กับดักความซึน

“ถ้าคุณยังเอาแต่จ้องปากฉันเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้น ระวังจะอดใจไม่ไหวแล้วเผลอทำอย่างอื่นนะคะ คุณทนายคนเก่ง” ปลายนิ้วเรียวของพริมาแตะเบาๆ ที่คางมนของตัวเอง รอยยิ้มร้ายกาจระบายอยู่บนเรียวปากอิ่มที่เพิ่งพ่นคำพูดกวนประสาทใส่หน้าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รินรดาถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านจนเกือบทะลุขีดจำกัด ทนายสาวผู้ขึ้นชื่อว่าไม่เคยเพลี่ยงพล้ำให้ใครในศาล กลับต้องมานั่งมุมปากกระตุกอยู่หน้าโต๊ะทำงานรกๆ ของนักสืบอิสระจอมกะล่อนอย่างเธอ ห้องทำงานส่วนตัวของพริมาอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารคดีเก่าๆ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบกรอบหน้าคมคายของรินรดาที่กำลังขบกรามแน่นจนสันนูน “ฉันไม่ได้มองด้วยความอยากกินอะไรแบบที่คุณเพ้อเจ้อ พริมา” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่แคบลงอย่างอันตราย “ฉันกำลังวิเคราะห์ว่าสมองของคุณประกอบด้วยเซลล์ประเภทไหน ถึงได้กล้าขโมยหลักฐานชิ้นสำคัญจากห้องเก็บของสำนักงานอัยการมาไว้ที่นี่แบบนี้!” “อุ๊ย! ใส่ร้ายกันเกินไปแล้วค่ะคุณริน” พริมาแสร้งทำเป็นเอามือทาบอก ดวงตากลมโตแพรวพราวไหวระริกด้วยความสนุกสนาน เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับท่าทีขึงขังของทนายสาวเลยสักนิด กลับทิ้งน้ำหนักตัวพิงพนักเก้าอี้หมุนอย่างสบายอารมณ์ “เขาเรียกว่า ‘ยืมมาตรวจสอบชั่วคราว’ ต่างหากล่ะคะ ถ้าฉันไม่หยิบมันออกมา ป่านนี้หลักฐานชิ้นนั้นคงกลายเป็นเศษกระดาษในเครื่องทำลายเอกสารของฝ่ายตรงข้ามไปแล้วมั้งคะ... หรือว่าคุณทนายความคนสวยจะลืมไปแล้วว่าใครกันแน่ที่พาคุณรอดมาจากคดีห้องปิดตายเมื่อสัปดาห์ก่อน?” รินรดาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ข้อเท็จจริงข้อนี้คือหนามแหลมที่เธอปฏิเสธไม่ได้ ในคดีฆาตกรรมห้องปิดตายที่ตึก 12 พริมาคือคนที่พลิกเกมด้วยสัญชาตญาณอันตรายและการเคลื่อนไหวที่คาดเดาไม่ได้ ขณะที่เธอใช้ตรรกะและกฎหมาย แต่พริมาใช้ความบ้าระห่ำและความเป็นมนุษย์ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มยียวนนั้นทลายทุกกำแพง และนั่นแหละ... คือสิ่งที่ทำให้รินรดารู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง ไม่ใช่เพราะพริมาเก่งกาจเกินหน้าเกินตา แต่เป็นเพราะทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้าใกล้ หัวใจของเธอที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะตามระเบียบของนักกฎหมายผู้เคร่งครัด กลับรวนเรอย่างไร้สาเหตุทุกที “ต่อให้คุณจะมีเจตนาดีแค่ไหน แต่วิธีการนอกรีตของคุณมันเสี่ยงเกินไปนะคะ” รินรดาปรับน้ำเสียงให้กลับมานิ่งสนิท เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเธอกับพริมาลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ “ถ้าเกิดหลักฐานชิ้นนี้เสียหายขึ้นมาจริงๆ คุณคิดเหรอว่าใบอนุญาตทนายของฉันกับชื่อเสียงนักสืบของคุณจะเหลือรอดไปถึงพรุ่งนี้เช้า?” พริมาไม่ได้ถอยหนี เธอกลับโน้มตัวตามเข้ามาใกล้กว่าเดิม ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิดจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของนักสืบสาวโชยเข้าจังหวะหายใจของรินรดา รอยยิ้มยียวนเมื่อครู่จางหายไปเล็กน้อย แทนที่ด้วยประกายความท้าทายที่ร้อนแรงจนน่ากลัว “เป็นห่วงฉันเหรอคะ?” น้ำเสียงของพริมานุ่มทุ้มและเจือแววหยอกเย้าอย่างชัดเจน “โอ๊ะ... หรือว่ากลัวว่าถ้าฉันติดคุกไปจริงๆ แล้วจะไม่มีใครคอยกวนประสาทคุณจนนอนไม่หลับทุกคืนกันแน่?” คำถามนั้นพุ่งตรงเข้ากลางใจราวกับลูกศรที่เล็งมาอย่างแม่นยำ รินรดาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ปฏิกิริยาที่ไวกว่าความคิดทำให้เธอเผลอหลบสายตาไปเสมองเอกสารกองโตบนโต๊ะแทน แต่ใบหูขาวสะอาดกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด “หลงตัวเองใหญ่แล้วพริมา ใครเขานอนไม่หลับเพราะคุณกัน ทนายรินรดาคนนี้งานยุ่งจนไม่มีเวลามาเปลืองสมองกับเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอกค่ะ” รินรดาเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาฟอร์มให้นิ่งที่สุด แต่เสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยนั้นไม่ได้เล็ดลอดไปจากโฮสเตสสายตาราวกับเรดาร์ของนักสืบสาวเลย พริมาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลและมีความสุขอย่างยิ่งที่ได้เห็นคนปากแข็งไปไม่เป็น “ปากแข็งจังนะคะ... แต่ใบหูแดงๆ นั่นไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะทนายริน” พริมายื่นมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวเฉียดผ่านพวงแก้มใสของรินรดาไปนิดเดียวเพื่อจะจัดกรอบแว่นให้เข้าที่ ท่าทางที่จงใจหยอกล้อและท้าทายทำเอารินรดารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่านผิวเนื้อจนสะท้านไปทั้งร่าง “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!” รินรดาปัดมืออีกฝ่ายออกทันควัน พร้อมกับถอยหลังกรูดจนเก้าอี้ชนเข้ากับตู้หนังสือด้านหลัง เสียงกระดาษร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น แต่เธอกลับสนใจแค่ใบหน้ายิ้มแย้มที่ดูเหนือกว่าของพริมา “อุ๊ย มือไวใจเร็วจังนะคะเนี่ย... ฉันแค่จะหยดฝุ่นให้เองนะคุณริน” พริมายักไหล่อย่างไม่ยี่หศอ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหารินรดาที่ตอนนี้จนมุมอยู่ติดตู้หนังสือ ร่างเพรียวบางของนักสืบสาวกักตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกับชั้นหนังสือ คร่อมรินรดาไว้ในพื้นที่แคบๆ จนแทบไม่มีอากาศหายใจ รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองชุด ความใกล้ชิดที่ฉับพลันนี้ทำให้สมองอันชาญฉลาดของทนายสาวขาวโพลนไปชั่วขณะ กลิ่นอายความเย้ายวนและรอยยิ้มพราวระยับในระยะประชิดทำเอาสติที่เคยมีกระเจิงหายไปหมด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาพริมาด้วยความตื่นตระหนกปนขัดขืน “ถอยไปนะพริมา คุณกำลังล้ำเส้นเกินไปแล้ว...” รินรดาพยายามกดเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวจะดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้องก็ตาม “เส้นเหรอคะ?” พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับปลายจมูกรั้นของอีกฝ่าย น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่แฝงความคลั่งรักไว้อย่างแนบเนียน “ฉันไม่รู้จักเส้นอะไรพวกนั้นหรอกค่ะคุณริน... รู้จักแต่ว่า... ตอนนี้คุณกำลังทำให้ฉันอยากข้ามเขตปลอดภัยของตัวเองไปจริงๆ แล้วนะ” รินรดาชะงักงัน ลลมหายใจติดขัด ดวงตากลมโตสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินประโยคที่คาดไม่ถึงจากปากของนักสืบสาวจอมกวน ความซึนที่เคยเกราะกำบังไว้พังทลายลงในพริบตาเดียว บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นตรงจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามซ่อนเร้นมาตลอดหลายสัปดาห์กำลังจะทะลักล้นออกมาในวินาทีที่ริมฝีปากของพริมาขยับเข้าใกล้เรียวปากอิ่มของรินรดาอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตร— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นความตายกลางห้องทำงาน พร้อมๆ กับลูกบิดประตูที่ถูกบิดเปิดออกอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต “คุณพริมา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! หลักฐานในตู้เซฟชั้นล่าง... ถูกสับเปลี่ยนแล้ว!” เสียงหอบเหนื่อยของเด็กฝึกงานสำนักนักสืบพุ่งทะลุเข้ามาในห้อง พร้อมกับการก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ทันสังเกตสภาพอันชวนหัวใจวายของคนทั้งคู่ พริมาชะงักกะทันหัน เธอกัดริมฝีปากด้วยความหงุดหงิดสุดขีดก่อนจะถอยหลังกลับไปตั้งหลักอย่างหัวเสีย รินรดารีบสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อซ่อนความรัญจวนใจที่ยังค้างคา ทว่า... สายตาคมกริบที่กวาดมองไปที่ซองเอกสารบนมือของเด็กฝึกงานกลับทำให้เลือดในกายของทนายสาวเย็นเฉียบลงในเสี้ยววินาที เพราะชื่อที่จ่าหน้าอยู่บนซองเอกสารลับชิ้นนั้น... ไม่ใช่ของคดีฆาตกรรมห้องปิดตาย แต่มันคือสำนวนคดีทุจริตเก่าของ ‘พ่อ’ เธอดังที่ถูกฝังกลบไปเมื่อสิบปีก่อน! — โรสแมรี่พิษ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาDIVEความฟินและปมเข้มข้นในตอนนี้ด้วยนะคะ!