คำสารภาพหลังจบงาน

"ถ้าคุณคิดว่าแค่คำขู่ในกระดาษแผ่นเดียวจะทำให้พวกเราสั่นได้ คุณก็ประเมินค่าของพวกเราต่ำเกินไปหน่อยนะครับ" ผมกระซิบเสียงเรียบ แต่สายตาทอประกายคมกริบจ้องมองไปยังซองจดหมายสีดำที่ถูกเสียบไว้กับขาตั้งไมค์หลังเวที บรรยากาศรอบข้างที่ควรจะเป็นความสนุกสนานของงานฉลองปิดโปรเจกต์มหาลัยกลับเงียบงันลงทันทีเมื่อเพลง—มือกีตาร์สาวข้างกายผม—เริ่มตัวสั่นจนเห็นได้ชัด เธอใช้มือเรียวบางกุมปิ๊กกีตาร์แน่นเสียจนข้อนิ้วขาวซีด "คีย์... หรือว่าเรื่องที่พวกเราเอาเพลงของรุ่นพี่คนนั้นมาปรับทำนองใหม่ มันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอคะ" เสียงของเธอแผ่วเบา สั่นเครือเหมือนสายกีตาร์ที่ถูกดีดแรงเกินไปจนเพี้ยน ผมหันไปมองคนข้างๆ มือข้างหนึ่งของผมวางลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อส่งต่อความหนักแน่น "เพลงครับ ฟังผมนะ ดนตรีคือการสื่อสาร ไม่ใช่การขโมย เราทำด้วยความเคารพในต้นฉบับ และตอนนี้... เรากำลังจะขึ้นไปพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าทำนองของเรามันมีความหมายกับเรามากแค่ไหน" "แต่ว่า..." "ไม่มีแต่ครับ ความกลัวมันมีไว้ให้เราก้าวข้าม ไม่ใช่ให้เราจมอยู่กับมัน" เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานจากวงดนตรีรุ่นน้องที่กำลังเล่นปิดท้ายช่วงก่อนหน้าเริ่มเบาลง แสงไฟบนเวทีสาดส่องลงมายังจุดที่พวกเรายืนอยู่ กลิ่นอายของความตื่นเต้นและไอความร้อนจากเครื่องดนตรีทำให้อะดรีนาลีนในตัวผมพุ่งพล่าน ผมก้าวขึ้นไปบนเวทีเป็นคนแรก ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง จังหวะที่ผมจรดนิ้วลงบนลิ่มคีย์บอร์ด เสียงคอร์ดที่หนักแน่นและกังวานดังก้องไปทั่วหอประชุมใหญ่ เพลงเดินตามขึ้นมาด้วยสายตาที่ยังคงลังเล เธอปรับสายกีตาร์อย่างเชื่องช้า สายตาของเธอกวาดมองไปยังกลุ่มเพื่อนในชมรมที่นั่งอยู่แถวหน้า ทั้งไอ้ตั้มมือกลองตัวแสบที่กำลังชูนิ้วโป้งให้ และมินที่แอบทำท่าฮึดสู้ใส่เธอ ผมเริ่มบรรเลงเพลงที่เราแต่งร่วมกัน ทำนองเพลงที่ไม่ได้เน้นความหวือหวา แต่เน้นความรู้สึกที่สื่อออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทันทีที่เสียงกีตาร์ของเพลงเริ่มประสานเข้ากับคีย์บอร์ดของผม ความกังวลในแววตาของเธอก็หายวับไป เหลือเพียงประกายแห่งความมั่นใจที่ผมเฝ้ารอมาตลอดทั้งภาคการศึกษา ทว่า ท่ามกลางเสียงปรบมือและการโยกตัวตามจังหวะของเพื่อนๆ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ หลังม่านเวทีฝั่งซ้าย บุคคลในชุดดำสนิทที่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อทีมงานกำลังยืนกอดอกจ้องมองมาที่พวกเรา ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและดูอันตราย... มันไม่ใช่คำขู่ธรรมดา แต่มันคือการประกาศสงครามของศิลปินที่ยึดติดกับอดีต ผมตัดสินใจในวินาทีนั้น ผมต้องทำบางอย่างให้จบ ก่อนที่คนผู้นั้นจะก้าวออกมาสร้างความวุ่นวาย เมื่อเพลงบรรเลงมาถึงช่วงท่อนฮุคสุดท้ายที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ ผมกดคีย์บอร์ดค้างไว้เป็นจังหวะเนิบนาบ ปล่อยให้เสียงกีตาร์โซโล่ของเพลงดังกังวานขึ้นไปแตะขอบเพดานหอประชุม ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ คนที่เคยบอกว่าตัวเองไม่มั่นใจ บัดนี้เธอกำลังเปล่งประกายราวกับเป็นดาวเด่นที่สุดบนเวที "เพลง!" ผมตะโกนเรียกท่ามกลางเสียงดนตรีที่ใกล้จบ เธอหันมามองผมด้วยความประหลาดใจ ผมถอดหูฟังออกก้าวเดินไปหาเธอที่กลางเวที ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้ชมที่เริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติที่แสนหวาน เสียงดนตรีหยุดลงอย่างกะทันหัน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของผมและเธอ "คีย์... คุณจะทำอะไรน่ะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะที่เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก ผมไม่ได้ตอบ แต่คว้าไมค์ตัวกลางขึ้นมาถือไว้ สายตาผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดนตรีทำให้เรามาเจอกัน แต่วันนี้... ผมไม่ได้อยากเป็นแค่คนร่วมวงกับคุณอีกต่อไปแล้วครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วหอประชุม เพื่อนๆ ในชมรมพากันกลั้นหายใจ ไอ้ตั้มอ้าปากค้างจนไม้กลองในมือแทบหลุด "ผมเคยคิดว่าตัวเองรักแค่ตัวโน้ตและคีย์ดนตรี แต่หลังจากวันนี้ ผมมั่นใจแล้วว่าท่วงทำนองที่เพราะที่สุดในชีวิตของผม คือท่วงทำนองที่มีคุณเป็นคนเล่นกีตาร์อยู่ข้างๆ" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ "เพลงครับ... จะยอมให้ผมเป็นคนกุมจังหวะชีวิตของคุณตลอดไปได้ไหมครับ?" เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังกระหึ่มขึ้นจนแทบจะกลบเสียงแอร์ในหอประชุม แต่เพลงกลับนิ่งค้างไป เธอยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน ในขณะที่ผมกำลังรอคำตอบด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะขยับปากตอบรับ แสงไฟบนเวทีเกิดอาการสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะดับพรึ่บลงจนมืดสนิทไปทั่วบริเวณ! ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกรีดร้องตกใจของผู้ชมดังระงม ผมคว้าข้อมือของเพลงไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของมือที่จับอยู่ ก่อนจะมีเสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากข้างหูของผม... เสียงที่ไม่ใช่ของเพลง แต่มันเป็นเสียงของผู้ชายที่ยืนอยู่หลังม่านคนนั้น "เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต่างหากล่ะ... เจ้าพวกขโมยโน้ตเพลง" พร้อมกับความรู้สึกว่ามีวัตถุเย็นๆ วางแนบลงบนหลังคอของผมในความมืดมิดนั้นเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านบทเพลงและความรักมาด้วยกันจนถึงวินาทีสำคัญนี้นะครับ