คืนก่อนวันงาน

“ถ้าเธอไม่หยุดหมุนลูกบิดกีตาร์ตัวนั้น ผมสาบานเลยนะว่าผมจะเดินไปตัดสายทิ้งให้ครบทุกเส้นภายในสามวินาที” เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์เข้ามา มันไม่ได้ฟังดูโกรธเกรี้ยว แต่มันเจือไปด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ปนความเอ็นดู เพลงชะงักมือที่กำลังหมุนลูกบิดกีตาร์โปร่งคู่ใจ เธอนั่งขดตัวอยู่บนเตียงนอน ท่ามกลางความเงียบสงัดของหอพักในยามตีสอง สิบนาทีที่ผ่านมาเธอทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา—ตั้งสาย ตรวจเช็กเฟรต แล้วก็เริ่มดีดคอร์ดเดิมวนไปวนมาจนนิ้วชี้เริ่มระบม “คีย์... ฉันนอนไม่หลับ” เพลงพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “พรุ่งนี้แล้วนะ งานเฟสติวัลน่ะ ถ้าฉันดีดพลาดตอนท่อนโซโล่ล่ะ? ถ้าสายมันขาด? หรือถ้าคนดูเห็นว่ามือฉันสั่น...” “เพลง” คีย์ขัดจังหวะน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น “มองไปที่กีตาร์ในมือเธอสิ เธอเห็นอะไรไหม?” เพลงก้มมองเครื่องดนตรีคู่กาย ในความสลัวของห้องนอน ผิวไม้ของกีตาร์ดูอบอุ่นและคุ้นเคย “เห็นรอยถลอกตรงขอบ... กับสติกเกอร์ที่ฉันแปะเบี้ยวๆ” “ไม่ใช่รอยถลอก แต่มันคือประสบการณ์” คีย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ “ไอ้รอยที่เธอกลัวนักหนานั่นแหละ คือสิ่งที่บอกว่าเธอผ่านอะไรมาบ้างตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เธอไม่ได้ซ้อมมาเพื่อที่จะดีดให้สมบูรณ์แบบหรอกเพลง เธอซ้อมมาเพื่อที่จะใส่ 'ชีวิต' ลงไปในเพลงต่างหาก” ปลายสายเงียบไป เพลงหลับตาลง ภาพของคีย์ที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงในห้องพักของเขา—นั่นคือภาพที่เธอจินตนาการออกโดยไม่ต้องเห็น—เขามักจะสวมแว่นสายตากรอบบางและปล่อยผมปรกหน้าในเวลาที่ไม่ได้อยู่ในโหมด ‘มือคีย์บอร์ดอัจฉริยะ’ ที่ดูเย็นชา “ถ้างั้น... นายก็กำลังตื่นเต้นเหมือนกันใช่ไหม?” เพลงถามเบาๆ “อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลย นายเป็นคนคุมจังหวะนะคีย์ ถ้าคีย์บอร์ดนายเพี้ยนขึ้นมา วงก็ล่มทั้งวงนะ” คีย์หัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่นานๆ ครั้งจะได้ยิน “ผมตื่นเต้นครับ... แต่ไม่ใช่เพราะกลัวพลาดหรอกนะ” “แล้วเพราะอะไร?” “เพราะพอจบงานพรุ่งนี้ ช่วงเวลาที่ผมจะได้เห็นเธอฝึกซ้อมแบบหัวฟูในห้องซ้อมทุกเย็น มันจะจบลงแล้วน่ะสิ” หัวใจของเพลงกระตุกวูบ เธอพลิกตัวนอนหงายมองเพดานห้อง ความตื่นเต้นจากความกลัวในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วอก เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ ปล่อยให้ความเงียบที่เชื่อมต่อกันผ่านสัญญาณโทรศัพท์ทำหน้าที่ของมัน “เพลง...” คีย์เรียกชื่อเธอ “ลองวางกีตาร์ลง แล้วหลับตาลงซะ จินตนาการว่าตอนนี้เราไม่ได้อยู่ในห้องแคบๆ นี่ แต่เราอยู่บนเวที ไฟสปอตไลท์มันร้อนจนผิวเธอรู้สึกได้ เสียงเครื่องดนตรีทุกชิ้นในหัวเธอเริ่มบรรเลงออกมาเป็นท่วงทำนองที่สมบูรณ์แบบ... เธอได้ยินไหม?” เพลงทำตามอย่างว่าง่าย เธอหลับตาแน่น เสียงลมหายใจของคีย์ที่สม่ำเสมอทำหน้าที่เป็นเมโทรโนมชั้นดี เธอนึกภาพตัวเองยืนอยู่ข้างๆ เขา บนเวทีที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่นิ้วมือที่พลิ้วไหวของคีย์บนคีย์บอร์ด และรอยยิ้มมุมปากที่เขาจะมอบให้เธอเสมอเมื่อเพลงดำเนินมาถึงท่อนโซโล่ “ฉันได้ยินแล้วคีย์... มันเพราะมาก” “ดีครับ งั้นตอนนี้เลิกโทรมาหาผม แล้วรีบนอนซะ ถ้าพรุ่งนี้เธอตาคล้ำขึ้นเวที ผมจะหักคะแนนความประพฤติเธอแน่ๆ” “ยุ่งน่า...” เพลงยิ้มออกมาจนได้ “ฝันดีนะคีย์” “ฝันดีครับ... เพลง” สายตัดไปแล้ว แต่เพลงยังคงนอนมองเพดานห้องด้วยรอยยิ้มที่หุบไม่ได้ เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก ความกังวลที่เคยกัดกินใจมลายหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่แรงกล้า เธอเชื่อแล้วว่าคำพูดของคีย์นั้นทรงพลังยิ่งกว่าคาถาใดๆ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะขยับตัวเพื่อวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากกลุ่ม LINE ของชมรมดนตรีก็เด้งขึ้นมา *‘ประกาศด่วน: เนื่องจากปัญหาทางเทคนิคเรื่องระบบเสียงในหอประชุมใหญ่ ทางทีมงานตัดสินใจเปลี่ยนลำดับการแสดงใหม่กะทันหัน วงของเพลงและคีย์ต้องขึ้นแสดงเป็นวงเปิดแทนในอีก 6 ชั่วโมงข้างหน้า ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด!’* เพลงเบิกตากว้าง ความง่วงที่เพิ่งเข้ามาทักทายหายไปเป็นปลิดทิ้ง มือของเธอคว้ากีตาร์ขึ้นมาอีกครั้งโดยอัตโนมัติ แต่ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะจรดนิ้วลงบนสาย เสียงเคาะประตูห้องพักของเธอก็ดังขึ้นรัวๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “เพลง! เปิดประตูหน่อย! ฉันรู้ว่าเธอยังไม่นอน!” เสียงที่ดังมาจากหน้าประตูไม่ใช่เสียงของเพื่อนร่วมชมรมทั่วไป แต่เป็นเสียงของ ‘ใครบางคน’ ที่เพลงไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้ และที่สำคัญที่สุด... เขาคนนั้นถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีพิรุธมาด้วย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองของหัวใจจนถึงตอนนี้ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับเพลงนะครับ!