พยานคนสำคัญที่ไม่ควรเปิดปาก

"พวกคุณ... กำลังหาฉันอยู่หรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงสั่นพร่าที่ลอยละลิ่วมาจากเงาสลัวของบันไดหนีไฟในยามวิกาล ไม่ได้ทำให้รินรดาตกใจเท่ากับกลิ่นอายความหวาดกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างผอมเกร็งนั้น ทนายสาวขยับแว่นกรอบบางบนสันจมูกโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักกฎหมายเตือนภัยทันทีว่าเหยื่อรายนี้กำลังตื่นตระหนกขีดสุด แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากซักถามอะไร พริมาก็ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดร่างนั้นด้วยความเร็วสูงราวกับแมวป่าตะครุบเหยื่อ มือเรียวบางกระชากแขนเสื้ออีกฝ่ายให้หลุดพ้นจากมุมมืด ท่ามกลางแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ของตึกร้าง "ถ้าไม่อยากตายก่อนจะได้เบิกความ ก็หุบปากแล้วเดินตามมาเงียบๆ ค่ะ คุณพยานตัวดี" พริมาเอ่ยเสียงเขดกระด้าง แต่ดวงตากลมโตกลับกวาดมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวังแทน ยัยนักสืบจอมแสบแสดงความใส่ใจในแบบที่ชอบทำเป็นปากร้ายกลบเกลื่อนเสมอ รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ กับความปากไวของอีกฝ่าย แต่ก็ยอมเดินตามเข้าไปในห้องอับทึบที่ใช้เป็นเซฟเฮาส์ชั่วคราวอย่างรวดเร็ว ประตูเหล็กถูกปิดสนิทและลงกลอนอย่างแน่นหนา เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นจากร่างของหญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาด เธอยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง ดวงตาเบิกโพลงราวกับคนเสียสติ รินรดารินน้ำอุ่นใส่แก้วกระดาษยื่นให้อย่างใจเย็น แม้ว่าภายในใจของเธอจะร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม เนื่องจากคดีห้องปิดตายของนักธุรกิจหนุ่มพันล้านกำลังจะถึงกำหนดส่งสำนวนในอีกไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า "ดื่มน้ำก่อนค่ะ... คุณไม่ต้องกลัว ที่นี่ปลอดภัย และฉันคือทนายความที่จะคุ้มครองสิทธิ์ของคุณตามกฎหมาย" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ทว่าอีกฝ่ายกลับปัดแก้วน้ำทิ้งจนกระเด็น ของเหลวร้อนลวกเปื้อนพื้นซีเมนต์ส่งเสียงซู่ซ่า "คุณไม่เข้าใจหรอคะ! กฎหมายอะไรนั่นมันช่วยฉันไม่ได้หรอก! พวกมัน... พวกมันไม่ได้มีแค่อำนาจเงิน แต่มันมีมือที่ยาวกว่าที่คุณคิด ท่านผู้หญิงคนนั้น... คนที่สั่งให้ฉันเอาเอกสารไปไว้ในห้องนั้น... เธอรู้ทุกความเคลื่อนไหว!" เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดผวาทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงไปอีก พริมาที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่แค่นมุมปาก หยรอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคมทันที "ท่านผู้หญิงที่คุณว่านี่หมายถึงภรรยาหลวงผู้สูงศักดิ์ของท่านรัฐมนตรี หรือว่ากิ๊กลับๆ คนโปรดล่ะคะ? เล่นตบตาตำรวจด้วยการใช้ห้องปิดตายเป็นฉากฆาตกรรม อำนาจล้นฟ้าขนาดนั้น ทำไมถึงต้องกลัวพนักงานทำความสะอาดตัวเล็กๆ อย่างคุณด้วยล่ะ หืม?" พริมาเดินเข้าไปใกล้ ทำท่าเหมือนจะคาดคั้น แต่รินรดากลับเอื้อมมือไปดึงแขนนักสืบสาวไว้เป็นการห้ามปราม "พริมา! อย่าเร่งรัดเธอแบบนั้น เธอกำลังสติแตก เห็นไหมคะว่าตัวสั่นขนาดไหน" รินรดาหันไปดุเสียงเขียว เคมีคู่กัดทำงานขึ้นมาทันทีในจังหวะที่คนหนึ่งใจร้อนบุ่มบ่าม ส่วนอีกคนพยายามใช้หลักการและเหตุผลเข้าควบคุมสถานการณ์ "ก็ถ้ามัวแต่โอ๋ เธอจะชิ่งหนีไปก่อนที่เราจะได้ชื่อคนร้ายตัวจริงน่ะสิคะ ท่านทนายคนเก่ง! ดูหน้าเธอสิคะ... รนลานจนแทบจะกลืนตัวเองเข้าไปในกำแพงอยู่แล้ว" พริมาเถียงกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนรินรดานิดๆ แต่ก็ยอมถอยหลัง1ก้าวตามคำสั่งของทนายสาวอย่างเสียไม่ได้ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ หันกลับมามองพยานสาวที่นั่งคู้ตัวกอดเข่าอยู่กับพื้น เธอค่อยๆ ย่อตัวลงไปนั่งเสมอระดับสายตา ใช้ความนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวตามตำราจิตวิทยาที่ร่ำเรียนมา "ฉันเข้าใจว่าคุณกลัวค่ะ... คุณพิม..." รินรดาเอ่ยชื่อพยานสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น "แต่ถ้าคุณเก็บความลับนี้ไว้คนเดียว คุณคิดว่าคนพวกนั้นจะปล่อยให้คุณมีชีวิตรอดไปจนถึงสิ้นเดือนนี้จริงๆ หรือคะ? การตายในห้องปิดตายของเจ้านายคุณ เป็นแค่คำเตือนรอบแรกเท่านั้น รอบต่อไป... อาจจะเป็นลูกสาวของคุณที่โรงเรียน หรือสามีของคุณที่นอนป่วยอยู่" คำพูดของรินรดาพุ่งตรงเข้ากลางใจของพยานสาว ร่างนั้นสะعือนเฮือกใหญ่ น้ำตาแห่งความอัดอั้นทะลักล้นออกมาอาบสองแก้ม พิมเงยหน้าขึ้นมองทนายสาวด้วยแววตาที่ผสม Pระหว่างความสิ้นหวังและความหวาดระแวงขั้นสุด "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเห็นมันค่ะ" พิมปล่อยโฮออกมาเสียงดัง "คืนนั้น... ฉันเอาผ้าไปส่งที่ห้องสูทชั้นบนสุด ประตูไม่ได้ล็อกสนิท ฉันผลักเข้าไปแล้วเห็น... เห็นท่านรองประธานกำลังใช้หมอนกดหน้าคุณชายใหญ่จนนิ่งไป แล้ว... แล้วเขาก็หันมาเห็นฉันพอดี!" คำสารภาพนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลักฐานชิ้นนี้เชื่อมโยงไปถึงระดับบิ๊กอิมแพกต์ของบริษัท พริมาที่เคยทำท่าทางยียวนเมื่อครู่ ถึงกับหุบยิ้มสนิท ดวงตาคมกริบฉายแววอันตรายขึ้นมาทันที "รองประธานธนาธร... สินะคะ" พริมาพึมพำลอดไรฟัน "ไอ้สารเลวหน้าเนื้อใจเสือคนนั้น" "ใช่ค่ะ! และเขาก็บอกฉันว่า ถ้าฉันปริปากบอกใคร แม้แต่คำเดียว ครอบครัวของฉันจะไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก!" พิมกุมศีรษะตัวเองแน่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด รินรดารีบเอื้อมมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบนั้นไว้เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและมั่นคง "เราจะปกป้องครอบครัวคุณค่ะ ฉันสัญญาด้วยเกียรติของทนายความ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และจริงจังจนพิมเริ่มมีประกายความหวังขึ้นมาในแววตา "ตอนนี้ สิ่งที่คุณต้องทำคือเซ็นชื่อลงในคำให้การนี้ แล้วเราจะพาคุณไปอยู่ในเซฟเฮาส์ของตำรวจสากล รับรองว่าต่อให้มีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน ก็แตะต้องคุณไม่ได้" พิมพยักหน้ารัวๆ ด้วยความซาบซึ้ง เธอรับปากกาจากมือรินรดานิ้วมือสั่นเทาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นสำคัญ รินรดาผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก อย่างน้อยที่สุด ปมแรกของห้องปิดตายก็ถูกคลี่คลายด้วยพยานบุคคลที่แน่นหนาพอจะยันหน้าฆาตกรในศาลได้แล้ว ทว่า... ในจังหวะที่ปลายปากกาของพิมกำลังจะจรดเส้นสุดท้ายลงบนบรรทัดสุดท้ายนั่นเอง *ปัง!* เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเศษกระสุนปริศนาที่พุ่งทะลุเข้ามาฝังลงบนกรอบรูปบนผนังห่างจากหัวของรินรดาเพียงคืบเดียว! "หมอบลงค่ะ!" พริมาตะโกนลั่นห้อง พุ่งตัวเข้าชาร์จร่างของรินรดากระแทกลงไปกองกับพื้นด้วยกันทันที แรงกระแทกทำให้ทนายสาวจุกจนพูดไม่ออก ใบหน้าของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวและอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวจากกระสุนมรณะ แต่เป็นเพราะอ้อมกอดแน่นหนาที่พริมาใช้ร่างกายของตัวเองปกป้องเธอไว้ต่างหาก "เจ็บตรงไหนไหมคะ..." พริมาถามเสียงสั่น ลมหายใจอุ่นรดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาที่มักจะซ่อนความกวนประสาทไว้เสมอ บัดนี้กลับมีแต่ความหวาดหวั่นและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด แต่ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงเคาะรัวๆ และเสียงตะโกนเรียกจากบุคคลที่พวกเธอไม่คาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้ "ตำรวจกองปราบ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! พวกคุณกำลังซ่อนตัวผู้ต้องหาคดีฆาตกรรม!" เสียงนั้น... คือเสียงของสารวัตรคณิน นายตำรวจหนุ่มคู่ปรับคนสำคัญของรินรดา และเป็นคนที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับพวกเธอมาโดยตลอด! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความระทึกขวัญนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!