กลลวงมังกร

กาน้ำชาเคลือบกระเบื้องลายครามส่งไอระเหยกรุ่น กลิ่นหอมของใบชาผู่เออร์ชั้นดีลอยอวลเคล้าบรรยากาศอันเงียบสงบภายในห้องหนังสือลับของจวนอ๋อง ทว่าความเงียบงันนี้กลับมิได้นำมาซึ่งความสงบใจ หากแต่เป็นความกดดันที่หนักหน่วงราวกับภูเขาผา ท่ามกลางแสงเทียนที่วับแวม หลี่มู่เหยาในอาภรณ์ปักลายหงส์สีชาดตัดกับผ้าแพรเนื้อละเอียดสีมรกตเข้ม กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวมนพลิกหน้ากระดาษสมุดบัญชีลับเล่มหนาที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากหอการค้าตระกูลเฉิน แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่ซ่อนประกายความคมกริบดุจใบมีดซ่อนในฝัก "เจ้าเมืองลั่วโจวผู้ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์สุจริตและยึดมั่นในคุณธรรม แท้จริงแล้วกลับสูบเลือดเนื้อราษฎรผ่านโครงการขุดลอกคูคลองมานานถึงสามปี..." น้ำเสียงหวานทุ้มเอื้อนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นางปรายตามองบุรุษผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า—เฟยหรงอ๋องฉู่เซียวเหวิน ในชุดคลุมผ้าไหมสีดำสนิทปักลายมังกรห้าเล็บด้วยด้ายสีเงินยวด ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นมิបានมองสมุดบัญชีในมือภรรยาเลยแม้แต่น้อย เขากลับทอดสายตามาที่นางด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "บัญชีฉบับนี้ หากินกับความตายของราษฎรนับหมื่น สุนัขรับใช้ขององค์รัชทายาทผู้พี่ช่างกล้าหาญยิ่งนัก" ฉู่เซียวเหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น จนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงทันიตาเห็น "เจ้าใช้เวลาเพียงเจ็ดวันในการขุดรากถอนโคนเส้นทางการเงินทั้งหมดของพวกมัน มู่เหยา... บางครั้งข้าก็อดคิดไม่ได้ว่า หากเจ้ามิได้เป็นสตรีในห้องหอ เจ้าคงเป็นกุนซือที่น่ากลัวที่สุดในแผ่นดินนี้" มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยาะหยันแต้มบนเรียวปากสีชาด "หม่อมฉันเป็นสตรีเช่นไร ย่อมขึ้นอยู่กับว่าท่านอ๋องประสงค์ให้เป็นเช่นไรเพคะ แต่อย่าลืมข้อตกลงของเรา... การลากคอพวกหนอนบ่อนไส้เหล่านี้เข้าสู่ลานประหาร คือก้าวแรกในการทำลายรากฐานของฉู่จื่อจวิน" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอบอวลด้วยเคมีที่เชือดเฉือนและเร่าร้อนในคราเดียวกัน ความฉลาดเฉลียวของนางเปรียบเสมือนศรอาบยาพิษที่แม่ทัพไร้พ่ายเช่นเขายอมก้มหัวให้โดยดุษฎี ฉู่เซียวเหวินก้าวเข้าไปใกล้ร่างบาง กลิ่นอายบุรุษผู้คร่ำหวอดในกองทัพผสมผสานกับกลิ่นอายจันทร์หอมลอยเข้าแตะนาสิก เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหใบหูของนาง จนเส้นผมสีดำสนิทระคลอเคลียกัน "ไม่ว่าเจ้าต้องการทำลายผู้ใด ข้าจะถือกระบี่เปิดทางให้ ข้ารอเพียงวันที่เจ้าเอ่ยปากบัญชาการ ไม่ว่าบัลลังก์หรือชีวิตผู้ใด หากขัดขวางเจ้า... ข้าจะสับมันเป็นชิ้นๆ ให้ดู" คำกล่าวที่เยือกเย็นและดุร้ายนี้ไม่มีความล้อเล่นแม้แต่น้อย มันคือคำปฏิญาณจากบุรุษที่กุมอำนาจกองทัพครึ่งประเทศ มั่นคงดั่งหินผาและพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งเพื่อสตรีตรงหน้า มู่เหยาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางมิได้สะทกสะท้านต่อถ้อยคำคลั่งรักของสามีผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยม กลับเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ "ท่านอ๋องโปรดเก็บแรงไว้ใช้ในท้องพระโรงวันพรุ่งนี้เถิดเพคะ ข้าได้ส่งสำเนาบัญชีฉบับนี้ไปยังสำนักงานตรวจสอบบัญชีหลวงเรียบร้อยแล้ว และในยามวิกาลเช่นนี้... ย่อมมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือนเรือนของเราเป็นแน่" สิ้นคำกล่าวของนาง ราวกับฟ้าผ่าลงกลางฤดู เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากนอกเรือนพัก ขันทีสนิทประจำพระองค์ของรัชทายาทก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทา ถือราชโองการลับฉบับหนึ่งด้วยมือที่สั่นระริก "ท่านอ๋อง... พระชายา... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีผู้นั้นคุกเข่าลงโขกศีรษะจนหน้าผากแทบติดพื้น "องค์รัชทายาททรงมีรับสั่งด่วน... ทรงกล่าวหาว่าท่านอ๋องและพระชายาสมรู้ร่วมคิดกับขุนนางกบฏ ลักลอบปลอมแปลงบัญชีราชสำนักเพื่อใส่ร้ายป้ายสีเสนาบดีลั่ว! ตอนนี้กององครักษ์เสื้อแพรนำกำลังมาปิดล้อมจวนอ๋องไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ฉู่เซียวเหวินมิได้มีสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง เขายกมุมปากยิ้มหยันอย่างเยือกเย็น ขณะที่หลี่มู่เหยากลับค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น แววตานางทอประกายระยับราวกับทุกอย่างอยู่ในการคำนวณของนางสิ้น นางปรายตามองขันทีที่หมอบกราบอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงกระทบดัง *กริ๊ง* เบาๆ ทว่าดังก้องกังวานในความเงียบ "รัชทายาทช่างร้อนรนยิ่งนัก..." หลี่มู่เหยากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยดั่งสายน้ำ ทว่าแฝงด้วยคมมีด "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่บัญชีฉบับที่พวกมันกำลังค้นหาในห้องหนังสือแห่งนี้ เป็นเพียง 'ของปลอม' ที่ข้าจงใจวางไว้ตบตา ส่วนต้นฉบับที่แท้จริง พร้อมตราประทับลับขององค์รัชทายาทที่เซ็นอนุมัติการโกงกินทั้งหมด... บัดนี้ได้ถูกส่งถึงพระเนตรพระกรรณของฮ่องเต้เรียบร้อยแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ