เกมการเมืองที่เดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นสาปของตำหนักเย็นยังคงติดตรึงอยู่ในปลายประสาทสัมผัสของหม่อมฉัน แม้ว่าในยามนี้ ร่างกายจะถูกโอบล้อมด้วยแพรไหมเนื้อดีและกำยานกลิ่นบุปผชาติราคาแพงลิบลิ่วแล้วก็ตาม สี่เดือน... ตัวเลขในบันทึกโบราณที่มิคายามวิกาลหยิบยกขึ้นมาขยี้หัวใจดวงนี้ให้แหลกละเอียด มันคือห้วงเวลาที่พระนางหลินเฟยถูกจองจำอย่างไร้ความปรานี ในขณะที่ครรภ์มารดาเริ่มนูนเด่นขึ้นตามกาลเวลา หย่งเจิ้น... ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าฉี กลับไม่เคยแม้แต่จะย่างกรายเข้ามาเหลียวแล รอยแผลเป็นในอดีตไม่ได้เลือนหายไปตามกาลเวลา หากแต่มันถูกแช่แข็งไว้ด้วยน้ำแข็งแห่งความแค้น รอคอยวันที่จะถูกกรีดกร่อนให้กลายเป็นอาวุธย้อนกลับไปสังหารบุรุษผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางให้จมดิน "ฝ่าบาทเสด็จ—!" เสียงขันทรีแหลมสูงประกาศก้องกังวานไปทั่วตำหนักตงหนิง ขัดจังหวะความคิดอันดำมืดของหม่อมฉัน ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีมังกรก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่ร้อนรน แววตาคมกราบกรานคู่นั้นไม่ได้มีความองอาจของจอมทัพผู้เกรียงไกรเหลืออยู่เลย มีเพียงความเวทนา โหยหา และความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย... ช่างน่าสมเพชเสียจริง ยามที่เขามีอำนาจอยู่ในมือ เขากลับเลือกที่จะโยนความรักของนางทิ้งลงถังขยะ บัดนี้ เมื่อนางกลายเป็นดอกไม้พิษที่พร้อมจะทิ่มแทง เขาไยจึงยังดิ้นรนวิ่งเข้าหาความตายเล่า? "หลินเฟย..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำที่เคยเยียบเย็นและเฉียบขาด บัดนี้กลับสั่นพร่าอย่างน่าสมเพช พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้ หมายจะเอื้อมพระหัตถ์มาสัมผัสแก้มเนียนของนาง หลินเฟยแย้มสรวลหยัน ริมฝีปากสีชาดเคลือบยาพิษแย้มออกด้วยรอยยิ้มที่ทำให้พระหัตถ์ของฮ่องเต้ชะงักค้างกลางอากาศ นางถอยหลัง1ก้าวอย่างจงใจ เว้นระยะห่างระหว่างอดีตสวามีกับมเหสีผู้ไร้ใจอย่างเลือดเย็น "ฝ่าบาททรงมีพระราชกิจอันใดถึงได้เสด็จมายังตำหนักอันต่ำต้อยของหม่อมฉันยามวิกาลเช่นนี้เพคะ? หรือว่า... ทรงคิดถึงกลิ่นอายความตายในตำหนักเย็นที่พระองค์ทรงเป็นผู้มอบให้ด้วยพระองค์เอง?" สุ้มเสียงหวานใสแต่คมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งกรีดแทغเข้าไปในอกของหย่งเจิ้นจนพระองค์ต้องสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะսั่มความเจ็บปวด "เจ้ายังโกรธเราอยู่... สมควรแล้ว หลินเฟย สมควรแล้วที่เจ้าจะเกลียดชังเรา" หย่งเจิ้นก้าวเข้าประชิดโดยไม่สนใจท่าทีปฏิเสธของนาง พระองค์คว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่าพระหัตถ์นั้นแผดเผาผิวเนื้อจนร้อนผ่าว แต่มันไม่สามารถละลายน้ำแข็งในใจของนางได้เลย "แต่ทว่า... แผนการของเจ้าในคืนนี้ มันอันตรายเกินไป เจ้ากำลังเล่นกับไฟ!" "ไฟหรือเพคะ?" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของพระองค์ "หม่อมฉันไม่ได้เล่นกับไฟ... หม่อมฉันกำลังจะเผาราชสำนักนี้ให้มอดไหม้ต่างหาก เสนาบดีหลี่ผู้นั้น... สุนัขรับใช้ที่โกงกินเงินท้องคลังจนราษฎรต้องอดอยาก ถึงเวลาแล้วที่มันต้องชดใช้" "แต่การโยนความผิดให้มัน... เจ้าต้องใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ!" หย่งเจิ้นตะคอกออกมาอย่างลืมตัว ความหึงหวงและความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอกจนพระองค์แทบคลุ้มคลั่ง "เราไม่อนุญาตให้เจ้าเอาชีวิตเข้าแลกกับความแค้น!" "อนุญาต? ฝ่าบาททรงมีสิทธิ์อันใดมาไม่อนุญาตหม่อมฉันเพคะ?" หลินเฟยสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี ร่างระหงหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับพระองค์เต็มตา แววตาดุดันและเยือกเย็นฉายชัดเจนจนหย่งเจิ้นต้องผถงถอย "ในวันที่หม่อมฉันอุ้มครรภ์สี่เดือนในตำหนักเย็น ในวันที่หม่อมฉันเกือบเอาชีวิตไม่รอด พระองค์อยู่ที่ไหน? บัดนี้ เมื่อหม่อมฉันเลือกที่จะลุกขึ้นมาสู้ด้วยวิธีของตนเอง พระองค์กลับทำตัวเป็นสุนัขหวงก้าง คอยเห่าหอนห้ามปรามนั่นโน่นนี่... น่าขันสิ้นดี!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นกระแทกเข้าที่กลางใจของหย่งเจิ้นอย่างจัง ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณมาตลอดหลายเดือนโหมกระหน่ำขึ้นจนพระองค์แทบยืนไม่อยู่ ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาว โอบกอดเรียวขาของนางแน่นราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต "เราขอโทษ... หลินเฟย ได้โปรด... ลงโทษเราเถอะ จะให้เรากราบกรานแทบเท้าเจ้า หรือเอาชีวิตเราไปแลกกับรอยยิ้มของเจ้า เราก็ยอม..." หย่งเจิ้นซบพระพักตร์ลงกับอาภรณ์เนื้อดีของนาง หยดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดรินไหลออกมาอาบแก้มสาง จอมทัพผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้กลับยอมจำนนแทบเท้าสตรีที่ตนเคยเหยียบย่ำ หลินเฟยมองภาพนั้นด้วยแววตาไร้ความปราณี มีเพียงความสะใจและสมเพชระคนกัน นางก้มลงใช้นิเรียวเชยคางสลักเสลาของอดีตสวามีขึ้นบังคับให้สบตา บังคับให้เขาต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่นางเคยได้รับ "อยากไถ่บาปให้หม่อมฉันนักใช่ไหมเพคะ... ฝ่าบาท?" สุ้มเสียงกระซิบพร่าข้างพระ कर्ण เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ นางโน้มพระพักตร์ลงไปใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของทั้งสองดวงเต้นระรัวด้วยแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยว "เช่นนั้น... ก็จعلพระองค์ทรงเป็น 'เครื่องมือ' ชิ้นสุดท้าย ในแผนการทำลายล้างขุนนางฉ้อฉลของหม่อมฉันเสียสิเพคะ..." หย่งเจิ้นเงยพระพักตร์ขึ้นสบตานาง แววตาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงมัวเมา "ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด... ต่อให้เป็นวิญญาณของเรา เราก็ยินดีมอบให้" สิ้นคำประกาศิตแห่งความโง่งม ริมฝีปากร้อนผ่าวของหย่งเจิ้นก็ทาบทับลงมาบนกลีบปากนุ่มของหลินเฟยอย่างไร้การลังเล รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความอ่อนหวานละมุนละไม หากแต่มันดุเดือด เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ต้องการปลดปล่อย สัมผัสจากเรียวลิ้นที่รุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ทำให้สติของหลินเฟยพร่าเลือนไปชั่วขณะ แต่นางไม่ยอมพ่ายแพ้ นางตอบสนองการจูบนั้นด้วยความดุดันไม่แพ้กัน มือเรียวเล็กลูบไล้ไปตามแผงพระกรและแผ่นหลังกว้าง ขยุ้มฉลองพระองค์จนยับยู่ยี่เพื่อระบายความคับแค้นที่อัดอั้น บรรยากาศภายในตำหนักร้อนระอุขึ้นในพริบตา กลิ่นอายของความเสน่หาและอำนาจหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ร่างของทั้งสองกอดก่ายแนบชิด ท่ามกลางเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยชีวิตและความตาย หลินเฟยใช้เรือนร่างและหยาดหยดแห่งความปรารถนาเป็นอาวุธในการควบคุมบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินให้ยอมจำนนแทบเท้านางอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขสมทางอารมณ์กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบของขันทีสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงเคาะประตูรัวเร็วที่ทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างไม่ไยดี "ทูลฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! หน่วยองครักษ์เสื้อแพรบุกเข้าค้นจวนของเสนาบดีหลี่ตามราชโองการลับ... แต่ทว่า สิ่งที่พบในห้องลับของมัน กลับไม่ใช่บัญชีส่วยอย่างที่พระนางหลินเฟยทรงวางแผนไว้..." ขันทีหน้าซีดเผือดละล่ำละลักรายงานผ่านบานประตูด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แต่เป็น... บันทึกราชการลับของแคว้นตงหยวน... และ... จดหมายลับจากองค์ชายรัชทายาทแห่งแคว้นศัตรู ที่ประทับตราพระราชลัญจกรของ 'ไทเฮา' พ่ะย่ะค่ะ!" ดวงตาของหลินเฟยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก แผนการที่นางร้อยเรียงไว้อย่างรัดกุม กลับมีรอยรั่วขนาดมหึมาซ่อนอยู่... และรอยรั่วนั้นกำลังพุ่งตรงมาที่คอของนางเอง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งการล้างแค้นอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ