หลักฐานที่หายไป

เสียงกระดาษแฟ้มคดีถูกสบัดปิดดัง *“ปัง!”* จนฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ใต้แสงไฟนีออนของห้องเก็บของกลาง สน. สะเทือนไหว รินรดากัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองช่องว่างสีขาวบนชั้นวางโล่งโจ้งที่เพิ่งว่างเปล่า มือเรียวที่สวมถุงมือหนังกำมะหยี่สั่นเทาด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการตามล่าหาความจริงตลอดสามสัปดาห์ แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า... พวกมันมาช้ากว่าก้าวเดียว “เสียเที่ยว... เสียเวลาเปล่า” น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงอัดอั้นดังลอดไรฟันของทนายสาวมาดเนี้ยบ พริมาที่ยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเย้ยหยันนิดๆ แต่แววตากลับไหววูบด้วยความเครียดไม่แพ้กัน นักสืบสาวจอมแสบดีดบุหรี่ทิพย์ในมือทิ้งก่อนจะเดินนวดขมับเข้ามาใกล้ “โธ่เอ๊ย คุณทนายคนเก่ง นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็โดนหมาป่าตัวอื่นคาบชิ้นเนื้อไปกินต่อหน้าต่อตาซะแล้ว” พริมาจงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดในอากาศ แม้จะรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาหยอกล้อ แต่การได้เห็นรินรดาสติแตกนิดๆ แบบนี้ มันก็ช่วยลดความดันในเลือดของเธอลงได้เปลาะหนึ่ง รินรดหันขวับมามองค้อนทันที ดวงตาวาวโรจน์ “ถ้าคุณยังมีอารมณ์มาเล่นลิ้นล่ะก็ เชิญออกไปยืนนอกห้องค่ะพริมา ฉันกำลังใช้สมองคิดว่าใครเป็นคนขายข้อมูลนี้ให้ฝั่งนั้น” “โอ๊ะๆ อย่าเพิ่งพาลใส่กันสิคะ คุณรินรดา” พริมาก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือจางลอยปะทะจมูกท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บของ “เราโดนตัดหน้า... นั่นคือแฟกต์ และคนที่จะเข้าถึงตู้เซฟระดับนี้ได้โดยไม่มีรอยงัดแงะ มีแค่คนในกรมตำรวจ... หรือไม่ก็... คนใกล้ตัวที่เราไว้ใจที่สุด” คำพูดหลังหรี่เสียงลงจนชิดริมหีบปาก รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเรียวของนักสืบสาวเอื้อมมาปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนปกเสื้อสูทราคาแพงให้ ความใกล้ชิดนี้ฉับพลันและรุนแรงเกินกว่าจะตั้งตัว หัวใจของทนายสาวกระตุกวูบอย่างไม่รักดี เธอดันร่างบางออกห่างเบาๆ แต่แรงปะทะกลับเบาหวิวราวกับไร้เรี่ยวแรง “อย่ามาทำเป็นเล่นค่ะ พริมา! แฟ้มคดีฆาตกรรมห้องปิดตายของพ่อฉัน... และหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะล้างมลทินให้ท่าน มันหายไปหมดแล้ว ถ้าไม่มีหลักฐานนั้น ฉันก็เป็นได้แค่ทนายกระจอกๆ ที่แพ้คดีเดิมซ้ำๆ!” เสียงของรินรดาสั่นพร่า น้ำตาคลอหน่วยด้วยความคับแค้นใจที่สะสมมานานนับปี พริมาที่เห็นอีกฝ่ายหลุดมาดสาวมั่นผู้ไร้เทียมทานเป็นครั้งแรก ชะงักไปครู่หนึ่ง ความกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แววตาคมกริบของนักสืบสาวฉายแววอ่อนโยนขึ้นอย่างปิดไม่มิด มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของรินรดาก่อนที่อีกฝ่ายจะหันหนีไปร้องไห้เงียบๆ คนเดียว “ใครบอกว่าคุณเป็นทนายกระจอกคะ?” พริมาเอ่ยเสียงนุ่ม แตกต่างจากทุกทีจนรินรดานิ่งงัน “ถ้าคุณกระจอก ฉันที่วิ่งตามตูดคุณมาตลอดสามสัปดาห์คงเป็นยายตัวแสบสมองกลวงแล้วล่ะ... ริน” นี่เป็นครั้งแรกที่พริมาเรียกชื่อเล่นเธอห้วนๆ โดยไม่มีคำนำหน้า น้ำเสียงนั้นจริงจังจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกสะท้อนเงาของหลอดไฟสีส้มสลัว เคมีระหว่างพวกเธอตึง, ร้อนรุ่ม และซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามจนดังกลบเสียงรอบข้าง ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวูบวาบแปลกประหลาดในช่องท้อง “คุณ... เรียกฉันว่าอะไรนะคะ?” รินรดาถามเสียงแผ่ว พยายามดึงสติกลับมา แต่ใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ของพริมาทำให้สติที่มีอยู่กระเจิงไปหมด “เรียกว่า ‘ที่รัก’ ดีไหมคะ เผื่อคุณจะมีกำลังใจตามล่าหาความจริงต่อ” พริมาแกล้งกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินต้นคอจนรินรด ขนลุกซู่ ทว่าก่อนที่ทนายสาวจะทันได้ตอกกลับด้วยคำพูดแสบๆ คมๆ ตามสไตล์ของเธอ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนาที่ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอกก็ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันแทบไม่ทัน *“...บอกแล้วว่าให้รีบเก็บกวาดให้เรียบร้อย ท่านรองฯ สั่งมาเด็ดขาดว่าห้ามให้สองคนนั้นแตะต้องเด็ดขาด...”* เสียงนั้นใกล้เข้ามาทุกที รินรดากำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอีกครั้ง เธอหันไปสบตากับพริมาที่พยักหน้ารับรู้สัญญาณเตือนโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ทั้งคู่รู้ดีว่าตอนนี้พวกมันกำลังตกอยู่ในเกมอันตรายที่เดิมพันด้วยชีวิต พริมาคว้ามือรินรดามากุมไว้แน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่น ขณะที่รินรดาไม่ได้สะบัดออกอย่างเคย เธอกลับกระชับมือตอบกลับแน่นไม่แพ้กัน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปเผชิญหน้ากับประตูห้องที่กำลังถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามา... โรสแมรี่พิษขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มด่ำความเจ็บปวดและเคมีฟินๆ ในตอนนี้นะคะ