ความลับใต้เงาจันทร์

"หากท่านต้องการซื้อความจงรักภักดีด้วยเศษเงินเพียงเท่านี้ เกรงว่าศาลาชาแปดทิศแห่งนี้คงไม่มีสินค้าที่ท่านตามหาหรอกค่ะ เจ้าสำนักหลิว" น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงใหญ่ยามไร้ลมพัด ทว่ากลับก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง หลี่มู่เหยาในอาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงสีชาดทับด้วยผ้าแพรโปร่งสีนิลสนิท นางนั่งหลังตรงสง่างามอยู่เบื้องหลังมู่ลี่มุกโปร่งแสง แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างแกะสลักลายเมฆาขับเน้นให้ใบหน้ารูปไข่นั้นงดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณ แต่ดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดซ่อนในฝัก หลิวอี้ บุรุษวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าเครือข่ายข่าวกรองใต้ดินที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวง ถึงกับชะงักมือที่กำลังรินชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบ เนื้อตัวของเขาพลันเย็นเยียบขึ้นมาโดยฉับพลัน แม้ภายนอกสตรีตรงหน้าจะเป็นเพียงอดีตฮูหยินที่ถูกสามีอย่างเฟยหรงอ๋องทอดทิ้งให้อยู่ในตำหนักร้าง แต่ยามนี้ ท่าทีและอำนาจกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางนั้น กลับน่าเกรงขามเสียยิ่งกว่าขุนนางขั้นหนึ่งในราชสำนัก "ฮูหยิน... หรือควรเรียกว่าคุณหนูหลิว ท่านช่างกล้าหาญยิ่งนักที่นัดข้ามาเจรจาการค้าในยามวิกาลเช่นนี้ โดยลำพังไร้ซึ่งองครักษ์คุ้มMกัน" หลิวอี้เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอกด้วยท่าทีหยิ่งผยอง "ลำพัง? ท่านแน่ใจหรือว่ารอบตัวท่านในรัศมีสามสพานี้ มีเพียงคนของท่าน?" มู่เหยาแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ปลายนิ้วเรียวดั่งลำเทียนเคาะลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมเป็นจังหวะช้าๆ สามครั้ง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* สิ้นเสียงเคาะ ประตูห้องลับก็ถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ปรากฏร่างของเงาสะท้อนในชุดดำสนิทสามร่าง คุกเข่าลงเบื้องหน้ามู่เหยาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง กลื่นอายสังหารพวยพุ่งออกมาจนทำให้หลิวอี้ถึงกับหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มขมับ เมื่อเขารู้ตัวว่า บ่วงบาศแห่งความตายได้คล้องคอเขาไว้ตั้งแต่ก้าวเท้าเหยียบเข้ามาในเรือนหลังนี้แล้ว นี่ไม่ใช่การเจรจาต่อรอง แต่นี่คือการยื่นคำขาด "ข้าไม่ได้มาเพื่อขอร้องให้ท่านช่วยสร้างเครือข่ายให้ข้าค่ะ ท่านหลิว" มู่เหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ กิริยาท่าทางเต็มไปด้วยความสูงส่งและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี "แต่ข้ามาเพื่อ 'ยื่นทางเลือก' ให้ท่านต่างหาก ระหว่างการยอมเป็นสุนัขรับใช้ผู้ภักดีของข้า เพื่อแลกกับตระกูลหลิวที่ยังคงมีชื่ออยู่ในทำเนียบขุนนาง... กับการกลายเป็นศพไร้ญาติฝังอยู่ใต้ก้นบึงหลุมศพสุนัข ท่านเลือกเอาเองเถิด" สายตาที่มู่เหยาทอดมองลงมาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเด็ดขาด นางในยามนี้ไม่ใช่หลี่มู่เหยาผู้อ่อนแอคนเดิมที่ยอมให้ผู้ใดรังแกอีกต่อไป ภายใต้รอยยิ้มงดงามซ่อนเร้นไว้ด้วยแผนการอันแยบยลที่ถักทอขึ้นอย่างประณีต เพื่อใช้เหยียบย่ำทุกคนที่เคยเหยียบย่ำนาง โดยเฉพาะรัชทายาทฉู่จื่อจวิน และบุรุษผู้เย็นชาเยี่ยงเฟยหรงอ๋อง หลิวอี้ตัวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว อำนาจเงินและอำนาจมืดที่เขาเคยภาคภูมิใจ กลับไร้ความหมายสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีผู้นี้ รัศมีกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนางคล้ายกับพายุหิมะในยามเหมันต์ที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งให้แหลਕสลาย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางระเบียงด้านนอก... เป็นจังหวะการก้าวเดินที่คุ้นเคยจนหัวใจของหลี่มู่เหยาต้องกระตุกวูบ ไม่ใช่เสียงของบ่าวไพร่... และไม่ใช่เสียงของมือสังหาร เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรเงินดุดันก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูห้องลับ แสงจันทร์อาบไล้ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับเทพเซียนแต่นัยน์ตากลับดุร้ายดั่งพญาอินทรีล่าเหยื่อ เฟยหรงอ๋อง (ฉู่เซียวเหวิน) ปรากฏตัวขึ้น ณ ที่แห่งนี้ได้อย่างไร ไร้ซึ่งเสียงเตือน ไร้ซึ่งร่องรอยการบุกรุก! ดวงตาคมกราบของท่านอ๋องกวาดมองผู้คนในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างระหงของภรรยาเอกที่เขาเคยประกาศกร้าวว่าจะไม่ชายตาแล รอยยิ้มหยันที่มุมปากของฉู่เซียวเหวินช่างน่ากลัวยิ่งนัก "เก่งกาจ... ชายาข้า เจ้าช่างซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกยิ่งนัก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเยียบเย็น พร้อมกับที่เขาขยับกายก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในระยะประชิด มือหนาดั่งคีมเหล็กเอื้อมมารวบปลายคางมนของมู่เหยาไว้แน่น บังคับให้นางต้องเงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ "ท่านอ๋อง..." มู่เหยาขบกรามแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจระคนโกรธเคือง แต่นางยังคงฝืนรักษาความเยือกเย็นไว้บนใบหน้าได้อย่างแนบเนียน ฉู่เซียวเหวินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนาง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดข้างแก้มเต็มไปด้วยอันตรายและความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความโหดร้าย "คิดจะสร้างกองกำลังส่วนตัวโดยไม่บอกสามีเช่นนี้... รนหาที่ตายนักใช่ไหม?" ทว่า ก่อนที่มู่เหยาจะได้ทันเอ่ยคำใดโต้แย้ง ประตูห้องลับด้านหลังฉู่เซียวเหวินก็ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับลูกธนูอาบยาพิษนับสิบดอกที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาปักเข้าที่ผนังไม้ข้างศีรษะของทั้งคู่เสียงดังสนั่น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจมาให้กันเสมอนะคะ