การปะทะฝีปาก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในเพนต์เฮาส์หรูชั้นสี่สิบสาม ยังไม่น่าปวดหัวเท่าเสียงกรีดร้องโหยหวนที่เพิ่งเงียบลงไป ร่างไร้วิญญาณของเจ้าของห้องนั่งทรุดพับอยู่ตรงมุมโซฟาหนังแท้ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของทนายสาวมาดเนี้ยบอย่างรินรดา กลับไม่ใช่สภาพศพในห้องปิดตายตรงหน้า แต่เป็นเจ้าของร่างโปร่งในชุดสูทกางเกงเข้ารูปที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาทเป็นที่สุด พริมา... นักสืบอิสระตัวแสบที่ชอบทำตัวตัดหน้าเธออยู่เรื่อย "คุณรินรดาคะ จะยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกอีกนานไหมคะ หรือว่าตรรกะทางกฎหมายของคุณมันประมวลผลช้าจนระบบรวนไปหมดแล้ว ถึงได้ยืนทื่อเป็นหุ่นขี้ผึ้งแบบนั้น" เสียงหวานติดจะเยาะหยันเอ่ยขึ้นทันทีที่ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองมา รินรดาตวัดสายตากลับไปทันควัน ส้นสูงยี่ห้อดังกระแทกพื้นพรมหนานุ่มจนเกิดเสียงทุบเบาๆ เธอสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวนักสืบสาวรุ่นน้องด้วยความเร็วที่ทำเอาคนถูกเข้าหาต้องชะड़कไปเล็กน้อย แม้ปากจะบอกว่ารำคาญ แต่กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนจางๆ จากตัวของพริมากลับกวนใจเธอเสียยิ่งกว่าคดีฆาตกรรมตรงหน้า "ถ้าระบบประมวลผลของฉันรวน คนแรกที่จะโดนรีเซ็ตความจำจนจำทางกลับบ้านไม่ได้ก็คือคุณนั่นแหละค่ะ คุณพริมา" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วใครใช้ให้คุณพังประตูเข้ามาแบบนั้นคะ? คุณกำลังทำลายสถานที่เกิดเหตุ! รู้ไหมว่ามันทำให้หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ปนเปื้อนหมดแล้ว!" พริมาไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอยกยิ้มมุมปาก ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้รินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "อุ๊ย ตายจริง... ทนายความคนเก่งกลัวหลักฐานปนเปื้อน หรือว่ากลัวฉันจะหาความจริงเจอเร็วกว่าที่คุณใช้สมองอันน้อยนิดคิดกันแน่คะ?" พริมาลากเสียงยาวอย่างจงใจยั่วโมโห "ถ้าฉันไม่พังประตูเข้ามา ป่านนี้พยานปากเอกที่คุณอยากเจอจนตัวสั่น อาจจะกลายเป็นศพที่สองในห้องนี้ไปแล้วก็ได้ค่ะ" "พยานปากเอกอะไรของคุณคะพริมา! อย่ามาทำตัวเป็นฮีโร่หนังแอคชั่นเกรดบีแถวนี้เชียวนะคะ นี่มันคดีฆาตกรรมในห้องปิดตาย ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาวิ่งเล่นตามอำเภอใจ!" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง มือเรียวผลักไหล่บางของอีกฝ่ายออกเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่พริมากลับไม่มีทีท่าจะถอยหนีแต่อย่างใด หนำซ้ำยังก้าวเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิมจนแผ่นหลังของรินรดาเกือบจะชนติดกับผนังห้อง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้ม รินรดาไม่ชอบเลยจริงๆ เวลาที่ผู้หญิงคนนี้ใช้สายตาแพรวพราวแกมหยอกล้อมามองเธอราวกับเธอกเป็นเด็กอมมือ ทั้งที่อายุเธอก็น่าจะมากกว่าแท้ๆ แต่ทำไมยัยเด็กนี่ถึงได้กวนประสาทเก่งเป็นที่หนึ่งแถมยังทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะได้ทุกทีที่เข้าใกล้กันนะ "วิธีของฉันอาจจะดูป่าเถื่อนในสายตา 'ท่านทนาย' ผู้ยึดมั่นในกรอบกฎหมาย แต่เชื่อเถอะค่ะว่าถ้ามัวแต่รอหมายศาลหรือรอให้คุณรวบรวมหลักฐานตามตำราโบราณของ1คุณ ไอ้ฆาตกรตัวจริงคงบินไปลอยชายอยู่ฮาวายตั้งแต่ชาติเศษแล้ว" พริมาลดเสียงลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุบที่จงใจเป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นลามขึ้นมาถึงใบหูอย่างช่วยไม่ได้ "คุณนี่มัน..." รินรดาหันขวับกลับมาหมายจะต่อว่าให้เจ็บแสบกว่าเดิม แต่จังหวะนั้นเองที่ริมฝีปากของทั้งคู่เฉียดผ่านกันไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัว กลิ่นอายความตึงเครียดจากคดีฆาตกรรมดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนบางอย่างที่ประหลาดล้ำและอันตรายยิ่งกว่า พริมานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตที่เคยพราวระยับด้วยความขบขันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นลึกล้ำขึ้น รอยยิ้มยียวนบนริมฝีปากอิบอิ่มหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาไหวระริกที่จ้องมองริมฝีปากของทนายสาวนิ่งนาน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลข้อกฎหมายได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าลงเสียดื้อๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับเกมที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนเริ่ม และเกลียดตัวเองเหลือเกินที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ก่อนที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จะก้าวข้ามเส้นบางๆ ไปมากกว่านั้น... *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ จากระเบียงด้านนอก ตามมาด้วยเงาดำวูบไหวที่ทาบทับผ่านผ้าม่านโปร่งบังแสง รินรดาเบิกตากว้าง สัญชาตญาณความระแวงตื่นตัวขึ้นทันที พริมาผละตัวออกจากเธอในเสี้ยววินาที ดวงตานักสืบสาวกลับมาคมกริบและจริงจังราวกับเสือดาวที่พร้อมล่าเหยื่อ "ดูเหมือนว่า... เราจะไม่ไดอยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะค่ะ" พริมาพูดเสียงเบาหวิว มือเรียวล้วงเข้าไปหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากเสื้อสูทอย่างคล่องแคล่ว รินรดากำหมัดแน่น หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเงาดำที่ระเบียงนั้นไม่ได้เดินหนี แต่กำลังเงื้อมือขึ้นผลักกระจกบานเลื่อนให้เปิดออก พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าจากใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังผ้าม่าน... "พวกคุณ... กำลังหาฉันอยู่หรือเปล่าคะ?" โรสแมรี่พิษขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความสัมพันธ์และคดีพิลึกนี้ด้วยกันนะคะ!