จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์

“ถ้าคุณยังเอาแต่ก้มหน้าซ่อนแววตาแบบนั้น ต่อให้ผมสืบจนตายก็ไม่รู้หรอกว่าคุณกำลังโกหกเรื่องพ่อตัวเองอยู่หรือเปล่า” เสียงของรินรดาดังขึ้นในความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจางๆ และความตึงเครียดที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ เธอวางแฟ้มเอกสารคดีคลังสินค้าลงบนโต๊ะด้วยความแรงที่พอเหมาะจนเกิดเสียงดัง 'ปึก' พริมาที่กำลังหมุนปากกาในมือเล่นหยุดชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองทนายสาวคู่กัดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากทุกที ไม่มีรอยยิ้มยียวน ไม่มีท่าทีลอยหน้าลอยตาแบบที่ชอบทำเวลาต้องการกวนประสาทคนตรงหน้า “ใครบอกว่าฉันโกหก?” พริมาตอบกลับ เสียงราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยที่ปลายประโยค “ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องของพ่อฉันมาทำให้คดีของคุณแปดเปื้อน รินรดา… คุณเป็นทนายที่รักความถูกต้องไม่ใช่เหรอ? ความถูกต้องแบบที่คุณยึดถือน่ะ มันไม่มีที่ว่างให้กับลูกสาวของตำรวจขี้ฉ้ออย่างฉันหรอก” “อย่ามาทำเป็นพูดจาตรรกะวิบัติเพื่อปัดความรับผิดชอบหน่อยเลย” รินรดาโน้มตัวข้ามโต๊ะไปจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวพริมาปะทะเข้ากับจมูกของทนายสาว มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกเปราะบางอย่างประหลาด “คุณไม่ได้กำลังปกป้องคดีของฉัน คุณกำลังปกป้อง ‘กำแพง’ ที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อขังตัวเองต่างหาก” พริมาแค่นหัวเราะ แต่ดวงตาคู่สวยกลับวูบไหว “กำแพงงั้นเหรอ? แล้วคุณล่ะรินรดา คุณก็มีกำแพงเหมือนกัน ไม่ใช่แค่ของพ่อคุณ แต่มันคือทิฐิที่คิดว่าตัวเองต้องเหนือกว่าทุกคนเพื่อพิสูจน์ว่าคุณต่างจากคนเหล่านั้น… คุณมันก็แค่คนที่กลัวการถูกมองว่าล้มเหลวพอๆ กับฉันนั่นแหละ” คำพูดจี้จุดทำให้รินรดาชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของคนทั้งคู่รดรินกันและกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่เต็มไปด้วยความชิงชัง แต่มันคือความเงียบที่เผยให้เห็นรอยร้าวในใจของกันและกัน รินรดาค่อยๆ ถอนสายตากลับมา ความมั่นใจที่เคยมีเหมือนถูกสั่นคลอน เธอหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ แต่ทว่ามือนั้นกลับสั่นน้อยๆ พริมาสังเกตเห็นมันได้ทันที “มือคุณสั่นนะ” พริมาเอ่ย เสียงแผ่วเบาและอ่อนโยนอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน “นั่นเพราะคาเฟอีนเกินขนาดต่างหาก ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคำพูดของคุณ” รินรดาปฏิเสธทันควัน แต่เธอก็ยอมลดท่าทีแข็งกร้าวลง “ฉันแค่… แค่เหนื่อย พริมา คดีนี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะแก้ด้วยกฎหมายธรรมดา และการที่คุณเอาแต่ปิดบังเรื่องนั้น มันทำให้ฉันทำงานลำบาก” พริมาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหาทนายสาว เธอหยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของรินรดา มือเรียวบางวางลงบนไหล่ที่เกร็งแน่นของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับหนี “ถ้าเราสองคนลองเลิกเป็นทนายกับนักสืบที่ต้องคอยเอาชนะกันสักพัก… คุณคิดว่าเราจะเหลืออะไรให้กันบ้างไหม?” พริมาถามกระซิบอยู่ข้างหู คำถามนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย “เราจะเหลือแค่… ความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะให้คำนิยาม” “งั้นลองทำลายกำแพงของฉันสิ” พริมาหมุนตัวรินรดาให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือของเธอยังคงแตะอยู่ที่ไหล่ “ทำลายมันให้สิ้นซากเลยรินรดา… ถ้าคุณกล้าพอ” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนตรงหน้า แววตาของพริมาในตอนนี้ไม่ใช่คนกะล่อนที่เธอรู้จัก แต่มันคือนักสืบที่กำลังรอคอยให้ใครสักคนก้าวเข้ามาโอบกอดความเจ็บปวดในอดีต ทนายสาวตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของพริมาไว้แน่น เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้จนจมูกเกือบจะชนกัน “ถ้าฉันทำลายมันแล้ว แล้วคุณห้ามเสียใจทีหลังก็แล้วกัน เพราะฉันไม่มีวันปล่อยให้คุณเดินกลับเข้าไปในนั้นได้อีก” พริมาเผยรอยยิ้มบางๆ เป็นครั้งแรกที่มันดูจริงใจจนรินรดารู้สึกใจเต้นแรง “ฉันกำลังรอให้คุณพูดแบบนั้นอยู่พอดี…” ทว่า ในขณะที่จังหวะหัวใจของคนทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงกริ่งหน้าห้องทำงานก็ดังขึ้นลากยาวจนทำลายบรรยากาศที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งคู่ผละออกจากกันด้วยความตกใจ รินรดารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ส่วนพริมาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะด้วยท่าทางปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารในมือ เขาคือคนที่รินรดาไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ “คุณทนายรินรดา… ดูเหมือนเราจะมีเรื่องต้องคุยกันเกี่ยวกับหลักฐานชิ้นใหม่ในคดีที่พ่อคุณเคยทิ้งไว้ให้” ชายคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ รินรดาสีหน้าถอดสีทันที เธอหันไปมองพริมาที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน ราวกับว่ากำแพงที่พวกเธอเพิ่งจะก้าวผ่านไปเมื่อครู่ กำลังจะถูกพังทลายลงด้วยความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับของพวกเธอค่ะ โดย โรสแมรี่พิษ