กลิ่นอายจางๆ ของกำยานหมื่นลี้ลอยวนอยู่เบื้องพระพักตร์ ตัดผ่านความเงียบงันภายในตำหนักบูรพาที่อบอวลด้วยบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
"สัญญานี้... ดูเหมือนจะน้ำหนักเบาเกินไปสำหรับคนแลกที่ถือหมากเหนือกระดานถึงเพียงนี้ ท่านอ๋อง"
หลี่มู่เหยาเอ่ยขึ้น ทรวดทรงระหงภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมปักลายหงส์เหิรสีนิลสนิทขลิบด้ายทองขยับน้อยๆ นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าทันที ทว่ากลับใช้ปลายนิ้วเรียวดั่งหยกขาวลูบไล้ขอบถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่บนโต๊ะน้ำชาอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์กระดูกชิ้นสำคัญในห้องผ่าตัด มากกว่าการลงนามในเอกสารที่จะพลิกแผ่นดินตงฉินไปตลอดกาล
เฟยหรงอ๋อง (ฉู่เซียวเหวิน)แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาในชุดเกราะทมิฬที่ยังไม่ทันได้ถอดออก บ่งบอกว่าเขาเพิ่งควบม้ากลับมาจากค่ายทหารหลวงโดยตรงเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
"เจ้าต้องการสิ่งใดเพิ่มเล่า ฮูหยินหลี่ หรือควรกล่าวว่า... พระชายาเอกในอนาคตของเปิ่นหวาง?"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนกลิ่นอายบุรุษอันทรงอำนาจและกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากสนามรบโอบล้อมร่างบางไว้ทั้งหมด ฉู่เซียวเหวินโน้มตัวลงต่ำ ใบหน้าคมคายดั่งสลักจากหินผาอยู่ห่างจากแก้มเนียนใสเพียงคืบ
มู่เหยาไม่ถอยหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรไร้ก้นบึง ไม่มีร่องรอยความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความท้าทายที่จุดประกายความเร่าร้อนในอกของแม่ทัพผู้เยือกเย็นผู้นี้ให้ลุกโชนขึ้นอย่างเงียบงัน
"สิ่งที่หม่อมฉันต้องการ มิใช่ตำแหน่งพระชายาที่ท่านอ๋องทรงประทานให้ด้วยความสงสาร... แต่คือสิทธิ์ในการเด็ดหัวฉู่จื่อจวินด้วยมือของหม่อมฉันเอง" มู่เหยาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ ทุกพยางค์หนักแน่นดั่งตอกลิ่มลงบนพื้นหิน
"บังha..." ฉู่เซียวเหวินชะงัก คำรามในคอเบาๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่ทำให้ขุนนางนับร้อยในราชสำนักต้องตัวสั่นงันทว่ากับนางแล้ว เขากลับรู้สึกว่าสตรีผู้นี้ช่าง... น่าหลงใหลจนน่ากลัว "เจ้าคิดจะลากองค์รัชทายาทลงจากบัลลังก์ด้วยมือเปล่ากับแผนการตื้นๆ เช่นนั้นหรือ? อย่าลืมว่าเบื้องหลังมันคือตระกูลหลี่ของบิดาเจ้าเองที่หนุนหลังเขาอยู่"
"ตระกูลหลี่ที่ไร้คุณธรรม สมควรถูกกวาดล้างให้สิ้นซากตั้งแต่ชาติก่อนแล้วเพคะ" มู่เหยาเอ่ยเบาหวิว ทว่าแฝงรisพิษสงร้ายกาจไว้เต็มเปี่ยม
ดวงตาของฉู่เซียวเหวินไหววูบไปชั่วขณะ คำว่า 'ชาติก่อน' ของนางสะกิดใจบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพ ทว่าเขากลืนความสงสัยนั้นลงคออย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปคว้าปลายคางมนของนางไว้แผ่วเบา บังคับให้นางเงยรับสัมผัสจากเขา ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับกระบี่ไล้ผ่านผิวเนียนนุ่ม สัมผัสที่กึ่งคุกคามกึ่งทะนุถนอมนี้สร้างความปั่นป่วนในอกอย่างประหลาด
"ดี... ดีมาก" ฉู่เซียวเหวินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม "เปิ่นหวางจะให้ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ กองทัพพยัคฆ์ทมิฬสิบหมื่นนายจะอยู่ภายใต้คำสั่งของเจ้า ข้าจะเปิดทางให้เจ้าเหยียบย่ำตระกูลหลี่และเหยียบหัวฉู่จื่อจวินลงสู่โคลنตม... แลกกับการที่เจ้าต้องยอมอยู่ใต้ร่างของเปิ่นหวางแต่เพียงผู้เดียว... ตลอดกาล"
ข้อเสนอที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและอำนาจสูงสุด บรรยากาศรอบกายพลระอุขึ้นด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยชีวิต มู่เหยาหลุบตาลงมองแผ่นกระดาษสัญญาบนโต๊ะ ก่อนจะแย้มยิ้มหยันที่มุมปากอย่างงดงามหยาดเยิ้ม
"ข้อเสนอน่าสนใจเพคะ... ท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยม"
นางยกมือขึ้นทาบทับลงบนหลังมือหนาที่กุมคางตนเองไว้ เป็นอันตรายรับคำท้าทายที่ไร้ทางถอยหลังกลับ
ทว่า... ในจังหวะที่หมึกสีชาดบนพู่กันกำลังจะถูกจรดลงบนแผ่นกระดาษสัญญาเพื่อผูกมัดชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองเข้าด้วยกัน เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังขึ้นจากนอกประม
"ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงขันทีสนิทนามว่า 'เสี่ยวอัน' แผดร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงหลง หน้าประตูตำหนักประตูกลอนไม้สั่นสะเทือนจากการทุบอย่างบ้าคลั่ง "มี... มีราชโองการลับด่วนจากฮ่องเต้! ทรงมีพระราชสาส์นปลดท่านอ๋องจากตำแหน่งแม่ทัพชายแดน และ... และมีรับสั่งให้จับกุมพระชายาหลี่มู่เหยาในข้อหากบฏทันทีพ่ะย่ะค่ะ!"
ปลายพู่กันในมือของหลี่มู่เหยาหยุดชะงักกลางอากาศ หยดหมึกสีชาดหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนกระดาษสีขาวบริสุทธิ์ แผ่ขยายออกเป็นวงสีแดงฉานคล้ายหยดเลือดสดๆ
ฉู่เซียวเหวินหรี่ตาลง ไอสังหารรุนแรงระเบิดออกจากร่างเขาทันทีจนข้าวของบนโต๊ะสั่นสะเทือน รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง ทว่าแววตากลับมืดมนราวดำดิ่งสู่ขุมนรก
"ดูเหมือนว่า... ในวังหลังจะมีหนูสกปรกแอบฟังพวกเราเจรจากันเสียแล้วกระมัง พระชายาของเปิ่นหวาง"
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ
หย่าให้จบเถิดท่านอ๋อง ข้าจะครองเมืองให้ดู•ตอนที่ 11
พันธะแห่งความลับ
ผลงานโดย เงียบแต่ฟาดเรียบ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เงียบแต่ฟาดเรียบ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง หย่าให้จบเถิดท่านอ๋อง ข้าจะครองเมืองให้ดู นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!