ใครคือหนอนบ่อนไส้

เสียงบานพับประตูไม้สักทองส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดประสาท ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ ร่างของ 'กวิน' ก้าวล่วงเข้ามาในห้องสืบสวนจำแลงแห่งนี้ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบด้วยความเย่อหยิ่ง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินรดาไม่ใช่รอยยิ้มนั้น กลับเป็นเอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลหนาเตอะที่เขาหนีบไว้ใต้รักแร้ สัมผัสอุ่นวาบจากการกุมมือเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ที่ฝ่ามือ พริมาผละนิ้วออกช้าๆ อย่างเนียนกริบ ทว่าแววตาที่ส่งให้รินรดากลับฉายประกายระยับราวกับจะบอกว่า *“เห็นไหม ยัยทนายปากแข็ง บอกแล้วว่าเกมนี้พวกเราไม่ได้เล่นอยู่คนเดียว”* "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังพร้อมหน้ากันพร้อมเพรียง น่าประทับใจดีแท้" กวินกวาดสายตามองผู้ต้องสงสัยทั้งสี่คนที่นั่งกระจัดกระจายอยู่รอบโต๊ะกลม ก่อนจะมาหยุดที่ทนายความสาวและนักสืบตัวแสบ "โดยเฉพาะคู่หูคู่กัดคู่ใหม่... หวังว่าคงไม่ได้กำลังแอบตกลงเรื่องพยานเท็จกันอยู่หรอกนะ" "ถ้าการคุยเรื่องคดีความมันทำให้คุณต้องเดือดร้อนรำคาญใจขนาดนี้ ฉันแนะนำให้เอาเวลาไปตรวจเช็คสมองส่วนการประมวลผลมากกว่าจะมาเดินแซะคนอื่นนะคะ ทนายกวิน" รินรดาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงเพื่อขับเน้นความน่าเชื่อถือ แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงด้วยความระแวงต่อเอกสารในมือเขาก็ตาม พริมาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างจับผิด "นั่นสิคะ หรือว่าคุณทนายกวินร้อนตัว กลัวว่าความลับอะไรบางอย่างที่ซุกไว้ใต้พรม จะถูกพวกเราลากออกมาตากแดดเสียก่อน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นในทันที แรงกดดันพุ่งสูงจนผู้ต้องสงสัยคนอื่นๆ เริ่มขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย ความระแวงเริ่มกัดกินความสัมพันธ์อันเปราะบางของกลุ่มคนที่ถูกขังไว้ในห้องปิดตายแห่งนี้ตั้งแต่วินาทีแรก ไม่มีใครไว้วางใจใครอีกต่อไปแล้ว และกวินก็รู้ดีว่าเขาถือไพ่เหนือกว่า "ความลับเหรอ?" กวินหัวเราะในลำคอสีหน้าเย้ยหยัน เขาเดินไปหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม โยนแฟ้มเอกสารลงกลางโต๊ะเสียงดัง *ปึ้ง!* จนทุกคนสะดุ้ง "น่าเสียดายนะที่ผมไม่ได้มาเพื่อเปิดโปงความลับไร้สาระของพวกคุณ แต่ผมมาเพื่อบอกว่า... ในกลุ่มพวกคุณ มี 'หนอนบ่อนไส้' ตัวจริงซ่อนอยู่" คำพูดนั้นราวกับโยนก้อนหินลงไปในน้ำนิ่ง ความโกลาหลระลอกเล็กๆ เกิดขึ้นทันที "คุณหมายความว่ายังไง?" หนึ่งในผู้ต้องสงสัยหน้าซีดเผือด โพรงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ใครคือหนอนบ่อนไส้? พวกเราทุกคนติดอยู่ในนี้พร้อมกันนะ!" "นั่นสิคะ พูดจาให้มันเคลียร์ๆ หน่อย อย่ามาโยนขี้ใส่กันลอยๆ แบบนี้" อีกคนโต้แย้งเสียงแข็ง แม้แววตาจะหวาดหวั่นจนปิดไม่มิด รินรดากวาดสายตามองปฏิกิริยาของทุกคนอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผลข้อมูล ท่าทีที่ร้อนรน การหลบสายตา เหงื่อกาฬที่ผุดพรายตามขมับ ทุกอย่างคือสัญญาณของความผิดปกติ แต่เธอยังไม่เอ่ยปาก เธอเลือกที่จะรอฟังว่ากวินจะงัดหลักฐานชิ้นไหนขึ้นมาขยี้ความระแวงนี้ให้แหลกคราบ พริมาโน้มตัวไปข้างหน้าน้อยๆ ศอกยันกับโต๊ะ จ้องมองกวินด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "ดูมั่นใจเสียเหลือเกินนะคะ หรือว่าเอกสารในแฟ้มนั้น... คือใบเสร็จที่ฟ้องว่าคุณต่างหากที่เป็นคนชักใยเรื่องทั้งหมดตั้งแต่แรก?" กวินชะงักไปนิดหนึ่ง รอยยิ้มบนมุมปากกระตุกวูบ แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเยือกเย็นได้อย่างรวดเร็ว "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะนักสืบพริมา... แต่ก็น่าเสียดาย ที่หลักฐานในมือผมมันชี้ไปที่คนใกล้ตัวพวกคุณต่างหาก" เขายื่นมือไปเปิดแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลออกช้าๆ กระดาษแผ่นแรกถูกดึงขึ้นมาเผยให้เห็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิด และสำเนาสเตทเมนต์บัญชีธนาคารที่มีตัวเลขโอนเงินจำนวนมหาศาล รินรดาหรี่ตามองภาพนั้น หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ แม้ภาพจะเบลอและมุมกล้องจะค่อนข้างมืด แต่โครงหน้าและเสื้อผ้าของบุคคลในภาพ... ช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน "ภาพนี้ถูกบันทึกไว้เมื่อสามคืนก่อน ก่อนที่คดีฆาตกรรมห้องปิดตายจะเกิดขึ้น" กวินจงใจทิ้งจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่ากลัว "มีคนแอบย่องเข้าไปในห้องทำงานของผู้ตาย เพื่อก๊อปปี้รหัสผ่านนิรภัย และคนๆ นั้น... ก็คือหนึ่งในคนที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะกับเราในตอนนี้" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุม ทุกคนหันรีหันขวางมองหน้ากันและกัน สายตาที่เคยมีความเห็นอกเห็นใจกันบ้างในฐานะเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง ชิงชัง และพร้อมจะแว้งกัดได้ทุกเมื่อ รินรดารู้สึกได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ซ่าน เธำเหลือบมองพริมาที่ยังคงนิ่งสงบ ทว่าดวงตากลับคมกราบกวาดสำรวจทุกรายละเอียดบนใบหน้าของกวินและผู้ต้องสงสัยทุกคนอย่างไม่ละสายตา "แล้วคุณจะรออะไรล่ะคะทนายกวิน" พริมาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะยียวนกวนประสาทตามสไตล์ แต่แววตากลับจริงจังขึ้นหลายส่วน "ในเมื่อเปิดประเด็นมาขนาดนี้แล้ว ก็ช่วยประกาศชื่อ 'หนอนบ่อนไส้' ให้มันจบๆ ไปสิคะ หรือว่า... หลักฐานที่คุณถืออยู่ มันยัง "ไม่แน่นพอ" ที่จะปรักปรำใครกันแน่?" กวินหันขวับมามองพริมา แววตาฉายแววไม่พอใจที่ถูกจับไต๋ได้ ทว่าเขากลับยิ้มเยาะ "คิดเหรอว่าผมจะกลัวคำท้าโง่ๆ ของคุณ? อยากรู้รkaนักใช่ไหมว่าใครคือคนทรยศ?" ทนายความหนุ่มไล่สายตามองผู้ต้องสงสัยทีละคน ก่อนจะหยุดนิ่งที่เป้าหมาย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปาก "คนคนนั้นก็คือ..." กวินลากเสียงยาวเพื่อบีบเค้นหัวใจของทุกคนในห้องให้หยุดเต้น รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเรียวใต้โต๊ะเผลอขยับไปใกล้กับชายเสื้อของพริมาโดยสัญชาตญาณ เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวท่ามกลางบรรยากาศที่ใกล้ระเบิดเต็มที และก่อนที่กวินจะเอ่ยชื่อนั้นออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก*... ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังแกร๊กอย่างถือวิสาสะ ทุกคนชะงัก หันขวับไปมองที่ประตูห้องพร้อมกันด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม ร่างของบุคคลที่สามก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว! ...เพราะคนๆ นั้น คือคนที่ควรจะ "ตาย" ไปแล้วในห้องปิดตายเมื่อสามวันก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเดินทางสืบหาความจริงไปพร้อมกับคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ