ความลับใต้เงาเทียน

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันจันทน์ผสมหยดน้ำค้างยามราตรีลอยวนอยู่ในห้องทรงอักษรส่วนพระองค์ ทว่าสิ่งที่กรีดแทงหัวใจหลินเฟยในยามนี้ไม่ใช่กลิ่นหอมระรัวเร้าอารมณ์ หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่หยุดลงตรงหน้าประตูบานสลัก "เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ... เฟยเอ๋อร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยประกาศิตความตายและผลไสให้นางตกนรกทั้งเป็นเมื่อปีก่อน บัดนี้กลับสั่นพร่า เจือความเวทนาและตัณหาที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างน่าสมเพช ฮ่องเต้หย่งเจิ้นก้าวเข้ามาในแสงเทียนสลัว พระเนตรคมกลาบมองร่างระหงของอดีตพระมเหสีที่นั่งนิ่งอยู่เบื้องโต๊ะทรงอักษร เส้นผมสีดำสนิททิ้งตัวระแผ่นหลังเปลือยเปล่าภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมโปร่งบางที่นางจงใจปล่อยให้ร่นลงมาเผยหัวไหล่มนเนียน หลินเฟยไม่แม้แต่จะชายตากล่าวตอบ นางค่อยๆ เลื่อนนิ้วเรียวยาวดึงกระดาษแผ่นเก่าที่ซ่อนอยู่ใต้ช่องลับของลิ้นชักไม้น้ำจันทร์ขึ้นมา แผ่นกระดาษที่ถูกพับเก็บอย่างดี มีรอยคราบน้ำตาแห้งกรังจางๆ แต่วันเวลาไม่ลบเลือนลายพระหัตถ์อันคุ้นเคย—พระราชสาส์นลับจากพระราชมารดาของหย่งเจิ้น ที่สั่งให้ปลอมแปลงหลักฐานปรักำนางในคดีกบฏเมื่อห้าปีก่อน เพื่อรักษาบัลลังก์เลือดของบุรุษผู้โง่งมตรงหน้านี้ไว้ "หม่อมฉันจะมีเวลานอนได้อย่างไร ในเมื่อดวงวิญญาณของผู้บริสุทธิ์นับร้อยยังคงร้องแรกแหกระอยู่นอกตำหนักของฝ่าบาท" หลินเฟยแค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เผยให้เห็นสัดส่วนเย้ายวนที่ทรงอำนาจและอันตรายยิ่งกว่ายามใดๆ "ทรงทอดพระเนตรเสียสิเพคะ... หลักฐานชิ้นเอกที่พระมารดาของฝ่าบาททรงประทานให้ เพื่อแลกกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสตรีผู้โง่เขลาที่รักพระองค์สุดหัวใจในอดีต" หย่งเจิ้นสะอึกเฮือก พระพักตร์คมคายซีดเผือดลงทันทีเมื่อทอดพระเนตรเห็นลายเซ็นและตราประทับ พระองค์ก้าวพรวดเข้าไป หมายจะคว้าข้อมือนางไว้ด้วยความตื่นตระหนก "เฟยเอ๋อร์... นั่นมัน... เจ้าได้มันมาจากไหน? ฟังพี่ก่อน เรื่องในอดีต..." "อย่าแตะต้องตัวหม่อมฉัน!" หลินเฟยตบพระหัตถ์ที่เอื้อมมาออกอย่างไม่ใยดี ดวงตาคู่คมวาววับด้วยความเจ็บแค้นที่สุมอกมานานนับพันวัน "ฝ่าบาททรงตรัสว่าความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่มันกลับฆ่าหม่อมฉันให้ตายทั้งกลมมาแล้วครั้งหนึ่ง! บัดนี้... ถึงเวลาที่หนี้เลือดต้องชำระด้วยน้ำตาของพระองค์บ้างแล้วเพคะ" สิ้นคำพูดอันเฉียบคม หย่งเจิ้นไม่เพียงไม่โกรธเคือง พระองค์กลับทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าing ร่างระหง ปลายพระหัตถ์สั่นเทาเอื้อมโอบกอดเรียวขาภายใต้ชุดผ้าไหมเนื้อบาง หยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดร่วงหล่นลงบนหลังพระบาทของนางอย่างน่าสมเพช ความทรงจำที่แสนโหดร้ายผสมปนเปกับความปรารถนาอันเร่าร้อนที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานระเบิดออกในความเงียบงัน "ฆ่าพี่เสียเถอะ... หากมันทำให้เจ้าหายแค้น เฟยเอ๋อร์... พี่มันโง่เง่า พี่มันตาบอดที่ทำลายหัวใจของเจ้าด้วยมือตนเอง ได้โปรด... ลงทัณฑ์พี่ เผาผลาญพี่ด้วยไฟแค้นของเจ้าเสีย" เสียงกระซิบพร่าเลือนเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและคลุ้มคลั่ง หย่งเจิ้นซุกพระพักตร์ลงกับเรียวขาเนียนนุ่ม สัมผัสอุ่นร้อนจากพระโอษฐ์ที่จุมพิตแผ่วเบาไล่ขึ้นมาตามเรียวขาทำให้นางสะท้านเฮือก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนเกิดอาการขนลุกชัน หลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายตอบสนองต่อสัมผัสอันคุ้นเคยและเร่าร้อนนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความเกลียดชังหลอมรวมเข้ากับความต้องการอันดิบเถื่อน นางก้มลงใช้นิ้วเรียวเชยพระคางของอดีตสวามีผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นมาบังคับให้สบตา ก่อนจะโน้มพระพักตร์ลงไปประกบริมฝีปากบดขยี้อย่างดุดัน รสจูบที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ความแค้น และรสชาติแห่งการลงทัณฑ์ รุกไล่จนพระองค์ครางกระซิบในลำคอด้วยความทรมานและสุขสม มือหนาที่เคยตวัดกระบี่สังหารศัตรู บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความหิวกระหายขณะลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของนาง ดึงรั้งร่างระหงให้แนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความเยียบเย็นในใจของหลินเฟยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟที่แผดเผา เมื่ออ้อมแขนแข็งแกร่งอุวกร่างของนางขึ้นแนบอกแล้วก้าวฉับๆ ไปยังแท่นบรรทมมังกร เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานกับเสียงอาภรณ์ที่ถูกกระชากขาดวิ่นทีละชิ้นท่ามกลางแสงเทียนที่วับแวม บทรักอันเร่าร้อน ดุดัน และเต็มไปด้วยแรงพิศวาสอันบีบคั้นเริ่มต้นขึ้นบนเตียงมังกร หย่งเจิ้นปรนเปรอนางด้วยสัมผัสที่ทั้งเว้าวอนและโหยหา ราวกับต้องการไถ่บาปด้วยลมหายใจทุกหยาดหยด ขณะที่หลินเฟยตอบโต้ด้วยความดุดัน จิกเล็บลงบนแผ่นพระwktกหนาเพื่อฝากรอยแผลแห่งการลงทัณฑ์ ร่างกายที่แนบชิดและเสียดสีกันอย่างบ้าคลั่งสร้างความสุขสมที่ล้ำลึกจนแทบขาดใจ ทั้งสองตกอยู่ในวังวนแห่งความมืดมนและหอมหวานของกิเลสตัณ์ที่ไม่มีวันมอดดับ ทว่า... ในจังหวะที่ความสัมพันธ์กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะราตรีอันเร่าร้อนอย่างกะทันหัน "ฝ่าบาทเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... พระพันปีหลวงทรงฟื้นคืนพระสติ และกำลังเสด็จมาที่ตำหนักนี้ พร้อมกับ... พร้อมกับเด็กชายผู้หนึ่งที่อ้างว่าเป็นสายเลือดลับของอดีตพระมเหสี!" หลินเฟยเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอทันทีเมื่อได้ยินคำรายงานนั้น—เด็กชายผู้ไม่ควรมีตัวตนคนนั้น หลุดรอดสายตาของนางมาได้อย่างไร? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!