เบาะแสจากอดีต

“ถ้าคุณยังยืนกรานจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อ เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากสำนักงานของฉันได้เลยค่ะ ทนายรินรดา” น้ำเสียงที่หวาดหวั่นปะปนความเกรี้ยวกราดของรินรดาไม่ได้ทำให้พริมาถอยร่นแม้แต่นصفก้าว นักสืบสาวเจ้าเสน่ห์ยังคงยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างห้องทำงานที่อัดแน่นไปด้วยเอกสารสำนวนคดี คราบน้ำตาจาง ๆ บนแก้มเนียนของทนายสาวมาดเนี้ยบเมื่อครู่เปรียบเสมือนรอยร้าวบนกระจกกันกระสุน มันเปราะบาง แต่ในขณะเดียวกันก็เปิดช่องให้พริมามองเห็น ‘ตัวตน’ ที่แท้จริงซุกซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูททอดยาวไร้รอยยับนั้น พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่กำลังพ27ยามซ่อนมือสั่นเทาไว้ข้างลำตัว ท่าทีเก๊กขรึมและวาจาคมกริบที่เคยใช้ทิ่มแทงเธอมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกอดีตอันดำมืดตามมาตะปบหลังเข้าอย่างจัง “ไล่ฉันอีกแล้วนะคะ คุณทนายปากแข็ง” พริมาลากเสียงกวนประสาท พลางสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่ยืนแข็งทื่อทีละก้าว “ปากบอกว่าไม่อยากยุ่ง แต่พอพูดถึงชื่อสารวัตรวิสุทธิ์ พ่อผู้แสนดีที่ทิ้งตราบาปไว้ให้คุณ สีหน้าของคุณมันฟ้องยิ่งกว่าสำนวนคดีร้อยหน้าซะอีก” “พริมา! หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!” รินรดากระแทกเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธและอับAอาย เธอก้าวเข้าประชิดตัวนักสืบสาวหมายจะใช้ความสูงและออร่าความน่าเกรงขามกดดันให้หญิงสาวถอยไป แต่พริมากลับไม่สะทกสะท้าน ยิ่งรินรดาเข้าใกล้ เธอยิ่งก้าวล้ำเส้นเข้าไปประชิด จนระยะห่างระหว่างพวกเธอแทบไม่เหลือช่องว่างให้ลมหายใจผ่าน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบป่าผสมกลิ่นกาแฟคั่วเข้มจากตัวของพริมาลอยแตะจมูก รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วสบเข้ากับดวงตาที่ฉายแววท้าทายแกแกมเวทนาเล็ก ๆ จากคนตรงหน้า “ทำไมล่ะคะ กลัวเหรอ... กลัวว่าความจริงจะบอกว่าคุณไม่ได้เก่งกาจด้วยตัวเอง แต่เติบโตมาบนกองเงินกองทองที่ได้มาจากการรีดไถคราบน้ำตาคนอื่น?” พริมาจงใจกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ร,มปะทะข้างแก้มเนียนของทนายสาวจนคนฟังสะท้านเฮือก “คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพ่อฉัน!” รินรดาตวาดลั่น เสียงสั่นเครือจนหลุดการควบคุม มือเรียวผลักไหล่บางของพริมาสุดแรง แต่นักสืบสาวกลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ได้ทันอย่างรวดเร็วราวกับอ่านทางออก หมับ! ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของพริมาปะทะเข้ากับข้อมือร้อนผ่าวของรินรดา แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมแน่นพอที่จะตรึงให้ทนายสาวขยับไปไหนไม่ได้ ในวินาทีนั้น ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่ในอกของรินรดาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความวูบโหวงแปลกประหลาด เมื่อดวงตาคู่คมของพริมาอ่อนแสงลงอย่างกะทันหัน ความกวนประสาทหายวับไป เหลือเพียงความลึกซึ้งจริงจังที่บีบหัวใจคนมองจนแทบหยุดเต้น “ฉันไม่ได้ตัดสินค่ะริน...” พริมาเอ่ยเรียกชื่อจริงของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นุ่มนวล แผ่วเบา และละมุนละไมจนน่ากลัว “...ฉันแค่กำลังพยายามช่วยคุณดึงหนามที่มันคอยทิ่มแทงหัวใจคุณมาตลอดหลายปีออกต่างหาก คุณแบกรับความลับและคำครหาพวกนี้ไว้คนเดียวไม่ไหวหรอก ให้ฉันช่วยแบกมันบ้าง...ไม่ได้เหรอคะ?” คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอากำแพงน้ำแข็งที่รินรดาสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ทนายสาวเม้มปากแน่นจนห่อเลือด พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เธอยอมรับกับตัวเองในเสี้ยววินัตินั้นเลยว่า เกลียด... เกลียดรอยยิ้มยียวนของพริมา เกลียดความรู้ทันของอีกฝ่าย และที่สำคัญที่สุด... เกลียดหัวใจตัวเองที่ดันเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ในยามที่ถูกอีกฝ่ายมองด้วยสายตาอ่อนโยนแบบนี้ “ฉัน... ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย” รินรดาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น หลบสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน พร้อมกับพยายามบิดข้อมือออกจากการกุม “ปากแข็งจริง ๆ นะแม่คุณ” พริมาถอนหายใจเบา ๆ แต่ยอมปล่อยมือออกแต่โดยดี เธอกลับหลังหันแล้วเดินไปหยิบแฟ้มคดีเก่าสีซีดที่ซ่อนอยู่ใต้กองหนังสือบนโต๊ะทำงานของรินรดาขึ้นมาเปิดผ่าน ๆ “แต่ช่วยไม่ได้ค่ะ พอดีฉันเป็นพวกชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนปากแข็งซะด้วยสิ โดยเฉพาะ... เรื่องของทนายความแถวนี้” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติและมาดผู้บริหารสำนักงานกฎหมายกลับคืนมา ก่อนจะหันมามองพริมาด้วยแววตาระแวดระวังเช่นเดิม “คุณไปได้แฟ้มนั้นมาจากไหน นั่นมันคดีเก่าเมื่อสิบปีที่แล้วนะ พริมา!” “ก็มาจากห้องเอกสารใต้ดินที่คุณพยายามสั่งห้ามไม่ให้ฉันเหยียบยังไงล่ะคะ” พริมายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ชูเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นสลัว ๆ ใต้แสงไฟนีออน “และเชื่อฉันเถอะริน... คดีฆาตกรรมห้องปิดตายที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ กับคดีรับสินบนและฆ่าตัดตอนของสารวัตรวิสุทธิ์เมื่อสิบปีก่อน มันไม่ได้บังเอิญเกิดขึ้นห่างกันหรอกค่ะ” รินรดาสีหน้าถอดสีลงทันที ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่กลางอกอย่างแรง ข้อมูลในเอกสารแผ่นนั้นทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดขึ้น “คุณหมายความว่ายังไง...” “หมายความว่า...” พริมาก้าวเข้าไปใกล้รินรดาอีกครั้ง คราวนี้สายตาของนักสืบสาวฉายแววคมกริบดั่งใบมีดโกนที่อาบยาพิษ “...ฆาตกรที่ฆ่าลูกความของคุณในห้องปิดตายเมื่อวานนี้ กำลังใช้ ‘วิธีเดียวกับ’ ที่พ่อของคุณเคยใช้จัดฉากคดีเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยนค่ะ” ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาเดิน พริมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของรินรดา ขณะที่ทนายสาวรู้สึกราวกับพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังแยกตัวออกและดิ่งลงสู่เหวลึกอันมืดมิด ก่อนที่รินรดาจะทันได้เปล่งเสียงถามอะไรออกมา เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังเอี๊ยดอาร์ด แกร็ก... ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การอนุญาต ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทแบรนด์ดังผู้เป็นอัยการหนุ่มอนาคตไกลก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตาคมกวาดมองพริมาและรินรดาที่ยืนชิดกันจนแทบสิงร่างด้วยแววตาเยาะเย้ย “ขอโทษที่ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวนะครับ... แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณกำลังสนุกกับการขุดศพขึ้นมาหายใจกันอยู่สินะครับ, คุณทนาย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาลิ้มลองรสชาติความแซ่บและปมปริศนาในตอนนี้ด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!