มื้อดึกเติมพลัง

"ถ้าคีบหมูชิ้นนี้ขึ้นมาอีกรอบ โดยที่ยังไม่สุกดี ผมจะยึดตะเกียบคุณแล้วนะเพลง" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงฉ่าของเนื้อหมูที่กระทบเตาเหล็ก ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาปะทะใบหน้าของเด็กสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม เพลงชะงักตะเกียบกลางอากาศ ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ เธอวางชิ้นหมูลงบนกระทะตามคำสั่งของ 'โค้ชส่วนตัว' พ่วงตำแหน่งมือคีย์บอร์ดจอมเฮี้ยบประจำชมรม "ก็มันหิวนี่คะ... เอ้ย! ผมหิวนี่ครับคีย์" เพลงเผลอหลุดปากเกือบจะเสียบุคลิก แต่ก็รีบแก้ไขด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "คนมันใช้พลังงานไปกับการซ้อมหนัก วันนี้คอร์ดทาบของผมมันเกือบจะหลุดมือตอนท่อนโซโล่แล้วนะ" "คุณซ้อมหนักเกินไปจนเกร็งต่างหาก" คีย์ใช้คีบเหล็กพลิกหมูสามชั้นให้สุกทั่วถึง ก่อนจะเลื่อนจานผักมาตรงหน้าเธอ "กินผักบ้าง จะได้ไม่เครียดจนนิ้วล็อค" บรรยากาศในร้านหมูกระทะย่านหลังมหาลัยคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงเพลงจากลำโพงร้าน เพื่อนในชมรมคนอื่นๆ ทั้งเจ้าบาสมือกลองจอมกะล่อน และเมย์มือเบสสาวมาดเท่ กำลังถกเถียงกันเรื่องคิวงานแสดงสดในสัปดาห์หน้าอย่างเผ็ดร้อน แต่ดูเหมือนโลกในมุมของเพลงและคีย์จะมีรัศมีจางๆ กั้นเอาไว้ "คีย์ครับ..." เพลงเรียกชื่อเขาเบาๆ ท่ามกลางเสียงกระทะเดือด "ถ้าวันแสดงจริง ผมพลาดขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง" คีย์หยุดมือที่กำลังคีบหมูเข้าปาก เขาหันมาสบตากับเพลงนิ่ง สายตาคู่นั้นไม่ได้มีแววตำหนิเหมือนที่เขามักจะใช้ตอนคุมซ้อม แต่มีความอ่อนโยนบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องลึกจนเพลงต้องเบือนหน้าหนีไปทางเตาหมูกระทะเพื่อซ่อนความประหม่า "ผมเคยบอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าในเวทีนั้น คุณไม่ได้เล่นคนเดียว" คีย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นหอมของเนื้อย่างผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก "เพลง... กีตาร์ของคุณคือท่วงทำนองนำ ส่วนคีย์บอร์ดของผมคือจังหวะที่คอยรองรับ ถ้าคุณพลาด ผมจะเปลี่ยนคอร์ดเพื่อให้มันเข้ากับจังหวะที่คุณหลง อย่ากลัวที่จะผิดพลาด เพราะดนตรีที่สมบูรณ์แบบที่สุด คือดนตรีที่เล่นด้วยความรู้สึก ไม่ใช่ความกดดัน" "โห... หวานจนมดจะขึ้นเตาแล้วครับพวกคุณ!" บาสตะโกนข้ามวงมาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท "กินหมูหรือกินความรักเข้าไปครับคุณคีย์ ถึงได้พูดจาหล่อขนาดนี้" "ไปสนใจเรื่องคิวตีกลองมึงไปไอ้บาส อย่าให้กูต้องเข้าไปคุมซ้อมมึงถึงที่บ้าน" คีย์ตอกกลับด้วยใบหน้านิ่งเฉย แต่แอบเห็นมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย เพลงหัวเราะร่า เธอเริ่มผ่อนคลายขึ้น ความตึงเครียดที่เกาะกินใจมาตลอดทั้งสัปดาห์ค่อยๆ ละลายไปพร้อมกับไขมันบนเตาหมูกระทะ เธอหยิบแก้วน้ำหวานขึ้นมาชนกับแก้วของเพื่อนๆ ในโต๊ะ เสียงแก้วกระทบกันดังกังวานเป็นจังหวะที่คุ้นเคย มันคือจังหวะของมิตรภาพที่เธอโหยหามาตลอด มื้อดึกดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ามีความหมาย ทุกคำพูดทุกเรื่องราวที่แลกเปลี่ยนกันไม่ได้มีแค่เรื่องดนตรี แต่มันคือเรื่องของตัวตน ความฝัน และความพยายามที่จะเติบโตขึ้นไปพร้อมกันในวัยเรียนที่แสนสั้นนี้ ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังอิ่มเอม เสียงโทรศัพท์ของคีย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงชั่วครู่ ก่อนที่คิ้วเรียวสวยจะขมวดเข้าหากันจนเป็นปม "มีอะไรเหรอครับ?" เพลงถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าของคีย์เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน คีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางขยับเสื้อแจ็กเก็ต "ผมต้องไปแล้ว มีธุระด่วนที่คณะ... เพลง คุณดูแลเพื่อนต่อด้วยนะ อย่าดึกเกินไปล่ะ" เขาวางธนบัตรใบละพันลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เพลงนั่งมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ หายไปในความมืดของค่ำคืนด้วยความรู้สึกโหวงเหวงที่ก่อตัวขึ้นในอก "อ้าว เฮ้ย! แล้วใครจะพาเพลงกลับหอเนี่ย?" เมย์ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เพลงไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแต่นิ่งงัน ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ใต้เก้าอี้ที่คีย์เพิ่งลุกออกไป มันเป็นสมุดโน้ตปกหนังสีน้ำตาลเล่มเล็กที่เขาพกติดตัวไว้จดทำนองเพลงเสมอ เพลงก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา และทันทีที่เธอเปิดหน้าสุดท้ายที่คีย์จดทิ้งไว้ เธอก็แทบหยุดหายใจ ข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของเขามันไม่ใช่ตัวโน้ต แต่มันคือรายชื่อเพลงที่จะใช้แสดงสด... และชื่อเพลงสุดท้ายในลิสต์นั้น คือชื่อเพลงที่เธอเคยพูดลอยๆ ว่าอยากลองเล่น แต่คีย์เคยบอกว่า 'มันยากเกินไปสำหรับมือใหม่' ที่สำคัญกว่านั้น... ใต้ชื่อเพลงมีการเขียนกำกับไว้ด้วยลายมือที่หนักแน่นว่า *'เพื่อเพลง... ของขวัญเซอร์ไพรส์ชิ้นสุดท้ายก่อนที่ผมจะต้องจากไป'* ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วไขสันหลัง เพลงเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางที่คีย์เดินจากไป ทันใดนั้น เงาร่างของใครบางคนที่ไม่คุ้นเคยในชุดสูทสีดำสนิทก็เดินสวนทางเข้ามาในร้าน พร้อมกับสายตาที่จ้องมองมาที่เธอนิ่งราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง... การแสดงของเธอยังไม่ทันเริ่ม แต่นี่อาจจะเป็นจุดจบของการแสดงที่เธอรู้จัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรอลุ้นไปกับจังหวะหัวใจของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง