สนมใหม่ที่น่ารังเกียจ

"เจ้าว่าอย่างไรนะ... เด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือ?" น้ำเสียงของหลินเฟยราบเรียบราวน์ผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก ทว่าปลายนิ้วเรียวงามที่กำลังบรรจงกรีดกรายถอดเล็บทองคำประดับอัญมณีออกทีละชิ้น กลับจิกเข้ากับเนื้อไม้โต๊ะเครื่องแป้งจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ นางกำนัลคนสนิทหมอบกราบลงจนหน้าผากแนบพื้นเย็นเฉียบ ตัวสั่นเทายิ่งกว่าใบไม้ไผ่ต้องลมพายุ "เพคะ... พระสนม บ่าวสืบความจนแน่ชัดแล้ว ข่าวลือในตำหนักนอกเป็นความจริง เด็กชายวัยสามขวบผู้นั้นถูกซ่อนไว้โดยบ่าวไพร่ตระกูลเก่าแก่ที่ภักดีต่อท่านอดีตพระมเหสี สายลับของเราเพิ่งเห็นใบหน้าของเด็กคนนั้นชัดเจน... เขา... เขามีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับฝ่าบาทราวกับถอดแบบออกมาเพคะ!" เพล้ง! ตลับแป้งหยกเนื้อดีร่วงหล่นกระทบพื้นหินอ่อนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษผงสีขาวฟุ้งกระจายราวกับละอองหิมะในคืนพิฆาต หลินเฟยหลับตาลงช้าๆ ซ่อนประกายตาคมกริบดั่งกระบี่น้ำแข็งที่ซัดสาดความเจ็บปวดในอดีตให้กลับมาคมชัดขึ้นอีกครั้ง ในอดีต... บุตรชายที่นางอุ้มท้องมาด้วยความรักและหยาดน้ำตา กลับถูกกระชากออกไปจากอกโดยฝีมือของบุรุษไร้หัวใจผู้นั้น ทรงตรัสว่าทายาทที่เกิดจาก 'สตรีต้องสาป' อย่างนางไม่สมควรมีลมหายใจบนโลกใบนี้ นางถูกบังคับให้ดื่มยาพิษฤทธิ์เย็นจนแทบสิ้นชีพ ถูกเนรเทศออกจากตำหนักใน ให้ไปใช้ชีวิตอย่างสุนัขข้างถนนในเขตอภัยทาน แต่บัดนี้... สวรรค์หรือนรกกันแน่ที่เล่นตลก? เด็กคนนั้นไม่ตาย! สายเลือดของนางและหย่งเจิ้นยังคงหายใจอยู่! "ดี..." หลินเฟยแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนพองสยองเกล้า "ในเมื่อพวกมันกล้าเล่นละครฉากใหญ่ตบตาข้า ถึงเวลาแล้วที่เราจะมาเปิดฉากชำระบัญชีกันให้สาสม" ทว่า ยังไม่ทันที่นางจะได้วางแผนจัดการกับเสี้ยนหนามชิ้นโต ประตูตำหนักหรูหราก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีทองปักลายมังกรห้ากรงเล็บก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเร่งร้อน แววตาของฮ่องเต้หย่งเจิ้นเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความหิวกระหายที่พยายามปิดบังไม่มิด "หลินเฟย..." สุรเสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อนางราวกับคนใกล้คลั่ง พระองค์ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในสามก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียนลอยเข้าแตะจมูก "เจ้าหายหน้าไปจากท้องพระโรงหลายวัน... เจ้าหลบหน้าเรา" หลินเฟยไม่แม้แต่จะชายตาแลลุกขึ้นถวายพระพร นางยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกเงา สำรวจใบงดงามที่ผ่านการแต่งแต้มอย่างประณีตราวกับภาพวาด ก่อนจะลุกขึ้นช้าๆ หมุนตัวเผชิญหน้ากับอดีตสวามีที่บัดนี้กลายเป็นสุนัขซื่อสัตย์คอยคลานเข่าเข้าหา "ฝ่าบาททรงมีกิจอันใด ถึงได้เสด็จมายังตำหนักอับchื้นของสนมชั้นต่ำเช่นหม่อมฉันเพคะ?" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ลากสายตาคมกริบสำรวจพระพักตร์ที่เริ่มมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการโหยหานางอย่างบ้าคลั่ง "เจ้ายังโกรธเราอยู่... ใช่หรือไม่?" หย่งเจิ้นเอื้อมพระHustมือหนาหมายจะคว้าจับเรียวแขนของนาง แต่หลินเฟยกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ ความเย็นชาของนางเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดแทงพระHRทัยของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจจนเจ็บแปลบ พระองค์ทรุดฮวบคุกเข่าลงตรงหน้าingนาง ดึงรั้งชายฉลองพระองค์ของนางไว้แน่นราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะสูญเสียของรักที่สุดในชีวิต "เราขอโทษ... หลินเฟย เราสำนึกผิดแล้ว ทุกค่ำคืนที่เราหลับตาลง มีแต่ภาพวันที่เราทำร้ายเจ้า... ได้โปรด ลงโทษเราเถอะ ลงทัณฑ์เราด้วยวิธีใดก็ได้ แต่อย่าทำเมินเฉยต่อเราอีกเลย!" ภาพฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ ยอมคุกเข่าแทบเท้าสตรีที่ตนเคยเหยียบย่ำอย่างไม่ใยดี คือภาพความสะใจที่หลินเฟยรอคอยมาตลอดสามปี นางก้มลงมองพระองค์ด้วยสายตาสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองมอนตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนใกล้ตาย "ฝ่าบาททรงตรัสอะไรเพคะ? หม่อมฉันเป็นเพียงสนมใหม่ที่เพิ่งได้รับความโปรดปราน จะกล้าลงทัณฑ์โอรสสวรรค์ได้อย่างไร" นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเชยพระHustคางของหย่งเจิ้นขึ้นบังคับให้สบตา บังคับให้พระองค์ต้องรองรับแววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนและเกลียดชัง "ลุกขึ้นเถه‌هاเพคะ... การทำท่าทางน่าสมเพชเช่นนี้ ไม่คู่ควรกับบัลลังก์มังกรเลยแม้แต่น้อย" "ถ้าหากความรักของเจ้านแลกมาด้วยการให้เราคุกเข่า... เราก็ยอม..." หย่งเจิ้นกระซิบเสียงพร่ามัว ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผา พระองค์ดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอุกอาจ ร치มริมฝีปากร้อนผ่าวลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องของนางทันทีโดยไม่รอให้เอ่ยคำอนุญาต "อึก... ปล่อยนะ!" หลินเฟยแสร้งขัดขืนเล็กน้อยเพื่อให้เกมดูเร่าร้อนและสมจริง กลิ่นกายของบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นสุราจางๆ ทำให้บรรยากาศในห้องนอนอบอวลไปด้วยความดิบเถื่อนและวาบหวาม หย่งเจิ้นไม่ยอมปล่อย พระองค์อุ้มร่างของนางขึ้นแนบอกด้วยพละกำลังทั้งหมด แล้วก้าวฉับๆ ไปยังแท่นบรรทมกว้างที่ปูลาดด้วยผ้าไหมเนื้อดี ความโหยหาและความรู้สึกผิดอัดแน่นจนระเบิดออกมาเป็นสัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อน พระองค์กดร่างบางลงกับฟูกนุ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือผิวเนื้อเนียนละเอียด "เจ้าเป็นของเรา... หลินเฟย เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวมาตั้งแต่ต้น..." ริมฝีปากร้อนประทับจูบลงบนเรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าตักตวงความหวานล้ำที่พระองค์โหยหามาเนิ่นนาน ความรatชาตินี้ทั้งเจ็บปวดและวาบหวามในคราวเดียวกัน หลินเฟยหลับตาลงรับสัมผัสอันดุดันนั้น ในขณะที่มือเรียวเล็กจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสวามี เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกปลดเปลื้องออกท่ามกลางแสงเทียนที่ไหววูบ สัมผัสแห่งผิวกายที่แนบชิดสะท้อนถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อน—ความเกลียดชังที่ลุกโชนถูกหลอมรวมเข้ากับความเร่าร้อนของไฟสวาทที่ไร้การควบคุม หย่งเจิ้นมอบสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและเว้าวอน ราวกับต้องการไถ่บาปผ่านทุกหยาดหยดของลมหายใจ ขณะที่หลินเฟยปล่อยให้เรือนร่างถูกครอบครอง ทว่าดวงตากลับเบิกโพงไร้ซึ่งความเคลิบเคลิ เคลิ้มฝัน นางจ้องมองเพดานตำหนักด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก—ในขณะที่เขากำลังหลงใหลในเรือนร่างของนางจนโงหัวไม่ขึ้น แผนการกำจัดเสี้ยนหนามชิ้นแรกของนางกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า ทว่า... ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและบทเพลงรักอันเร่าร้อนที่ดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าฝุ่นตลบของราชองครักษ์ผู้เร่งรีบก็ดังแทรกเข้ามาหน้าประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกที่ทำให้หัวใจของหลินเฟยกระตุกวูบ "กราบทูลฝ่าบาท! พระสนม! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มี... มีคนลอบนำตัวเด็กชายผู้ต้องสงสัยจากตำหนักนอก ฝ่าวงล้อมองครักษ์เข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นในได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้... ตอนนี้เด็กคนนั้นกำลังยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูห้องบรรทมของพระสนม พร้อมกับถือ... ของสิ่งนี้!" หย่งเจิ้นชะงักกึก ร่างกายที่กำลังแนบชิดอยู่บนเรือนร่างของหลินเฟยแข็งทื่อทันที พระองค์หันพระพักตร์ขวับไปมองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยความตกตะลึง ส่วนหลินเฟย... ลมหายใจของนางสะดุดกึกในลำคอ เมื่อนางเหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กจิ๋วที่ทาบทับอยู่หลังบานประตู กระดาษสา พร้อมกับเสียงเด็กน้อยตะโกนเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางแทบสิ้นสติ— "ท่านแม่... ช่วยข้าด้วย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดราม่าสุดแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ