ศพในห้องวีไอพี

กลิ่นแชมเปญราคาแพงและกลิ่นอายความเสเพลของเหล่าเซเลบริตี้ระดับท็อปของเมืองหลวงกำลังผสมปนเปกันอย่างน่าสะอิดสะเอียนใต้แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพูของห้องสูทเพนต์เฮาส์ชั้นสันทนาการ แต่รินรดาไม่ได้สนใจบรรยากาศชวนฝันพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงแคบกำลังจ้องมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงสลับกับร่างของคนที่ยืนขวางประตูห้องน้ำไว้อย่างถือดี "ถ้าคุณยังยืนเก๊กแล้วทำหน้าเหมือนนางพญาตกยากอยู่แบบนี้ รับรองว่าเราได้ไปฉลองคดีแรกในห้องขังของสถานีตำรวจแทนที่จะเป็นร้านอาหารมิชลินสามดาวแน่ค่ะคุณทนาย" เสียงหวานเจือความกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งของพริมาที่ขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย็นยะเยือกของมัสก์แตะจมูก รินรดาชะงัก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อระยะห่างระหว่างเธอกับยัยนักสืบตัวแสบลดลงจนเหลือแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามที่ได้เห็นเธอนิ่วหน้า "ช่วยถอยออกไปห่างๆ สามเมตรค่ะคุณพริมา พื้นที่ส่วนตัวของคุณมันรบกวนสมาธิในการทำงานตรรกะของฉัน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษามาدทนายความสาวผู้เยือกเย็นและไร้ช่องโหว่ แม้หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเพราะแรงกดดันจากแววตาท้าทายคู่นั้น "โอ๊ะ! ตรรกะเหรอคะ? นึกว่ากลัวฉันจนใจสั่นซะอีก" พริมายิ้มมุมปาก ยียวนประสาทเสียจนคนฟังอยากจะหยิบแฟ้มคดีฟาดหน้าสักทีสองที "แต่ก็นะ... ถ้าคุณมัวแต่ยืนเถียงกับฉันเรื่องพื้นที่ส่วนตัว ระวังจะไม่ได้ใช้ตรรกะอะไรอีกเลยตลอดชีวิตนี้ เพราะศพข้างในนั้นกำลังจะทำให้เรางานเข้าชุดใหญ่" คำพูดติดตลกแต่แฝงความจริงอันน่าสะพรึงทำให้รินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เธอผลักไหล่บางของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วก้าวเท้าผ่านประตูห้องวีไอพีเข้ามาด้านใน ความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนขนลุกซู่ แต่สิ่งที่ทำให้อุณหภูมิในร่างกายดิ่งวูบลงไปอีกไม่ใช่ความหนาว หากแต่เป็นภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า กลางห้องวีไอพีที่ถูกตกแต่งด้วยความหรูหรา ร่างของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเจ้าของงานปาร์ตี้กำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะกระจกใส เบื้องหน้ามีแก้วไวน์ที่ยังรินค้างไว้ครึ่งแก้ว ทว่าสิ่งที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่กลางแสกหน้า คือสภาพแวดล้อมที่ปิดตายอย่างสมบูรณ์แบบ ประตูห้องถูกลงกลอนจากด้านใน หน้าต่างทุกบานถูกล็อกสนิทด้วยระบบสุญญากาศ ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีทางหนีทีไล่ และที่สำคัญที่สุด... บนแผ่นหลังกว้างของร่างนั้น มีมีดสั้นด้ามหรูฝังลึกจนมิดด้าม เลือดสีแดงเข้มไหลนองเปรอะเปื้อนเสื้อสูทแบรนด์เนมราคาแพง หยดลงกระทบพื้นพรมสีครีมเป็นวงกว้าง ทว่ากลับไม่มีรอยเท้าอื่นใดนอกจากรอยเปื้อนตรงจุดที่เขานั่งอยู่เลยแม้แต่รอยเดียว "ห้องปิดตาย..." พริมาพึมพำเสียงเบา รอยยิ้มยียวนเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงแววตาเป็นประกายคมปลาบแบบนักล่าที่เริ่มจับกลิ่นเหยื่อได้ "ไม่มีทางเข้า ไม่มีทางออก รอยนิ้วมือบนลูกบิดมีแค่ของเจ้าของห้อง... น่าสนใจเป็นบ้าเลยใช่ไหมล่ะคะทนาย" "มันเป็นไปไม่ได้" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะตัวนั้นโดยสัญชาตญาณ สมองอันรวดเร็วประมวลผลผ่านหลักฐานและข้อเท็จจริงตามตำรากฎหมายที่เธอร่ำเรียนมา "ในทางฟิสิกส์และตรรกะ ไม่มีทางที่คนเราจะแทงข้างหลังตัวเองแล้วจัดฉากห้องให้ปิดตายจากด้านในโดยไม่ทิ้งร่องรอยทางหนีได้... นี่ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย นี่คือฆาตกรรม" "ฉลาดนี่คะ สมกับที่เป็นทนายมือหนึ่งที่สำนักงานกฎหมายแย่งตัว" พริมาเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ร่างกายแนบชิดจนรินรดาได้กลิ่นอายความตื่นเต้นที่แผ่ออกมาจากตัวนักสืบสาว "แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่ามันคืออะไร... ปัญหามันอยู่ที่ว่า ใครเป็นคนทำต่างหากล่ะ" ก่อนที่รินรดาจะได้โต้เถียงอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกก็ทำให้ทั้งคู่ต้องสะดุ้งสุดตัว *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น!" เสียงตะโกนด้วยความตกใจของเจ้าภาพร่วมดังทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดที่พยายามจะพังเข้ามาอย่างรุนแรง พริมาหันขวับมาสบตากับรินรดาโดยอัตโนมัติ แววตาซุกซนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกแกแกมระทึกขวัญ รินรดากัดริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋หากประตูเปิดออกตอนนี้และมีคนเห็นพวกเธอยืนอยู่ข้างศพในห้องที่ถูกล็อกกลอนจากด้านใน พวกเธอจะกลายเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งทันทีโดยไม่มีโอกาสได้แก้ตัว "ซวยแล้วไงคะคุณทนาย..." พริมากระซิบเสียงพร่า ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบในวินาทีที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย "ถ้าตำรวจมาถึงแล้วเราอธิบายไม่เคลียร์ ฉันกับคุณได้ไปนอนกอดคอกลุ่มนักโทษในคุกด้วยกันแน่ๆ สนใจจะเปลี่ยนสถานะมาเป็นคู่ซี้ห้องขังกับฉันตอนนี้เลยไหมล่ะคะ?" รินรดาถลึงตาใส่doesคนกวนประสาทอย่างเหลืออด แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากด่า มือเรียวของพริเอก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ ออกแรงดึงกระชากให้วิ่งหนีไปหลบหลังผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงเพลิงที่มุมห้องอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้นเอง... *แกร๊ก!* เสียงกลอนประตูถูกบิดเปิดออก พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาเหยียบย่างลงบนพรม พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังลั่นทะลุเพนต์เฮาส์จนแสบแก้วหู ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและไขคดีไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!