แผนซ้อนแผน

หน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องทำงานทนายความ แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของรินรดา เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ขณะที่นิ้วเรียวกำลังกดส่งโพสต์สุดท้ายลงบนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียยอดฮิต คลิปวิดีโอความยาวสิบวินาทีที่ตัดต่ออย่างชาญฉลาดถูกปล่อยออกไป พร้อมข้อความท้าทายอำนาจมืดที่การันตีว่าเหยื่อในถ้ำจะต้องดิ้นพล่านจนทนไม่ไหว "คุณเล่นกับใครไม่รู้ ยัยทนายปากจัด" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดดังขึ้นจากมุมห้อง พริมาเจ้าของร่างโปร่งที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ถอนหายใจยาว ดวงตากลมโตคู่นั้นมองคนที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอด้วยความหมั่นไส้ระคนเป็นห่วง "มั่นใจนักรึไงว่าปลาตัวใหญ่จะฮุบเหยื่อชิ้นนี้? ถ้าเกิดมันไม่ใช่ไอ้ฆาตกรที่จัดฉากห้องปิดตาย แต่มันเป็นมือปืนรับจ้างที่พร้อมเป่าหัวเราะล่ะ คุณจะเอาอะไรไปกันกระสุน สมองสวยๆ ของคุณเหรอ?" รินรดาไม่แม้แต่จะชายตามองคนพูด เธอกดล็อกหน้าจอมือถือแล้ววางคว่ำลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี ก่อนจะหันมาสบตาคมกริบกับนักสืบสาวคู่กัด รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนริมฝีปากอิบอิ่มทันที "ถ้าฉันตายไปจริงๆ คนแรกที่จะดีใจเพราะไม่ต้องมานั่งเถียงกับฉันเรื่องคดีคงเป็นคุณสินะคะ, คุณนักสืบ" รินรดาแกล้งเอטיวเสียงยียวน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทีละนิด "แต่เสียใจด้วยนะคะ ฉันรักชีวิตตัวเองจะตาย... และที่สำคัญ ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาลอยนวลอยู่เหนือความยุติธรรม โดยเฉพาะคนคนนั้น" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง พริมาขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ดวงตาคู่สวยไหวระริกอย่างปิดไม่มิดเมื่อถูกสายตาดุดันแต่พราวเสน่ห์ของทนายสาวจ้องมอง ปากที่เคยต่อเก่งเป็นเลิศกลับเม้มเข้าหากันแน่นอย่างคนเสียอาการ ให้ตายเถอะ... ยัยนี่ชอบใช้ลูกไม้บ้าๆ นี้กลบเกลื่อนความบ้าบิ่นของตัวเองทุกที! "ถอยไปเลยนะรินรดา อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้น" พริมายกมือขึ้นดันไหล่บางของอีกฝ่ายเบาๆ แม้แรงปะทะจะน้อยนิดจนแทบเหมือนการออดอเซาะมากกว่าการไล่ "สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น โพสต์ของคุณเมื่อกี้มันเปิดวาร์ปพิกัดที่ซ่อนตัวของหลักฐานชิ้นสำคัญขนาดนั้น พวกมันไม่ปล่อยเราไว้แน่" "ก็เพราะอยากให้มันมาไงคะ" รินรดายิ้มรับ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวของทนายสาวลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูกของพริมาจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ "ถ้าเรามัวแต่รอหมายค้นจากตำรวจน้ำเน่าพวกนั้น ชาตินี้ความจริงก็คงถูกฝังกลบไปพร้อมกับศพในห้องปิดตาย... คุณก็รู้ดีนี่คะพริมา ว่าคนที่ควรจะ 'ตาย' ไปแล้วเมื่อสามวันก่อน กำลังดูวิดีโอที่เราปล่อยออกไปในตอนนี้ และมันกำลังคลั่ง" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่าความตึงเครียดกลับพุ่งสูงขึ้นจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น แผนการที่วางไว้บนความเสี่ยงสูงสุดกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว สื่อโซเชียลถูกใช้เป็นเหยื่อล่อชั้นดี เพื่อลาก "เสือ" ตัวใหญ่ให้ออกมาจากร่องรอยการซ่อนเร้น และเดิมพันด้วยชีวิตของพวกเธอทั้งสองคน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้นทำลายความเงียบ พริมาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบหยิบเครื่องของตัวเองขึ้นมาเช็ก ข้อความจากสายสืบวงในถูกส่งตรงเข้ามาพร้อมกับพิกัด GPS ใหม่ล่าสุดที่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว "มันเคลื่อนไหวแล้ว..." พริมาเงยหน้าขึ้นสบตารินรดา สีหน้ายียวนหายวับไปกับตา เหลือเพียงความจริงจังเฉียบคมของนักสืบมืออาชีพ "เป้าหมายกำลังมุ่งหน้าไปที่โกดังร้างริมท่าเรือ... จุดที่เราจงใจทิ้งร่องรอยไว้" รินรดากระตุกยิ้มมุมปากอีกครั้ง หยิบเสื้อโค้ตตัวเก่งมาสวมทับอย่างคล่องแคล่ว เธอก้าวผ่านหน้าพริมาไปหยิบกุญแจรถบนโต๊ะ ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตาท้าทายเช่นเคย "งั้นก็อย่ารอช้าเลยค่ะคุณนักสืบ... ไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกันหน่อย" ทั้งสองคนก้าวออกจากห้องทำงานด้วยฝีปากที่ยังคงหยิกแกมหยอกเพื่อลดความตึงเครียดในใจ ทว่าลึกๆ แล้วต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่า ปลายทางข้างหน้าไม่ใช่แค่เกมแมวไล่จับหนูธรรมดา แต่เป็นเกมชีวิตที่เดิมพันด้วยความลับอันดำมืด รถยนต์คันหรูแล่นฝ่าความมืดของถนนยามวิกาล มุ่งตรงสู่โกดังร้างริมท่าเรือตามพิกัดที่ปรากฏบนหน้าจอ แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางสาดส่องเข้ามาภายในรถเป็นระยะ เผยให้เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของรินรดาที่ยังคงนิ่งสงบและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ แม้ว่ามือเรียวที่กำพวงมาลัยจะชื้นเหงื่อเล็กน้อยก็ตาม "ถ้างานนี้รอดไปได้ ฉันจะขอค่าจ้างเพิ่มเป็นสองเท่า" พริมาที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความกังวลในอก "ถ้างานนี้รอดไปได้ ฉันจะยอมให้คุณบ่นใส่ได้ทั้งปีเลยค่ะ" รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่ละสายตาจากถนนเบื้องหน้า รถเบรกตัวจอดสนิทอย่างเงียบเชียบในมุมมืดห่างจากโกดังเป้าหมายราวร้อยเมตร ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ ความเย็นยะเยือกของลมทะเลพัดปะทะร่างจนขนลุกซู่ ความเงียบงันของท่าเรือยามวิกาลราวกับป่าช้า ไม่มีเสียงสิ่งมีชีวิตใดนอกจากเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่ง รินรดาและพริมาส่ง1สัญญาณมือให้กันอย่างรู้ใจ ทั้งคู่แยกย้ายกันเคลื่อนตัวเข้าสู่ตัวโกดังร้างผ่านทางเข้าด้านหลังและด้านข้างอย่างเงียบเชียบ แสงไฟฉายสลัวจากมือถือส่องนำทางผ่านกองลังสินค้าเก่าและฝุ่นหนาเตอะ บรรยากาศภายในวังเวงและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก พริมาแอบซ่อนตัวอยู่หลังเสาปูนขนาดใหญ่ สายตากวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตัว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าไปสมทบกับรินรดา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นสะท้อนก้องจากโถงกลางโกดัง ก๊อก... ก๊อก... เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีต พริมาหยุดชะงัก เธอกลั้นหายใจแล้วชะโงกหน้าออกไปมองผ่านความมืด ภาพที่เห็นคือแผ่นหลังของชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มกำลังยืนหันหลังให้อยู่ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร ในมือของมันถือวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงไฟ... อาวุธปืนเก็บเสียง! เป้าหมายมาถึงก่อน และมันไม่ได้มาคนเดียว! พริมาเตรียมจะควักวิทยุสื่อสารขึ้นมาเตือนรินรดา ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าอีกคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ พร้อมกับกระบอกปืนเย็นเฉียบที่ถูกจ่อเข้าที่ท้ายทอยอย่างแม่นยำ "คิดจะเล่นตลกอะไร ยัยหนู?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างหู พร้อมกับแรงกระชากที่ทำให้พริมาเสียหลัก เกือบจะกรีดร้องออกมาถ้าไม่เพราะมือหนาเอื้อมมาปิดปากเธอไว้แน่น ร่างบางถูกดึงเข้าไปชิดกับแผ่นอกกว้างของคนแปลกหน้าในความมืดมิด ในขณะเดียวกัน ที่โถงกลางโกดัง รินรดาที่ก้าวออกมาดักรออยู่ก่อนแล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างของชายคนที่ควรจะ "ตาย" ไปแล้วในห้องปิดตายเมื่อสามวันก่อน ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ส่งตรงมาให้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ ห้ามพลาดตอนต่อไปเด็ดขาดค่ะ!