กลิ่นเครื่องแกงที่เรียกแขกประหลาด

เสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งนั้นไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่รินรดาเท่ากับการได้เห็นตราประทับสีแดงฉานบนซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* นิ้วเรียวยาวที่กำลังถือทัพพีไม้ไผ่หยุดชะงักลงกลางอากาศ กลิ่นอายความอึดอัดระลอกหนึ่งแผ่ซ่านออกมาราวกับหมอกหนายามฟ้าสาง ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ตั้งใจเปิดต้อนรับความเงียบสงบหลังพายุใหญ่ในเมืองหลวง แต่ดูเหมือนว่าฝูงแร้งจอมหิวเงินในตระกูลเดิมของเธอยังคงพยายามสลัดเงาตามหลอนไม่เลิกรา รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยไร้ความหวั่นไหว ก่อนจะเดินสาวเท้าเข้าไปใกล้บานกระจกฝ้าที่ถูกปิดทึบด้วยม่านลูกไม้สีนวล เธอมองผ่านช่องว่างเล็กๆ สู่ร่างสูงโปร่งของชายในชุดสูทสากลสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต เส้นผมถูกจัดแต่งทรงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตานั้นกลับซ่อนความระแวดระวังและจริงจังเอาไว้ ซองเอกสารจากสำนักงานอัยการสูงสุด... ช่างเป็นมุกตื้นเขินที่บรรดาญาติผู้พี่ของเธอมักใช้ข่มขู่คนไร้เส้นสาย รินรดาตัดสินใจหมุนกลอนเปิดประตูออกเพียงครึ่งช่อง เสียงบานพับเก่าดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบของย่านชุมชนเก่า "ผมชื่อภาคินครับ เป็นทนายความรับมอบอำนาจจาก..." ชายหนุ่มผู้มาเยือนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยชื่อผู้ว่าจ้างจนจบประโยค รินรดาก็สวนขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ถ้ามาเรื่องมรดกที่ดินแปลงสุดท้ายของยาย หรือเรื่องพินัยกรรมปลอมๆ ที่พี่ชายฉันกุขึ้นมาเพื่อล้างหนี้การพนัน เชิญคุณหันหลังกลับไปทางเดิมได้เลยครับ... อ้อ หรือจะบอกว่าสำนักงานอัยการฯ เปลี่ยนมาใช้บริการจัดส่งเอกสารนอกสถานที่โดยทนายหน้าตาดีแล้วอย่างนั้นหรือครับคุณทนายภาคิน" คำพูดที่ย้อนกลับมาอย่างไม่ไว้หน้าทำเอาภาคินถึงกับชะงัก รอยยิ้มสุภาพบนมุมปากค้างเติ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองประเมินหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดผ้ากันเปื้อนสีมอๆ กับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่ลอยอวลมาจากด้านหลัง ไม่ได้เข้ากันเลยกับท่าทีเย่อหยิ่งดั่งพญาหงส์ที่เชิดคอระหงอยู่เหนือความอยุติธรรม ภาคินไม่ได้โกรธเคือง ตรงกันข้าม แววตาของเขาประกายความสนใจขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด "คุณรินรดาเข้าใจผิดถนัดแล้วครับ" ภาคินยกยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น ไม่ได้ถอยหนีแต่กลับขยับก้าวเข้ามาประชิดกรอบประตูอีกนิด "เอกสารในมือผมไม่ได้เกี่ยวกับบรรดาญาติผู้หิวเงินพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย... แต่เป็นเรื่องของ 'การโอนกรรมสิทธิ์เด็ดขาด' ของอาคารพาณิชย์สามคูหาที่คุณกำลังยืนอยู่ต่างหากล่ะครับ" คิ้วเรียวของรินรดากระตุกเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ตึกแถวโบราณอายุร่วมครึ่งศตวรรษแห่งนี้เธอเป็นผู้กว้านซื้อและรีโนเวทด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองโดยตัดขาดจากตระกูลเดิมสิ้นเชิง แล้วจะมีปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ได้อย่างไร? "หมายความว่าอย่างไรครับ?" เธอยังคงไม่ลดการป้องกันตัว ภาคินไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ แต่ยังไม่ปล่อยมือ "เพราะสามีของคุณ... หรือใครสักคนที่พร้อมจะเปย์ให้คุณทุกอย่างอย่างไรล่ะครับ เขาจัดการเคลียร์โฉนดที่ดินผืนนี้และรอบข้างทั้งหมดให้กลายเป็นชื่อของคุณแต่เพียงผู้เดียวเรียบร้อยแล้วตั้งแต่วานนี้ และผม... ในฐานะที่ปรึกษากฎหมายส่วนตัว ได้รับมอบหมายให้นำเอกสารฉบับนี้มาส่งมอบให้ 'คุณนายคนใหม่' ของตระกูล..." น้ำเสียงของภาคินทิ้งช่วงอย่างจงใจ รอยยิ้มพราวระยับในดวงตานั้นทำเอารินรดารู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างประหลาด สามีสายเปย์ที่เธอเพิ่งจดทะเบียนสมรสด้วยเพื่อตัดปัญหาความวุ่นวายเมื่อสัปดาห์ก่อน... แท้จริงแล้วเบื้องหลังเขาซ่อนฐานะอะไรไว้กันแน่? ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังชวนให้สับสนระคนอยากรู้นั้นเอง กลิ่นหอมฉุนรุนแรงแต่ชวนน้ำลายสอของ "พริกแกงเผ็ดสูตรโบราณ" ที่รินรดาเคี่ยวค้างไว้บนเตาถ่านด้านหลังก็ส่งกลิ่นตลบอบอวลทะลุกำแพงร้านออกไป ปะทะเข้ากับลมยามสายที่พัดโชย *ฟุดฟิด... ฟุดฟิด...* เสียงสูดจมูกดังมาจากบริเวณกำแพงอิฐมอญเก่าด้านข้างร้าน ซึ่งเป็นเขตติดต่อกับบ้านของเพื่อนบ้านจอมสอดรู้สอดเห็นอย่าง "ป้าสำลี" และลูกชายวัยกลัดมันที่มักจะคอยชะเง้อมองความเคลื่อนไหวของเธออยู่เสมอ "กลิ่นอะไรวะแม่ หอมฉุนชะมัด เหมือนพริกแกงยายรินมันกำลังผัดอะไรสักอย่างในกระทะเหล็กโบราณนั่น..." เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มข้างบ้านดังลอดข้ามกำแพงมาอย่างไม่เบานัก ตามมาด้วยเสียงตบะแตกของป้าสำลีที่ทนกลิ่นหอมเย้ายวนไม่ไหวจนต้องเดินมาเกาะขอบกำแพงชะโงกหน้ามอง "อีริน! แกทำอะไรกินวะ กลิ่นกระเด็นมาถึงบ้านฉันจนท้องไส้ปั่นป่วนไปหมดแล้ว! ไหนบอกว่าปิดร้านหนีหนี้ไง ทำไมวันนี้ถึงยอมเปิดเตาโชว์ความรวยขึ้นมาได้ หรือว่าซ่อนเงินผัวเก่าไว้ฮึ!" เสียงแหลมสูงของป้าสำลีแผดลั่นทะลุกำแพงเข้ามาอย่างไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศการสนทนาระหว่างรินรดากับทนายหนุ่มจนย่อยยับ รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอดึงซองเอกสารจากมือภาคินมาถือไว้ลวกๆ ก่อนจะหันไปสบตากับทนายหนุ่มที่ยืนอมยิ้มอย่างขบขันกับเหตุการณ์ตรงหน้า "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่速之客' (แขกไม่ได้รับเชิญ) ของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับคุณรินรดา" ภาคินเอ่ยกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี รินรดาปรายตามองไปทางกำแพงบ้านข้างๆ แววตาฉายประกายความเจ้าเล่ห์และเยືือกเย็นขึ้นมาทันที ในเมื่อพวกมันอยากรู้นักว่าเธอทำอะไรกิน เธอก็จะจัดชุดใหญ่ให้พวกมันกลืนน้ำลายจนสำลักความอิจฉาเล่นเสียเลย! เธอก้าวฉับๆ กลับไปที่เตาไฟ ถือทัพพีไม้ไผ่คนพริกแกงสีแดงเข้มข้นที่ผัดจนน้ำมันแตกมันวับ ส่งกลิ่นหอมของข่า ตะไคร้ และผิวมะกรูดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหยิบเนื้อหมูสามชั้นหั่นชิ้นหนากำลังดีลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน เสียงเนื้อหมูทอดกระทบกระทะเหล็กดัง *ฉ่า...* ท่ามกลางควันโขมงที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า กลิ่นหอมอันเย้ายวนใจของ "แกงคั่วสามชั้นใส่ใบชะพลู" อัดแน่นด้วยเครื่องแกงตำมือสูตรเข้มข้น แผ่ซ่านทะลุผ่านช่องลมและรอยต่อของกำแพงร้าน กระแทกเข้าจมูกของป้าสำลีและลูกชายที่ยืนน้ำลายสออยู่หลังกำแพงอย่างจัง! "หอม... หอมชิบหาย..." เสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อกของสองแม่ลูกดังข้ามกำแพงมาให้ได้ยิน รินรดาตักแกงคั่วร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีลายครามควันฉุย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับภาคินที่ยืนพิงกรอบประตูมองเธอด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเสือจ้องเหยื่ออันโอชะ "สนใจทานมื้อเที่ยงฝีมือภรรยาคนนี้สักชามไหมครับ... คุณสามีสายเปย์?" รินรดาเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงท้าทาย ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาก้าวล้ำเข้ามาในร้าน ปิดประตูกระจกขังเสียงโวยวายของป้าสำลีไว้เบื้องนอกอย่างไม่แยแส ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ "สำหรับฝีมือคุณ... ต่อให้ต้องจ่ายด้วยหุ้นทั้งหมดที่มี ผมก็ยินดีครับที่รัก" ทว่า... ในวินาทีที่ชามแกงคั่วร้อนๆ กำลังจะถูกวางลงบนโต๊ะไม้ เสียงทุบประตูกระจกด้านหน้าร้านด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของใครบางคนที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของภาคินแข็งค้างไปในทันที! "อีริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกกล้าดียังไงถึงเอาเงินตระกูลไปซื้อตึกนี้!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาลิ้มลองรสชาติความสุขและรอยยิ้มไปด้วยกันนะครับ