฉัน” ขอให้ทุกท่านร่วมลุ้นไปกับก้าวต่อไปของพวกเขา เพราะพายุลูกนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง